การไม่เลี้ยงดูบุตรเป็นบาปหรือไม่

การเป็นพ่อ มีพระคุณใหญ่หลวง หากพ่อนั้น
-กลับไม่สนใจลูก
-ลูกป่วยก็ไม่แม้กระทั่งจ่ายค่ายา หรือ คิดว่า อาการป่วยของลูกนั้นต้องรีบรักษา( เป็นโรคร้ายแรงค่ะ แต่เนื่องจากไม่ได้ขออนุญาตแม่เขาว่าสามารถเขียนได้) - เลิกกันแล้ว กลับ หวงสมบัติ (สินทรัพย์สมรส นอกจากไม่แบ่งแล้ว กลับยึดไปคนเดียว เพราะบ้าน ผู้หญิงเป็นคนผ่อน
-(คิดว่า มีคนใหม่ต่อนะค่ะ) จากที่เพื่อนเล่า นำเงินที่ควรส่งเสียลูก ไปใช้กับคนใหม่
-ได้รับกรรมอะไร

พอดีเพื่อนมาปรึกษา เราเองก็ตอบไม่ได้เต็มปากว่า บาปแค่ไหน ตกลงเป็นกรรมของใคร (ของเพื่อนหรือของผู้ชาย) เลยบอกเพื่อนว่า ขอมาโพสถามละกัน เพราะอาจจะมีคำตอบและแง่คิดดีๆ บวกปลอบใจเขาได้
เพราะเราตอบได้แค่ ทำใจเสีย (แม้กระทั่งบ้าน )หากผู้ชายคนนั้น ยังตามมาเอาของไม่เลิก (คือเลิกกันทางพฤตินัยแล้ว แต่ยังคง อยากได้ของ ของ ผู้หญิง มายกของไปเฉยๆ ตกลงมาเยี่ยมลูกหรือ มาเอาของติดมือกลับบ้าน) แถมยังมีคนใหม่ แทนที่จะส่งเสียลูกเป็นเดือนๆบ้าง (ไม่ให้เงินเลย ทั้งๆที่ลูกเขาต้องกินยา )

ขอบคุณค่ะ

 

หนูก็ไม่ทราบว่าการไม่เลี้ยงดูบุตรเขาจะบาปหรือไม่ แต่การอยากได้ของๆคนอื่น ทั้งๆที่ไม่ใช่ของตน โลภอยากได้ทรัพย์สินสมรสแต่เพียงผู้เดียว น่าจะบาปน่ะค่ะ เพราะตอนที่ทำใจเขาก็คิดถึงแต่ตัวเอง ความต้องการตัวเองเป็นใหญ่

ส่วนลูกเขา หนูขอมองในแง่ดีน่ะค่ะ บางทีอาจเป็นบุญของเด็กก็ได้ ที่ไม่ต้องเห็นแบบอย่างที่ไม่ดีมาตั้งแต่เกิด ดีกว่าจะให้เด็กมีปมด้อย หรือ เกิดการเลียนแบบพฤติกรรม

ส่วนภรรยาของเขา อาจโชคดีก็ได้ค่ะ ที่ใช้กรรมกับคนๆนี้หมดไวขึ้น ถ้าเกิดอยู่กับนานกว่านี้ แล้วภรรยาสร้างทรัพย์สมบัติมากกว่านี้ แล้วเขามาเบียดเบียนคุณกับลูกตอนนั้น มันคงแย่กว่านี้ ถือซะว่าชดใช้ตั้งแต่ตอนนี้ อยากได้อะไร แค่ไหน ให้อภัยได้ไหม หรือต้องใช้กฎหมายพึ่งก็ตามแต่คุณค่ะ

ส่วนคนใหม่ อย่าไปคิดโกรธเขาค่ะ ควรสงสารเขา ที่อาจจะต้องมีชะตากรรมคล้ายๆกับคุณ ความสุข เงินที่คนใหม่ได้ เป็นแค่ของล่อใจให้ชายคนนั้นสงหวังในรักครั้งใหม่เท่านั้นค่ะ เราควรสงสารเขามากกว่าค่ะ

