กระแส"พญานาค"กับข้อเท็จจริงบางอย่าง(มีคลิป) คนที่ไม่เชื่อควรดูด้วยดุลพินิจ

ในห้อง 'วิทยาศาสตร์ทางจิต - ลึกลับ' ตั้งกระทู้โดย 9@Phonlee, 1 กุมภาพันธ์ 2018.

  1. 9@Phonlee

    9@Phonlee เป็นที่รู้จักกันดี

    วันที่สมัครสมาชิก:
    19 กรกฎาคม 2014
    โพสต์:
    1,267
    ค่าพลัง:
    +3,947

    ขอบคุณครับเจน...ภาพวาดข้างบน
    ลายเส้นเป็นตัวของตัวเอง...
    ...ว่างๆก็ขีดๆวาดๆตามจินตนาการ
    โดยวางสคริปไว้จะวาดอะไรเป็นหลัก
    และมีองค์ประกอบ(ตัวละคร)อะไร
    ...ดีกว่าปล่อยสมองคิดโน่นคิดนี่

    แล้วนำรูปใส่กรอบวางโชว์ไว้ที่ร้าน
    แปะคำว่า "ขาย" "Sale"
    เผื่อมีลูกค้าสนใจ

    *******************************

    ไว้จะสั่งกาแฟเย็น(โอเลี้ยง)สัก 50 แก้ว
    ...วันไหนว่างจะจ่ายเงินไปก่อนนะคร๊าบ
    เผื่อผ่านไปวันไหน...จะแวะไปกิน
    ...ยังไม่ได้กำหนดเวลา
    ไว้ไปแล้วรู้เอง...หรืออาจไม่รู้ 555
    ...รอหน่อยจร้า

    1397644097-photo-o.jpg


    โอเลี้ยง - คือกาแฟดำ แบบเย็นใส่น้ำตาล ใส่น้ำแข็ง
    โอยัวะ - คือ กาแฟดำ แบบร้อน ไม่ใส่นม ไม่ใส่น้ำตาล
    โกปี๊ - คือ กาแฟร้อนใส่นม ที่คนจีนเค้าเรียกกัน
    โกปี๊ออ - คือ กาแฟร้อนไม่ใส่นม ก็คือ กาแฟดำ
    โอเลี้ยงยกล้อ คือกาแฟร้อน+น้ำตาล+น้ำแข็ง+ราดด้วยนมสด

    555....สารพัดชื่อ...งงไหม?
     
    แก้ไขครั้งล่าสุด: 15 สิงหาคม 2019
  2. 9@Phonlee

    9@Phonlee เป็นที่รู้จักกันดี

    วันที่สมัครสมาชิก:
    19 กรกฎาคม 2014
    โพสต์:
    1,267
    ค่าพลัง:
    +3,947
    โกรธ แล้วได้อะไร
    บทความชวนคิด จาก พระราชญาณกวี (ท่านปิยโสภณ)

    มีคนไม่น้อยตั้งคำถามว่า จะละความโกรธได้อย่างไรรู้สึกผิดทุกครั้งที่โกรธออกไป ชอบมีคนทำให้โกรธ ระงับความโกรธไม่ได้ โกรธง่ายหายช้า ชอบโกรธและผูกโกรธ บางคนถึงขนาดบอกว่า ตนเองชอบขับเคลื่อนชีวิตด้วยความโกรธ

    ความโกรธเป็นการแสดงออกที่หยาบที่สุดของกิเลสมนุษย์บางคนคิดว่านั่นคือการแสดงพลังอำนาจ แต่ความจริงเขาหารู้ไม่ว่า ความโกรธเป็นไฟเผาลนใจเราให้เสียพลังอำนาจ ทำให้ระบบการทำงานของหัวใจและเลือดในร่างกายผิดปกติ

    ข้าพเจ้าเคยทดสอบการตรวจวัดหัวใจและเลือดของคนคนเดียวกันขณะที่นิ่งสงบเปรียบเทียบกับเวลาโกรธ เห็นได้ชัดว่า การเต้นของหัวใจ การบีบตัวของกล้ามเนื้อหัวใจ ความดัน และความสะอาดของเม็ดเลือดต่างกันอย่างสิ้นเชิง เราจึงเห็นคนโกรธจัดบางคนถึงกับเป็นลมแน่นิ่งไป

    ความโกรธมีแต่ให้โทษ ไม่เคยให้คุณแก่ใคร ความโกรธเผาใจเราก่อน จึงลามออกมาเผาผลาญคนอื่น ใครชอบโกรธโกรธง่าย มีอะไรนิดหน่อยไม่ถูกใจก็โกรธทันที ไม่ยับยั้งตั้งสติอดทนไม่ได้ เท่ากับคนคนนั้นกำลังนอนอยู่ในกองเพลิง คิดดูเวลาเกิดเพลิงไหม้ลุกโพลง ใครอยู่ในกองเพลิงก็ต้องถูกเผาให้ตายสถานเดียว ต้องรีบออกมาจากกองเพลิงให้ได้โดยเร็ว