 

ตรงนี้ละค่ะ ตอบยาก เพราะการเลิกกันโดย "พฤตินัย" เราไม่ทราบว่า ทางศาสนา (หรือกรรม ) ตีความว่าอย่างไร
เพราะ เพื่อนเรา บอกว่า ยังไม่ได้หย่า ยังเปรียบเสมือน เป็นสามีกันอยู่ได้ (คือต้องครบทั้ง พฤตินัย กับ นิตินัยหรือ)


เราบอกเพื่อนแล้วว่า แสดงว่า หมดกรรม เพราะถ้ายังมีกรรม ช้างก็ฉุดไม่อยู่ (ตอนนี้เท่ากับ ช ไปมีคนใหม่ ไม่สนใจแม้กระทั่งลูกที่ป่วย)

คือ เพื่อนคาใจนะค่ะ ว่า ตกลง สามีเก่า ได้ผลกรรม หรือ "สบาย"กันแน่( ประมาณว่า มีบุญหรือเปล่า แม้หากสินสมรส ได้คนละครึ่ง ผู้ชายก็คุ้มแล้ว)เพราะ ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรเลย แต่เพื่อนกลับต้องรับภาระเพียงคนเดียว

เราเชื่อว่าหลายครอบครัวเป็นแบบนี้ ผู้ชายมักจะเอาบ้าน เอารถ ไป ไม่สนใจลูก (แม่เคยบอกว่าค่ะ )

 

เลือกผู้ชายผิด คิดจนตัวตายอ่ะเพ่

 

กรรมอาจเกี่ยวเนื่องกันมาเนิ้นนานแล้ว แม้ว่า บิดา มารดา เป็นเช่นไรสนใจรึไม่สนใจหรือไม่ ผู้เป็นบุตรก็ควรสงเคราะห์ บิดามารดา ตามกำลังความสามารถ อย่าไปถือโกรธถือโทษท่านในอาการที่ท่านทำ ปฏิบัตได้ดังนี้จะดีเอง ส่วนเรื่องกรรมของท่านอย่าได้ไปใส่ใจ สนใจแต่กรรมของตนเองจะดีกว่า )

 

ไม่ใช่ ช ของเพ่อะ เพื่อนเดือดร้อนเครียด คนเป็นเพื่อนกันก็อดห่วง บ่ได้ ทีนี้ คำตอบของเพ่ก็ ไม่เคลียร์สำหรับเขา เลยบอกว่า บอร์ดศาสนาน่าจะให้คำตอบที่ดีกว่าเพ่.....

ค่ะ ก็บอกเพื่อนว่า กรรมเป็นอจินไตร ต่อให้คิดแค่ไหน ถามผู้หยั่งรู้กี่คน ก็ตอบให้ไม่ได้หมด ส่วนผู้เป็นบุตรนั้น ก็ต้องอยู่ที่แม่เขา(เพื่อน) ให้ปลูกฝังว่าจะบอกลูกว่าอย่างไร ฯลฯ

ส่วนจะไม่ให้สนใจเลยก็คงอดไม่ได้ เพราะหากเพื่อนเดือดร้อนมา เราเองก็คงช่วยเท่าที่จะช่วยได้ คำปลอบใจหรืออธิบาย คงไม่เกินขอบเขตของความเป็นเพื่อนค่ะ (จริงๆกรรมตัวเองก็ยังเยอะอยู่ค่ะ ขอบคุณที่แนะค่ะ) เพราะเคยแนะนำให้เขาภาวนาแล้ว กรรมจะได้บางลงเร็วหน่อย เขาฟังซีดีแล้วไม่เข้าใจ เพื่อนไม่มีเวลาไปวัดเพื่อปฎิบัติธรรมนะค่ะ ให้ปฎิบัติเองที่บ้าน เพื่อนก็บอกทำไม่ไหว จะสอนเขา ตัวเราก็ใช่ว่าเป็นผู้รู้นะค่ะ

 

พ่อไม่เลี้ยงดูก็เป็นกรรมของพ่อ
ลูกไม่กตัญญูก็เป็นกรรมของลูก

 

ขออนุโมทนาจิตคิดสงเคราะห์เพื่อนของท่านThanks-Epi ด้วยครับ

เป็นบาปครับ เพราะเป็นผู้มีส่วนทำให้เขาเกิดมา ถ้าว่าพ่อพิการหรือป่วย ไม่อาจหาเลี้ยงลูกได้ นี่ไม่บาปอะไรเพราะใจยังอาทรคิดเกื้อกูลลูกด้วยเมตตา..

การไม่ใส่ใจดูแลเลี้ยงลูก เกิดได้เพราะขาดเมตตาเมื่อไม่มีเมตตาแล้ว โทสะจากเหตุผลอื่นๆรอบตัวย่อมเข้าครองใจ..ใจที่เป็นโทสะ ไม่อาจเป็นบุญได้เลย เป็นได้แต่บาปเท่านั้น

อาศัยความโลภ เพ่งเล็งถือเอาทรัพย์ส่วนของคนอื่นมาเป็นของตนเป็นการล่วงศีลข้อ๒ และล่วงอกุศลกรรมบท ข้อ๘ เป็นผู้มีความโลภมาก คือ เพ่งเล็งทรัพย์อันเป็นอุปกรณ์เครื่องปลื้มใจของผู้อื่นว่า ขอของผู้อื่นพึงเป็นของเราเถิด..


เพราะสินสมรสได้มาร่วมกันขณะสมรส ส่วนหนึ่งเป็นของคู่สมรส..แม้ไม่สมรส อยู่กันเฉยๆ แต่ร่วมกันหาทรัพย์ได้ ก็ไม่ยกเว้น นี้ว่าโดย"ธรรม"..

๑. เป็นบาปกรรมใหม่ที่สามีกำลังบันเทิงทำอยู่..

๒. เป็นวิบากหรือผลแห่งบาปเก่าที่ภรรยาเคยทำไว้คล้ายๆกันกับที่สามีทำอยู่ จะทำไว้เมื่อกี่แสนชาติที่แล้วผลนั้นไม่สูญหายไปไหน เมื่อได้ปัจจัยพร้อม ให้ได้พบสามีไม่มีศีลย่อมพบกับการถูกเบียดเบียนทำนองสอดคล้องกับเจตนาเดิมของตน

๓. เป็นวิบากของลูกเอง ที่เคยละเลยไม่เกื้อกูลลูกมาในลักษณะเดียวกันในอดีตชาติ กรรมจึงจัดสรรค์ให้ต้องเกิดมาร่วมวงศ์พงศ์เผ่ากับพ่อที่มีเจตนาคล้ายกับที่ตนเคยมี..

 

อนุโมทนาให้คำตอบที่ชัดเจนแบ่งเป็นข้อๆค่ะ หวังว่า เพื่อน (ที่กำลังตามอ่าน) คงจะเข้าใจได้ดีขึ้น เพราะเพื่อนถามแต่เรื่อง บาป/บุญ แต่ไม่ได้ถามเรื่อง พรหมวิหาร 4 (เลยไม่ตอบเพื่อนค่ะ)
และหากคำตอบจากสมาชิกนี้ สามารถทำให้เพื่อนหันมาสนใจปฎิบัติธรรมก็น่าจะดี (เพราะเราเองก็เริ่มมาจากเพื่อนคนนึง ที่แกมบังคับ ให้เราอ่านเวปพลังจิตวันละ 5 นาที)