    ความโกรธก็เช่นกัน เมื่อรู้ตัวต้องรีบออกจากกองเพลิงคือความโกรธนั้นโดยเร็ว เพราะจะทำให้เราตายจากมิตรสหาย ตายจากความเชื่อถือของคน ตายจากสถานะที่ควรจะได้รับ เช่น การเป็นผู้นำ ถ้าเราขับเคลื่อนชีวิตด้วยความโกรธ เราจะไม่ได้ยินคำเตือนจากคนดี จะพบแต่คนประจบสอพลอ เอาใจเรา ตามใจเราคนพวกนี้เป็นมิตรปอกลอก กลิ้งกลอกไปวัน ๆ

    คนมักโกรธ ยากจะหามิตรแท้ในชีวิต เขาจะคบเฉพาะคนที่ลงให้เขา ยอมเขา ยกเขาให้เป็นที่หนึ่งเท่านั้น ไม่ขัดใจเขาไม่ว่าถูกหรือผิดกับคำถามที่ว่า “โกรธแล้วได้อะไร” ตอบว่า “โกรธแล้วได้ความเสื่อม ความมืดบอดทางสติปัญญาไร้มิตรภาพและความจริงใจ สุขภาพเสื่อมโทรม เกิดโรคร้ายตามมา

    ที่สำคัญ "โกรธทุกครั้ง เสียใจทุกคราว”
     
  3. aegmanmu

    aegmanmu เป็นที่รู้จักกันดี

    วันที่สมัครสมาชิก:
    29 พฤษภาคม 2012
    โพสต์:
    4,711
    ค่าพลัง:
    +9,310
    ปิดทองหลวงปู่ทวดครับ ปิดเอง เพื่อจะไปบรรจุในพระศรีอาริยเมยตรัยที่กำลังสร้าง 20190815_002144.jpg
     
  4. กาแฟโบราณ2สอ

    กาแฟโบราณ2สอ วันหนึ่งอยากเดินเข้าป่า

    วันที่สมัครสมาชิก:
    22 มีนาคม 2017
    โพสต์:
    782
    ค่าพลัง:
    +2,765
    รับทราบค่าอาจารย์
    จะค่อยๆ ใช้เวลาว่าง ฝึกตัวเอง ไปเรื่อยๆ
     
  5. maxmi

    maxmi แม็กคับ

    วันที่สมัครสมาชิก:
    6 มกราคม 2017
    โพสต์:
    371
    ค่าพลัง:
    +1,043
    งวดนี้จะซื้อตัวไหนดีแกลบมากๆช่วงนี้
     
  6. 9@Phonlee

    9@Phonlee เป็นที่รู้จักกันดี

    วันที่สมัครสมาชิก:
    19 กรกฎาคม 2014
    โพสต์:
    1,267
    ค่าพลัง:
    +3,947

    โมทนา สาธุ

    ช่วยเล่ารายละเอียดให้ฟังสิคร๊าบ
     
  7. 9@Phonlee

    9@Phonlee เป็นที่รู้จักกันดี

    วันที่สมัครสมาชิก:
    19 กรกฎาคม 2014
    โพสต์:
    1,267
    ค่าพลัง:
    +3,947
    Tips&Tricks (วรรคทอง)
    หน้า 159 ลำดับที่ #3166

    วันนี้มาฟังอาจารย์นพคุยเรื่องปัญหาระดับจักรวาล
    ในการนั่งวิปัสสนากรรมฐาน
    "สมาธิเราไม่ได้วัดกันที่ เคยเข้าได้ เคยทำได้
    เราจะดูกันตรง ความสามารถทำได้ ณ เวลาปัจจุบัน
    ในลักษณะที่เป็นธรรมชาติ"

    บอกได้เพียงสั้นๆว่า "สุดยอด"


    [QUOTE="nopphakan, post: 10914441]
    สำหรับวิชานี้ ส่วนตัวพอง้องๆแง๋งๆ
    และความสามารถ ระดับหางอึ่งอ่างนะครับ
    และก็บอกไว้ก่อนว่า พอมีสัมพันธ์กับท่านเจ้าของวิชา
    แต่ไม่ใช่วิชาพิเศษนี้นะครับ..
    ๑๐ ปีก่อน เคยถูกพระเกจิท่านหนึ่ง
    ชวนให้ไปอยู่วัด ด้วยการคุมงานก่อสร้างที่วัด
    มีเงินเดือนให้ และท่านจะสอนวิชานี้ให้..
    แต่ยังรู้สึกว่า แปลกๆ เลยบอกปฏิเสธไป
    แต่ที่รู้แบบงูๆปลาๆนี้
    ก็ฝอยเป็นน้ำท่วมทุ่งได้บ้าง....

    บอกไว้ก่อนนะครับ พระราชฯ นั้น
    ท่านมีคอนเน๊กติง กับระดับ
    พระอัครสาวกระดับขวาของ
    พระพุทธเจ้าองค์ปัจจุบัน ณ ครับ
    เรียกว่า ถ้าย้อนสืบเชื้อต้นตระกูล
    จะพบได้เลย ประหนึ่งเป็นญาติกันมาก่อน.....