ถึง นาง อ (นามสมมติ) การขาดพรหมวิหาร 4 มีโอกาสทำให้ผิดศีลได้มากกว่าคนอื่น
โทสะ โมหะ โลภะ ก็มากตามไปด้วย (เช่น ในสิ่งที่เขากำลังทำอยู่หลายอย่าง ทั้งที่ผ่านมา หรือปัจจุบัน )
และยากที่จะมีดวงตาเห็นธรรม
ก็ยิ่งทำให้มีโอกาสถลำลึก ทำผิดมากขึ้น ๆ เข้าไปอีก

 

การกระทำใดที่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน การกระทำนั้นเป็นบาปกรรม


เพื่อนของคุณเจ้าของกระทู้กำลังใช้กรรมเก่า สามีของเพื่อนคือเจ้ากรรมนายเวร


เพื่อนเจ้าของกระทู้ต้องยอมรับความจริง การเกิดเป็นมนุษย์บนโลกนี้มันมีสุขและทุกข์


เมื่อไม่ได้สร้างบารมีมากพอ วิบากกรรมมันก็ตามเล่นงาน


ขอให้เพื่อนของเจ้าของกระทู้ หมั่นทำทานรักษาศีลสวดมนต์นั่งสมาธิ


ไปปฏิบัติธรรมที่วัด กวาดลานวัด ล้างห้องน้ำ ... จะได้มีสติมีสมาธิในการเเก้ปัญหาครับ


กุศลที่เราสร้างธรรมะที่เราสร้างจะคุ้มครองครับ

 

ขออนุญาตเพิ่มเติมให้ทราบว่า หาก"คน"มีลูกแล้ว...ไม่ใส่ใจเลี้ยงดูแลรักษา จะต่างอะไรจากสัตว์"บางชนิด"ที่ผสมพันธุ์แล้วทิ้งไป...ในกรณีเช่นนี้ ..อาจกล่าวได้ว่า..สัตว์หลายอย่างเหล่านั้น"ประเสริฐ"กว่าคนเช่นนี้เสียอีก น่าเสียดายที่มาสว่างแต่จะไปใหนต่อกันหนอ...

 

คำพื้นๆของการกระทำ(กรรม) ก็คือ "ทำอะไรไว้ ก็ได้อย่างนั้น"

สำหรับลูกก็ใช้กรรมเก่า(วิบากกรรม,ผลของกรรมเก่า)
สำหรับพ่อก็สร้างกรรมใหม่ เดี๋ยวพอกรรมส่งผลก็ต้องมีลักษณะคล้ายๆกันกับที่ทำกับลูก

พิจารณากาย พิจารณาจิต เข้าไว้อย่าเห็นว่ามันเป็นอันเดียวกัน
อาหารกาย คือ น้ำ อาหาร(ธาตุ) อากาศ
อาหารจิต คือ กุศลผลบุญ

ป.ล. ผู้โดนกระทำ เป็นผลจากกรรมเก่า
ผู้เลือกกระทำ เป็นการสร้างกรรมใหม่

คำแนะนำ
ใครจะเลือกสะสม อกุศลกรรม ก็ปล่อยเขา ช่างเขา
ตัวเราก็หมั่นสร้าง กุศลกรรม สะสมไว้ เริ่มด้วยการถือศีล๕เป็นปกติ
เราโดนเขาเบียดเบียนเพราะเราเคยสร้างการเบียดเบียนมาก่อน
กรรมยุติธรรมเสมอ เชื่อกรรมเถอะ เขาเป็นพ่อมีอำนาจเหนือเราแล้วมาเบียดเบียนเรา
อดีตเราก็คงเหมือนกันมีอำนาจเหนือใครเขาแล้วก็เบียดเบียนเขา ไม่เห็นใจเขา....
หากยังอยู่ในวัฏสงสาร ทุกชีวิตย่อมอยู่ใต้กฎแห่งกรรม

 