    เอตทัคคะ ด้านวิชาพิเศษนี้ คือ
    พระจูฬปันถก.....เก่งที่สุดในสามโลก
    ชื่อนี้ ควรต้องที่จะรู้จัก....

    แต่ก่อนจะคุยวิชาพิเศษนี้......
    ควรแยกความเข้าใจจากบทสนทนา
    ที่เคยได้ยิน ได้อ่านมาให้ดีๆ
    '' เรียกว่า ความเข้าใจเบื้องต้น ''
    ระหว่าง.....
    ๑.บทความพระฯที่สอนฆราวาส
    แล้วฆราวาสอ่านมาปฏิบัติ และความ
    สามารถทำได้จริงของฆราวาส
    และความเข้าใจตนเองของฆราวาส

    ๒.พระฯสนทนา กับ ฆราวาส เกี่ยวกับวิชานี้

    ๓.ฆราวาส คุย กับฆราวาส ด้วยกันเองเกี่ยวกับวิชานี้.....

    ควรแยกให้ๆดี กับคำว่า
    ''กำลังพื้นฐานเบื้องต้น..... ''
    ของการเริ่มต้นฝึกหรือใช้งาน....


    ทั่วไปจะมี ๒ ระดับ คือ
    ๑. ระดับโปรซีรีย์ทั้งหลาย ซึ่งนับคนได้
    ส่วนมากจะเป็น พระสงฆ์ พระเกจิ ต่างๆ
    ซึ่งกำลังพื้นฐานเริ่มต้น ระดับกำลังสมาธิระดับ ฌาน ๔
    (ระดับกำลังที่เข้าไปถึง เข้าไปพัก เพื่อเริ่มต้น
    รวมทั้งกำลังสมาธิใช้งานได้ในชีวิตประจำวันปกติ
    ก็มีพื้นฐานใช้งานได้จริง เฉียดๆระดับกำลังระดับฌาน ๔)
    กลุ่มนี้ ประกอบด้วยพื้นฐานสมาธิที่ดี
    มีกำลังจิตเป็นปกติย้ำว่ามีกำลังจิต
    พูดง่ายๆว่า ภูมิต้านทานสิ่งไม่ดีภายนอกมีเป็นปกติ
    ใช้งานในทางที่เป็นประโยชน์
    สาธารณะ กลุ่มเหล่านี้ ความสามารถหลักๆก็คือ
    เรื่องเจโตฯ กับ เรื่องสายตาที่ดีกว่าปกติทั่วไป
    และเรื่องการสื่อสารทางด้านนามธรรมต่างๆ.....
    การไปในระดับนี้ จะเป็นการอุปโลกน์ กายอีกกายขึ้นมา
    เรียกง่ายๆว่า กายทิพย์ เป็นกายนามธรรมอีกกาย
    ที่ค่อยๆออกจาก ร่างกายปกติ ออกไปอยู่ในมิติที่ ๕
    หรือในระบบภพภูมิ แบบมีส่วนร่วมในเหตุการณ์นั้นๆ
    เหมือนเราไปเดินตลาด มองเห็นทุกคน ทุกคนก็เห็นเรา
    พูดคุยกันได้ ประมาณนี้.
    ย้ำว่า ระดับนี้ นับคนได้......
    และเอกลักษณ์อย่างหนึ่ง
    ก็คือ จะมีความเฉลียดในการอฐิษฐานจิตเป็นทุน.....
    ถึงจะพอเรียกว่า มีแวว...

    และ ๒. ระดับทั่วไป
    คือ ระดับกำลังพื้นฐานระดับอุปจารสมาธิ
    พบเห็นได้ทั่วไป เหมือนเราไปเดินตลาดเปิดท้าย.....
    ระดับนี้ เห็นได้ ไปได้ แต่ไม่มีส่วนร่วมในเหตุนั้นๆ..
    สามารถดูและเห็นได้ เช่นกัน.....
    เราจะเจอคำสอน ในกลุ่มนี้ ประมาณว่า
    อารมณ์สูงไปหรือต่ำไป จะมองไม่เห็นนั่นหละครับ......

    แต่ว่า ปัญหาระดับจักรวาล มันก็คือ......
    ความเข้าใจคลาดเคลื่อน.....
    ในเรื่อง '' ความเข้าใจเบื้องต้น ''
    (ย้อนไปอ่าน ข้อ ๑ ถึง ๓ ข้างบนดู)

    โดยเฉพาะในระดับ '' กำลังพื้นฐานเบื้องต้น ''

    มักจะมีความเข้าใจคลาดเคลื่อน ในเรื่องนี้
    ด้วยไม่ว่า จะความเข้าไม่ถึงจริงๆ หรือความ
    เข้าใจตนเองคลาดเคลื่อนอะไรก็ตาม.......

    ที่เริ่มต้น ด้วยกำลังระดับอุปจารสมาธิ....
    แต่เข้าใจว่า ตนเองเริ่มต้นด้วยกำลังระดับฌาน ๔
    หรือไปในระดับฌาน ๔ นั่นเอง.........