อนุโมทนา ในทุกๆ คำตอบเลยค่ะ คำตอบทั้งหมดนี้มีประโยชน์ ช่วยให้เพื่อนคิดมาก ให้เลิกคิด แล้วเอาเวลาที่คิดนั้น หันมาปฎิบัติภาวนาได้ ก็จะดีกว่าไปนั่งคิดในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

หากมีใครเมตตาจะแนะแนวทาง คำปลอบใจ ฯลฯ ให้เพื่อนเราคนนี้ ก็เชิญเขียนต่อได้เลยค่ะ เพราะเขาเป็น sigle mom ซึ่งไม่ได้ง่ายเลย ต้องอดทนมาก ทั้งๆที่ลูกก็ป่วยด้วยหนัก(แต่ตอนนี้อาการดีขึ้นจนเห็นได้ชัด ตั้งแต่ เลิกกับสามีคนเดิม ) และยอมซื้อห้องเล็กๆ เพื่ออยู่กันเองกับลูก

(เราแนะนำว่า บอร์ดศาสนาอาจจะมีกำลังใจดีๆ มุมมองที่ต่างไป ฯลฯ เลยบอกเพื่อนว่า งั้นมาโพสให้ แล้วตามอ่านเองละกัน)

 

ขอเป็นกำลังใจให้คุณsingle mum ครับ..
เห็นใจและเข้าใจปัญหาที่เกิดขึ้น แม้จะถูกอกุศวิบากทำให้ทุกข์ ก็ไม่พึงหวั่นไหว เพราะในสังสารวัฏที่ยาวนานหาเบื้องต้นไม่ได้นั้น คุณไม่ได้ทำมาเฉพาะบาปกรรมเท่านั้น แม้บุญทั้งหลายแทบทุกชนิด คุณก็ทำมาไว้เเล้วเช่นกัน..

บุญอย่างหนึ่งที่คุณมี คือการมีเพื่อนที่ดีสามารถแนะสิ่งดีมีประโยชน์อย่างท่านThanks-Epiผู้แม้ประสบทุกข์ปางตายก็สามารถพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสทองที่คนส่วนมากไม่อาจทำได้ คือการสดับรับฟังและปฏิบัติธรรมน่าอนุโมทนานัก...การมีกัลยาณมิตรเช่นนี้ เป็นมงคลอย่างยิ่งอย่างหนึ่งที่คุณแม่single mumมีอยู่ในบัดนี้..

สำหรับการที่หลีกปลีกตนห่างจากพาลชนที่เคยอยู่ร่วมกันในฐานะคนรัก ที่บัดนี้แสดงธาตุแท้แห่งความเป็นผู้ไม่มีศีลนั้น เป็นเรื่องที่ดีแก่ตนทีเดียวเพราะการอยู่ใกล้ชิดคนไร้ศีลมีอันตรายรอบด้าน หากเขาคิดไกลไม่เป็น เขาอาจถึงกับทำร้ายเราหรือใครๆที่ขวางทางแห่งการมีและได้ของเขาก็ได้...เรื่องเคยมีในข่าวมาแล้ว เมื่อหมอมีชื่อมีฐานะฆ่าภรรยาตน ตัดศพเป็นชิ้นๆทิ้งในชักโครก เพียงเพราะเขามีหญิงใหม่และภรรยาไม่หย่าให้...อำนาจใดจะยิ่งใหญ่เท่าตัณหาระคะแล้วเป็นไม่มี..

ขอให้อดทน ยอมรับว่าที่ตนถูกเบียดเบียนเช่นนี้ มาด้วยบาปของตน แล้วคิดแก้ไข ไม่ปล่อยใจให้ตกอยู่ในพยาบาทวิตก คิดสาปแช่งโมฆะบุรุษนั้นเลย..หันมาประกอบเหตุใหม่ที่ดีเพื่อผลที่ตนปรารถนาเถิด นึกดีใจเถิดที่ได้ทราบความจริงที่ชายคนนี้แสดงให้ทราบเปิดเผยว่า เขามีหญิงใหม่...คนบางคนถูกคู่ของตนนอกใจแบบลับๆโดยตนไม่รู้ก็มาก..แต่เรามีโอกาสรู้ ย่อมสามารถเลือกตัดสินใจที่จะแก้ไขปัญหาได้อย่างเหมาะสม.....