    ทั้งๆที่ ณ เวลาใช้ปกติ ไม่มีกำลังจิตใช้งานอะไรได้.....
    ความรู้ความเข้าใจทางด้านนามธรรมไม่ดีพอ....
    ความเข้าใจ ในเรื่องการปฏิบัติของระดับสมาธิไม่ดี......
    และที่จะเป็นกันส่วนมาก คือ มักจะทำตามตรงข้าม
    กับปฏิทา ของท่านพระราชฯ ท่านผู้ที่นำมาถ่ายทอด
    เรียกว่า อะไรที่ท่านเคยห้าม ถึงแม้ปากจะบอกศรัทธาท่าน
    เคารพท่าน เป็นบิดาท่านหนึ่ง แต่ก็ยังทำตรงกันข้าม
    ปฏิปทาของท่าน.........

    *****ท่านบอกว่า ไปรู้ไปเห็นแล้ว ให้มาวิปัสสนา
    ตัดร่างกายต่อ เพื่อจะได้ ไม่ยึดตัวตน ลดอัตตาตัวตน
    แต่ก็ เอามาคุยกัน สนทนากัน ว่าไปโน้นนี่นั้นมา
    อวดกัน ว่าตนไปได้ เห็นได้ ทำอย่างไรจะเห็นชัดขึ้น
    ทำอย่างไรจะไปได้อีก...
    *****ท่านบอกว่า ห้ามไปเป็นหมอดู
    แต่ก็มา รับดูดวง แก้กรรม ทำนายทายทักใชว์มุข
    ว่าคนคนนี้ มีเทพโน้นเทพนี้ มีโน้นมีนั่นติดตาม
    *****ท่านบอกว่า รู้อดีต รู้อนาคต รู้วาระที่มาของ
    คนของสัตว์ได้ แต่อย่าไปสน รู้ของตัวเองได้
    แต่อย่าไปยึด. แต่ก็เที่ยวไปรู้อดีตโน้นนี่นั้น
    แล้วก็คุยฟุ้ง. และพอรู้ของตัวเองแล้วก็ยึด
    และยึดจนกลายเป็นตัวตน เสมือนปัจจุบัน
    ตนเองเป็นอดีตที่เคยผ่านมา และยึดแต่
    อดีตที่ เท่ห์ๆ หล่อๆ ดีๆ แล้วเอามาตั้งชื่อปัจจุบัน
    เอามาเป็นตัวตน. พอตอนที่เป็น กบ เป็นเขียด
    เป็นมด เป็นแมลงสาบ ไม่เอามาพูดให้ใครฟัง.....
    ทั้งๆที่ พุทธศาสนา ก็สอนให้อยู่กับ ปัจจุบัน
    อย่าพูดถึงอดีตที่ผ่านมาแล้วด้วยความอาลัย
    อย่าไปพูดถึงอนาคตที่ยังมาไม่ถึง....


    ***** พอรู้แล้วเห็นแล้ว เชื่อว่า ภพภูมิมีจริง
    บาปบุญมีจริง มันก็มีอีกพวก ที่ถนัดในการ
    ใช้มุขอดีตชาติ ว่าน้องเคยเป็นอะไรกับพี่มาก่อนนะจะ
    เราเคยเป็นคู่กันมาก่อน เธอเคยเป็นของพี่มาก่อน
    หนูเคยเป็นของป๋ามาก่อน สุดท้าย ก็จบลง
    ด้วยวิชา ปั่นท้ายม้าคะนองฤทธิ์. ผิดลูกผิดเมีย
    วุ่นวายทางโลก ทางสังคม ไปร้อยแปดพันเก้า....

    ***** ท่านบอกว่า พิสูจน์ภพภูมิ บาปบุญได้แล้ว
    ก็เร่งปฏิบัติ เพื่อความไม่ประมาท แต่ก็จะมี
    ที่เอาไปคุย ไปบรรยายว่า ตนเคยทำได้ เคยได้มาได้
    ในกำลังระดับฌาน ๔ แต่พอให้แนะ ให้สอนกรรมฐาน
    กลับอยู่ภายใต้ความคิด อยู่ในอาการหลงตัวเอง
    คิดว่า ตนเองปั่นภาพได้ เล่นภาพได้ ในเวลาปกติ
    เป็นกำลังระดับฌาน ๔ แล้วก็ยึดว่า ตนเก่งเหนือกว่าใคร
    ทางด้านสมาธิ. เวลาเดินประหนึ่งตนเป็นเทพบุตร
    เป็นเทพธิดา ลงมาเกิด แต่พอให้แสดงความสามารถ
    ใช้งาน เพื่อช่วยคน ที่ถูกกระทำ จากแนวสมาธิอื่นๆ
    ที่ไม่ใช่พุทธฯ เงียบกริ๊บ ทำไม่ได้.....

    ***** เต็มไปกลุ่มขี้อ้างยกตนเช่น พอสอน นาย ก
    แต่นาย ก ไม่เห็นเหมือนตน ไม่รู้เหมือนตน จะบอกว่า
    นาย ก บารมีน้อย ไปสะสมมาใหม่
    จะมีแต่พวกที่มากบารมี จะเห็นจะรู้เหมือนตน
    ทั้งๆที่ ตนเองนั่นหละ ที่ดูจริตคนไม่ออก
    ไม่เข้าใจอะไรจริงๆ และมีอัตตาตัวสูง......