บัดนี้ เป็นเวลาที่เราต้องเข้มแข็ง เพื่อลูกที่ไม่มีใครนอกจากเราคอยดูแล...เมื่อเราเคว้งคว้างหาที่พึ่งไม่ได้ ก็พึงถึงพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่ง ปวารณาตนที่จะประพฤติศีล หากมีโอกาสให้ทาน สวดมนตร์ภาวนา ก็จะยิ่งดีขึ้นๆไปอีก ..เพราะ ขึ้นชื่อว่าบุญแล้ว ย่อมนำมาแต่ผลที่น่าชื่นใจ น่าปรารถนาเท่านั้น ทั้งแนวทางนี้เท่านั้นคือแนวทางเพื่อการเข้าถึงความเกษมปลอดภัยอย่างแท้จริงในที่สุด....

ขอให้พ้นทุกข์ไวๆครับ

 

มีกรรมร่วมกัน สู้ๆๆ นะคะ ถ้ายังไง ก็ไปขออาศัยอำนาจศาล ในการให้ศาลสั่ง ให้คนเป็นพ่อส่งค่าเลี้ยงดูบุตร แล้วแต่จะตกลงกันว่าให้เดือนละกี่บาท จะได้ไม่หนักเรา

 

อนุโมทนาในทุกคำแนะนำ คำปลอบใจ กำลังใจค่ะ เพื่อนบอกว่า ได้แง่คิดเยอะเลย และบอกว่า เมื่อเช้าไปวัดจะกวาดลานวัด แต่พอดีประตูวัดปิดค่ะ
และจากคนที่ไม่เคยนั่งสมาธิ(เชียร์มา 2ปีได้มั้งคะ) เมื่อได้อ่านกระทู้แล้ว บอกว่า ลองไปนั่งดูซัก 10 นาทีแล้วค่ะ

เรื่องฟ้องร้อง เราบอกเพื่อนให้วางเสีย เพราะหาก ผู้ชายมีใจจะให้จริง คงไม่มาหยิบของติดมือกลับบ้านแทนที่จะจ่ายค่ายาให้ลูก
ฟ้องไปเสียเวลาเปล่าค่ะ (ตกลงทางคำพูดแล้วไม่ยอมจ่ายนะค่ะ) เอาเวลานั่งคิดแค้น มาปฎิบัติภาวนาดีกว่า

 

แนะนำได้สมกับที่เป็นผู้มีธรรมจริงๆ เพราะดูตามรูปการณ์แล้ว หากเพื่อนฟ้องร้ิอง อาจจะเป็นช่ิองทางให้อกุศลวิบากอื่นไหลมาท่วมทับอีก ที่แน่ๆคือได้เสียเงินค่าทนาย ..เเละใครจะรู้ว่าจะใช้เวลาเท่าไรกว่าศาลจะตัดสิน....เคยไปช่วยเป็นล่ามแปลให้เพื่อนชาวอเมริกันในศาลไทย เขาฟ้องภรรยาที่เป็น psychopath เพื่อจะมีสิทธิ์เลี้ยงดูลูกสองคน ใช้เวลาไป 15 ปีกับเกือบหมดตัวเพราะค่าใช้จ่ายในการนั้น....ตอนหลังแกก็ปล่อยเลยตามเลย ยุติการดำเนินการฟ้องร้องไป บัดนี้แต่งงานใหม่มีลูกใหม่แล้ว แฮปปี้ไปแล้ว..