    สมาธิเราไม่ได้วัดกันที่ เคยเข้าได้ เคยทำได้
    เราจะดูกันตรง ความสามารถทำได้ ณ เวลาปัจจุบัน
    ในลักษณะที่เป็นธรรมชาติ


    การจะไปถึงระดับ กำลังพื้นฐาน ใช้งานได้
    เหมือนท่านเจ้าของวิชา.....ในทางปฏิบัติ
    นั่นหมายว่า. บุคคลนั้น สามารถทำได้ภายใน
    ลมหายใจเข้า-ออกเพียงแค่ครั้งเดียว....
    ถึงได้บอกว่า นับคนได้ ส่วนมากที่เห็นจะเป็นพระสงฆ์


    ดังนั้น บุคคลที่จะทำอย่างนี้ได้
    ไม่ต้องไปถามอะไรมากในเรื่องสมาธิ....

    อีกอย่างก็ต้องมาดูที่ วิปัสสนาของแต่ละท่านร่วมด้วย
    ซึ่งจะทำให้วิชานี้ เป็นแบบสัมมาทิฐิ คือไม่มีเสื่อม
    และมีพัฒนาการขึ้นเรื่อยๆ ตามแต่ระดับการยึดเกาะ
    สิ่งต่างๆภายนอกจนมาเป็นกิเลสในใจตน
    ซึ่งเป็นผลมาจากเรื่อง ของวิปัสสนา การเดินปัญญานั่นเอง.....

    สังเกตุดู คำพูด ท่านพระราชฯ. จะแนะเทคนิคการนำไปใช้
    ที่ก่อให้เกิดประโยชน์ ในการอยู่ร่วมกับสังคมได้
    และมักจะพูดเสมอว่า ถ้ายังใช้ประโยชน์ที่เป็นสาธารณะ
    ก็หมายความว่า ท่านยังอยู่กับผู้นั้น......

    ไม่ใช่เอะอะ เอาท่านไปอ้างยกตน ข่มคนอื่นๆ
    ทำในสิ่งที่ไม่ใช่ปฏิปทา ที่ท่านได้เคยห้ามไว้ต่างๆนาๆ
    เอาไปเปิดสำนึกดูดวง ยังเอาท่านมาอ้างอีก
    อวดตัวยกตน คิดว่า ตนรู้ พอมีความเห็นต่าง
    ก็เอาท่านมาข่ม เอาท่านมาอ้าง กล่าวหาความเห็นต่างๆ
    และชอบใช้ มุข บาปบุญ มาขู่มาอ้าง เมื่อเกิดความเห็นต่าง
    ด้วยเพราะยึดในสิ่งที่ตนรู้เห็น แล้วคิดว่า
    เป็นที่สุดในการรู้นั่นเอง....

    สายวิชาพิเศษนี้ ฝึกได้ เรียนรู้ได้
    แต่ต้องอยู่ให้เป็น เพราะ ๙๐ %
    จะนอกแนว เพราะมักจะทำตรงข้าม
    กับปฏิปทาของท่านนั่นเอง......

    เพี้ยน วิกลจริต เฝื่อ(การรู้เห็นอยู่ภายใต้ความคิดตน)
    ไร้กำลังจิต ขาดความชำนาญทางด้านสมาธิ

    เอาว่า นิทานเรื่องนี้ มันลึกลับ ซับซ้อนซ่อนเงื่อน
    ตัวท่านที่ นำวิชานี้ มาถ่ายทอดที่เป็น
    พระฯมีชื่อนั้น ไม่ต้องเป็นห่วงท่านครับ

    แต่ปัญหา ไม่ใช่วิชาพิเศษนี้
    แต่มันเกิดจาก ความไม่เข้าใจ
    ของพวกที่สืบๆมา แล้วยึดท่านเป็นที่สุด
    ที่ชอบเอาท่านมาอ้างในทาง
    ที่ทำให้ท่านเสื่อมเสียนั่นหละครับ.....

    ส่วนตัวเรียกพวก นี้ว่า ''พวกนอกคอก ''
    ถ้าเราได้เล่าประสบการณ์ ให้ฟัง
    ที่เคยมี กับกลุ่มเหล่านี้มา....
    จะพบว่า โห...เป็นไปได้หรือ
    มีนิสัยแบบนี้ด้วยหรือ....

    เช่น ซักปี ๕๒ มีชายท่านหนึ่ง เป็นระดับอาจารย์
    ยกกายมาหา แต่ตอนนั้นไม่สนใจ
    และมี ญ ท่านหนึ่งตั้งต้นเป็นอาจารย์
    เที่ยวสอนคนอื่นๆ ทักมา บอกว่า มาๆลองเล่นกันดู
    คือ ให้ทายว่า ใส่เสื้อสีอะไร แต่งตัวอย่างไร...
    ส่วนตัวบอกว่า เห้ย ! มันใช่หรือ ไม่เล่นได้ไหม
    เพราะไม่รู้เรื่อง และไม่ค่อยชอบ และเพราะปกติ
    ปกติเห็นเค้าจะใช้ ฝึกทายว่า วันนี้เดินออกจากบ้าน
    จะเจอ ญ หรือ ช ก่อน แต่งตัวอย่างไร...แต่ท่านนี้
    กะว่า จะโชว์ ปัญหาคือ ตอนนั้น มันไม่ได้เห็นแต่
    เสื้อนั่นหละครับ มันดันไปบอกรายละเอียดภายใน
    พอพูดไปหละ เลิกคุยกับข้าพเจ้าเลย
    หาว่า ข้าพเจ้าเป็นคนอย่างโน้นอย่างนี้....
    ก็ตรูบอกไปแล้ว ว่าไม่อยากเล่นแบบนี้....

    ยังมีอีกนะ ระดับที่เป็นอาจารย์ ขี้เกียจคุย....

    แต่ระดับที่เก่งจริงๆ มีแน่ อย่างที่บอก
    แต่ไม่ใช่ฆราวาส....

    ดังนั้น เวลาจะคุย วิชาพิเศษนี้
    ต้องดูว่า ผู้สนทนาเป็นใคร
    ความเข้าใจเบื้องต้น
    ความสามารถในการใช้งานได้จริงแบบไหน
    เป็นสากลหรือไม่ เราสามารถสังเกตุ
    จากสิ่งต่างๆที่ท่านทำได้
    เราก็พอ ประมาณได้ว่า
    ท่านมาตามปฏิปทา มีความสามารถ
    อยู่ในระดับไหนได้เอง........

    ผลของสมาธิจากวิชาพิเศษหรือกรรมฐานพิเศษ
    กองไหน อะไรก็ตาม ที่ ยังรู้เองเห็นเองเฉพาะตน
    แต่ไม่สามารถพิสูจน์ให้คนอื่นๆรับรู้ได้เหมือนตนเอง....
    ให้เราเงียบๆไว้ ฮาๆไว้ก่อน เป็นกลางๆไว้ก่อน
    เราจะสามารถอยู่ร่วมได้กับทุกสังคมอย่างแยบยลได้เอง....


    รู้ได้ เห็นได้ ทำได้ เรื่องตลก แต่อย่าไปสน รู้เรื่องของเราพอ
    ไม่รู้ ไม่เห็น ทำได้ ก็ช่างมัน ฮาไว้ก่อนและอย่าไปยึด

    บางเรื่องไม่จำเป็นต้องบอกให้ใครรู้หรอก
    บางเรื่องที่เลี่ยงได้ ก็ควรเลี่ยงซะ.........

    อนาคต มันถึงจะเป็นผลของสมาธิ
    ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ ของตัวจิตเราได้เอง......

    จบ การโม้ระดับจักรวาล...ให้มุมมองเพื่อ
    เพิ่มการสังเกตุ พอขำๆ...
     
  8. aegmanmu

    aegmanmu เป็นที่รู้จักกันดี

    วันที่สมัครสมาชิก:
    29 พฤษภาคม 2012
    โพสต์:
    4,711
    ค่าพลัง:
    +9,310
    รายละเอียดยังไงหรอครับ ก็ที่ท่าน9 ร่วมบุญมาสร้างพระกับผมไง ตอนนี้กำลังดำเนินการ และมีช่องบรรจุพระ เกิดความคิดว่าถ้าบรรจุธรรมดาคงไม่ใช่ผม เลยปิดทองเสียเลย สวยดี เป็นพุทธบูชา ธรรมบูชา สังฆบูชาด้วย
     
  9. 9@Phonlee

    9@Phonlee เป็นที่รู้จักกันดี

    วันที่สมัครสมาชิก:
    19 กรกฎาคม 2014
    โพสต์:
    1,267
    ค่าพลัง:
    +3,947
    คนตายแล้ว – ไปเกิดได้อย่างไร
    โดย หลวงพ่อจรัญ ฐิตธมฺโม วัดอัมพวัน

    คำว่า กรรม หมายความว่า การกระทำกรรมในชาตินั้นแล้วให้ผลในชาตินั้น การแสดงการให้ผลของกรรมในชาติเดียวกันเป็นการแสดงง่าย มีเหตุผลอ้างอิงมากมาย และบางเรื่องสามารถพิสูจน์เห็นจริงได้ไม่ยากนัก แต่สำหรับเรื่องกรรมที่กระทำในชาติก่อน นำผลมาให้เราในชาตินี้ก็ดี หรือกรรมที่กระทำในชาตินี้แล้วไปแสดงตัว หรือแสดงผลของมันชาติหน้าก็ดี เรื่องนี้เป็นเรื่องเข้าใจยากที่สุด และยิ่งกว่านั้นก่อนที่จะเข้าใจว่ากรรมที่กระทำในชาตินี้ไปแสดงผลของมันในชาติหน้าได้ ก็จำเป็นจะต้องเข้าใจเรื่องตายเรื่องเกิด เสียก่อนด้วยเหตุนั้น