ขออนุโมทนาท่าน Thanks-Epi ในการช่วยเพื่อนด้วยธรรม ..เพื่อนจะได้สั่งสมอุปนิสัยในการพบธรรมะที่จะเกื้อกูลเขาให้เข้าถึงความพ้นทุกข์ได้อย่างแท้จริง ..เรียกว่าเป็นผู้ชี้ขุมทรัพย์อันประเสริฐโดยแท้ น่าปลื้มใจแทนเพื่อนจริงๆ..

 

นั่นละค่ะคือประเด็น ที่ไม่ควรเสียเวลา หากการฟ้องร้องนั้น ง่ายดังใจนึก หรือคุ้มค่ากับการเสียเวลา เราเชียร์ค่ะ

ไม่ใช่เราเป็นคนดีค่ะ แค้นไม่เป็น แต่แค้นใครทีไร ดันกลับเข้าหาตัวเอง ปวดหัว เครียด แล้วก็ฝันร้าย นั่งสมาธิก็ไม่ได้
ตื่นมา ตอบได้เลยว่า เลิกคิดซะ จะได้หยุดฝัน หยุดทรมาณตัวเอง แล้วหาความสุขใส่ตัวเองในทางที่ถูกต้อง

กรรมยุติธรรมเสมอ แต่ไม่ใช่รอให้เรานั่งดูเพื่อ สมน้ำหน้าเขา (ไม่ใช้หน้าที่เรา แม่มีหน้าที่ดูแลลูก เรามีหน้าที่ก้มหน้าใช้กรรม)

เราเป็นคนนึงที่เข้ามาทางธรรมด้วย วิบากกรรมเยอะ ไม่ได้มีบุญขนาดเกิดมาแล้วเต็มไปด้วยหนังสือธรรมะเต็มบ้านแล้วหยิบอ่านเอง

ก่อนหน้านี้เราร้องไห้กับเพื่อนว่า ทำไมกับแค่นั่งสมาธิเรากับเจอะเรื่องเยอะมาก ญาติธรรมตอบว่า "หากเราเจอะเหตุการณ์ทดสอบมากมาย ทำให้เรามีกำลังใจ ความเพียร ความอดทน และ การปล่อยวาง ฯลฯ "มากกว่า" คนที่ปฎิบัติเหมือนกัน บารมีเท่ากัน แต่ไม่เจอะอะไรเลย"

ขอขอบคุณคุณ ddman และญาติธรรมทุกท่านที่ส่งต่อความปรารถนาดีทางตัวหนังสือ เพื่อนบอกซึ้งมาก ไม่คิดว่าจะได้คำตอบดีๆอย่างนี้

การตั้งกระทู้ของเรา สามารถที่ทำให้เพื่อนนั่งสมาธิได้ ยอมไปกวาดลานวัด เราคิดว่า แค่นี้ก็เป็นการเริ่มต้นเข้าหาทางธรรมที่คุ้มแล้ว

เพราะเราเองเข้าทางธรรมได้ เพราะได้เพื่อนช่วยไว้เหมือนกันค่ะ

 

น่านับถือครับ เรื่องนี้ มีเหมือนกัน แต่สมัยหลายชาติแล้วดีไม่ดีเป็นอสงไขย

(อันนี้เรื่องจริงนะครับ เกิดจริงในสมัยพระพุทธเจ้า) เล่าคร่าวนะครับ มี เด็กคนหนึ่ง เคยถูกทิ้งหลายครั้ง เกือบตาย ครั้งแรกถูกทิ้ง ใกล้ๆม้าหรือวัวนี่แหละ จะให้สัตว์เหยียบตาย (เด็กทารกนะครับ) แล้วก็อีกหลายอย่างๆ (เกิดเหตุที่รอดตายมาหลายครั้ง) มาจน ตอนโต มีลูกคนรวยรับไปเลี้ยง แต่เห็นๆไปเห็นมา ว่าลูกบุญธรรมคนนี้ถ้าเราตาย มันจะได้ครองทรัพย์สมบัติเรา ไม่ดีแน่ (เพราะว่า พ่อเลี้ยงมีลูกแท้ๆอีกคนหนึ่ง ด้วยครับ กะจะให้ แต่มีการพยากร ไว้ว่า ลูกบุญธรรมจะได้สมบัติพ่อ) แล้วพ่อหาวิธีฆ่า สุดท้าย ลูกแท้ๆตัวเองตาย(คือวางแผนจะฆ่าลูกบุุญธรรมแต่ๆไปมาๆ บุญช่วยไว้ ลูกบุญธรรมรอด แล้วลูกแท้ๆตาย) แต่แล้วได้ ลูกบุตรบุญธรรมก็ได้สมบัติมา