    โอกาสนี้ อาตมาจึงได้รวมรวมนำเอา เรื่องการเกิดการตายของสัตว์มาชี้แจง เพื่อปรารถนาจะให้ท่านได้ทราบว่า กรรมที่กระทำในชาตินี้ไปแสดงผลในชาติหน้าได้อย่างไร ถ้าหากเข้าใจในเรื่องการเกิดการตายดีแล้ว การกล่าวเรื่องกรรมที่นำไปให้ผลในภพหน้าก็จะเป็นการง่าย แต่ปัญหาของเรื่องการเกิดการตายนี้ ไม่ใช่เป็นปัญหาเล็กน้อย ตั้งแต่สมัยดึกดำบรรพ์มาจนกระทั่งถึงบัดนี้ ก็มีนักปราชญ์ราชบัณฑิตหรือศาสดาเป็นอันมาก ได้พยายามคิดค้นหาทางที่จะให้ทราบว่าคนตายแล้วสูญไปเลย หรือคนตายแล้วไปเกิดได้อีก ถ้าไปเกิดได้เอาอะไรไปเกิด ไปอย่างไรและเกิดอย่างไร การค้นคว้าในเรื่องเหล่านี้สืบต่อมาจนนับชั่วอายุคนไม่ได้ จนถึงปัจจุบันนี้ ก็ยังเป็นปัญหาโลกแตกอยู่นั่นเอง หาได้คลี่คลายอออกไปจนถึงสามารถยืนยันได้ไม่

    เรื่องคนตายไปแล้วจะไปเกิดหรือไม่นั้น มีความเข้าใจกันไปหลายกระแส บางท่านก็เข้าใจว่า ร่างกายของคนเรานี้ประกอบขึ้นด้วยรูปหรือวัตถุ ดังนั้น เมื่อคนตาย ร่างกายก็ฝังจมดินไป ไม่สามารถจะไปเกิดอีกได้ บางท่านเข้าใจว่าตายแล้วก็ต้องไปเกิดอีก

    ในบรรดาผู้ที่เข้าใจว่าตายแล้วไปเกิดอีกได้นี้ ก็มีความเข้าใจแตกแยกออกไปมาก เช่นผู้ตายจะต้องไปเกิดอยู่ในสวรรค์หรือในนรก ก็แล้วแต่ผลแห่งการกระทำของตน และสวรรค์นรกนั้น ได้มีผู้สร้างขึ้นสำหรับลงโทษ หรือให้รางวัลตลอดนิรันดร โดยไม่กลับมาเป็นมนุษย์อีก บางท่านเข้าใจว่าคนที่ตายจะต้องไปเกิดเป็นคนเท่านั้น ไปเกิดเป็นสัตว์ไม่ได้ แต่บางท่านว่าไปเกิดเป็นคนหรือสัตว์ก็ได้ บางคนเข้าใจว่า จิตหรือวิญญาณ หรือเจตภูตินี้เป็นอมตะ เมื่อร่างกายของคนแตกดับไปแล้ว วิญญาณก็จะออกจากร่างกายล่องลอยไปเกิดใหม่ บางคนที่ศึกษาวิชาทางโลก ทางวิทยาศาสตร์มามาก ๆ ก็เข้าใจว่า ถ้าบุคคลใดมีลูกเต้าสืบต่อไปอีกเรื่อย ๆ ก็จะไปเกิดได้อีก ตามหลักของชีววิทยา เพราะลูกทุก ๆ คนนี้ก็สืบต่อมาจากเซลล์ของพ่อแม่นั่นเอง เมื่อสืบต่อไปหลาย ๆ ชั่วคนแล้ว ชีวิตเดิมก็จะปรากฏขึ้นมาอีก แต่บางคนกลับมีความเห็นว่า ร่างกายนั้นประกอบไปด้วยรูปหรือวัตถุ ความรู้สึกนึกคิดนั้นเป็นหน้าที่ของมันสมอง ซึ่งได้วิวัฒนาการทีละน้อย ๆ มาตั้งแต่ดึกดำบรรพ์ จนมีอำนาจในการนึกคิดและรู้สึกได้ แต่เมื่อตายแล้ว ก็เป็นอันหมดเรื่องกัน ไม่สามารถที่จะเกิดได้อีก

    เรื่องนี้เป็นเรื่องมากคนก็มากความคิดเห็น แม้เจ้าของลัทธิศาสนาใหญ่ ๆ หลายศาสนา ก็มีความคิดเห็นไม่ตรงกัน เพราะเรื่องคนเกิดหรือคนตายเราเห็นได้ง่าย ๆ แต่เรื่องตายแล้วไปเกิดหรือไม่ เป็นเรื่องลึกลับเป็นปัญหาโลกแตกมาจนบัดนี้

    สำหรับคำสอนของพระพุทธศาสนานั้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงสอนว่า คนตายแล้วไปเกิดอีกได้และจะไปเกิดเป็นมนุษย์หรือเป็นสัตว์อีกก็ได้ แต่อย่างไรก็ดี พระองค์มิได้สอนไว้เฉย ๆ ลอย ๆ ว่า คนตายแล้วไปเกิดได้เท่านั้น หากแต่ให้รายละเอียดในเรื่องนี้ไว้เป็นขั้นเป็นตอนอย่างพิสดาร ถึงวิธีไปเกิดได้อย่างไร มีอะไรบ้าง ไปอย่างไร เกิดอย่างไร พระองค์สอนไว้ยากง่ายเป็นขั้น ๆ แล้วแต่ที่วุฒิของบุคคลผู้สนใจศึกษามีพื้นฐานมาดี ก็สามารถเข้าใจได้ละเอียดขึ้น