กรรมนี่เกิดจาก กรรมที่ถูกทิ้ง ( อันนี้อดีตชาติของเค้านะครับ)แล้วเกือบตาย กรรมที่ถูกทิ้งคือ สมัยก่อน เด็กคนนี้ เคยมี ลูกครับ มีเมียด้วย แล้ว ตอนนั้นหิวข้าวเดินทางไกลอีก ถ้าไป ลูกก็เป็นภาระ เลยทิ้งลูกเลย (วางแผนด้วยจะทิ้งยังไง ไม่ให้เมียจับได้ เพราะแม่ยังไงก็รักลูกตัวเอง อุ้มท้องมาตั้งหลายเดือน จริงไหม) เพราะสุดท้าย ทิ้งลูก ลูกตาย แล้วก็มาเจอ คนรวย คนรวย ก็ให้ข้าวกินให้ที่อยู่ แล้ว ผู้ชายเห็น หมาของคนรวย ว่าได้กินของดีๆ แล้ววันนั้นเองก็ตาย แล้วจิตไปจ่อที่หมา เลยเกิดลูกสุนัข แล้วคนรวยนี่เป็นคนใจบุญชอบ ตักบาตร พระปักเจกพระพุทธเจ้าบ่อยๆ แล้วบางครั้งก็ให้ลูกสุนัขไปดูแลพระปักเจกพระพุทธเจ้า ว่ามีสัตว์จะทําอันตรายพระองค์ไหม แล้วก็เห่าด้วย หอนด้วย ปกป้องพระองค์อย่างดี (อันนี้คือกรรมที่ทํา ถืงจะเกือบถูกฆ่าแต่รอดตาย เพราะบุญตรงนี้ช่วยไว้) สุดท้าย ตอนนั้น พระปักเจกพระพุทธเจ้า(ผมไม่แน่ใจว่า ท่านนิพพาน หรือสเด็จไปโปรดคนอื่น) แล้ว หมาตัวนั้นก็หอนจนขาดใจตาย (เหมือนม้าของเจ้าชายสิทธัตถะ) น่าสังเกตตรงที่ คนมีบุญบารมีมากๆ สัตวเลี้ยงที่อยู่ใกล้ จะขาดใจตายเลย แปลกดี)

แล้ว พอตาย แล้วไปเกิดเป็นเทวดา ชั้นดาวดึง แล้ว (ผมอ่านมานะครับ) เสียงของเทวดาองค์นี้ แค่หัวเราะ นี่ก้องไปถึงทั้วสวรรค์ชั้นดาวดึงเลยครับ (เพราะดูแลปกป้องพระปักเจกพระพุทธเจ้า)


ไหนๆแล้ว ก็อยากบอกว่า กรรมเล็กๆน้อย จะบุญหรือบาปก็ตาม ให้ผลแน่ๆ อย่าคิดว่า บุญเล็กน้อยนี่ ไม่สําคัญไม่ทํา เพราะบุญ มีสุขเป็นผล บาปก็เหมือนกันจะเล็กน้อยขนาดไหนก็อย่าทํา มันให้ทุกข์เป็นผล ให้ความลําบาก ไม่ดีจริงไหม?

(ถ้าอยากอ่านฉบับเต็ม ไปหานะครับ หลวงพ่อฤาษีลิงดํา เรื่องจริงอิงนิทาน google เอาเลยครับ)