    แม้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าสอนว่า คนตายไปแล้วไปเกิดได้ก็ดี แต่ความคิดเห็นของศาสดาอีกหลายท่านนั้น ก็ตรงกันในหลักใหญ่ ๆ ของพระพุทธศาสนาที่ว่า “เกิดอีก” เท่านั้น เช่น ศาสนาพราหมณ์ถือว่า คนตายแล้วจิตหรือวิญญาณก็ล่องลอยออกจากร่าง ไปปฏิสนธิใหม่ เหตุนี้จิตหรือวิญญาณก็เป็นอมตะไม่มีวันตาย เมื่อจากคนนี้ก็ไปสู่ยังคนนั้น เมื่อจากคนนั้นก็ไปสู่คนอื่น ๆ ต่อไปตามลำดับ เหมือนคนอาศัยอยู่ในบ้าน เมื่อบ้านพังลงแล้วจะอาศัยอยู่ไม่ได้ ก็ต้องเดินทางไปหาบ้านอยู่ใหม่ต่อไป

    แต่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าสอนไว้ตรงกันข้าม พระองค์สอนว่า จิตหรือวิญญาณนั้นมิได้เป็นอมตะไม่มีวันตาย หากแต่เกิดดับสืบต่อไปไม่ขาดสาย และจิตใจก็ล่องลอยไปหาที่เกิดใหม่ไม่ได้เลย จะเทียบคนย้ายจากบ้านที่จะพังหาได้ไม่ ยิ่งกว่านั้นความเข้าใจที่ว่าการที่ไปเกิดได้ ก็ไปแต่จิตหรือวิญญาณเท่านั้น ก็เป็นความเข้าใจผิด เพราะยังมีรูปอีกชนิดหนึ่งเรียกว่า กัมมชรูป หรือรูปอันเกิดแต่กรรมก็ร่วมในการปฏิสนธิด้วย สำหรับในข้อนี้ เป็นอีกข้อหนึ่งที่ท่านจะได้เห็นความพิสดารน่าอัศจรรย์ในพระพุทธศาสนา เพราะไม่ว่าใครหรือศาสดาองค์ไหนที่ว่า คนตายแล้วไปเกิดได้ก็จะต้องไป แต่จิตหรือวิญญาณเท่านั้น มิได้แสดงการตายการเกิดอย่างไรให้ชัดแจ้ง แต่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าสอนว่า นอกจากจิตไม่ใช่ล่องลอยไปแล้ว รูปบางชนิดก็ไปเกิดได้ ส่วนจะไปได้อย่างไร รูปอะไรบ้าง มีเหตุผล หลักฐานข้อเท็จจริงอย่างไรนั้น ขอได้โปรดฟังต่อไป

    การที่เข้าใจว่า คนตายแล้วไปเกิดได้นั้นจะต้องมีความเข้าใจในเรื่องจิต เรื่องรูป เรื่องกรรม และเรื่องความตาย ว่าเหตุใดจึงตาย ความตายมีกี่อย่าง ขณะใกล้ตายมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง มีความรู้สึกอย่างไรและจิตใจทำงานกันอย่างไร ฯลฯ ให้เข้าใจดีเสียก่อน ดังนั้น ท่านจึงจะเห็นได้ว่า เรื่องตายเรื่องเกิดนี้ จะกล่าวกันง่าย และให้เข้าใจดีด้วยนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้เลย

    ก่อนอื่น อาตมาขอย้อนไปถึงเรื่องจิตอีกครั้งหนึ่ง ตามที่ได้กล่าวมาแล้วเป็นตอน ๆ ว่า จิตนั้นเป็นธรรมชาติที่รู้อารมณ์ รู้จักนึกคิดจดจำ จิตนั้นเป็นธรรมชาติที่มีความเกิดดับสืบต่อกันเสมอเป็นนิจ มิได้หยุดนิ่งและจิตนั้นเป็นนามธรรมที่ไม่สามารถมองเห็น หรือจับต้องได้ แต่ก็มีอำนาจในการสั่งสมสันดาน หรือสามารถเก็บเอาอารมณ์ต่าง ๆ ไว้ในจิตแล้วก็แสดงออกซึ่งอารมณ์นั้น ๆ ได้ เมื่อแยกงานของจิตออกก็จะได้เป็นสอง คือ

    • การงานที่จิตกระทำ ได้แก่การที่จิตขึ้นวิถีรับอารมณ์ต่าง ๆ จากทางทวาร หรือประตูทั้ง ๖ คือรับอารมณ์จากทางตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ เช่น เห็น ได้ยิน คิด เป็นต้น
    • จิตเป็นภวังค์ ได้แก่จิตมิได้ขึ้นวิถีอารมณ์จากทางตา หู จมูก ลิ้น กายและใจเลย แต่จิตก็ทำงานอยู่ตลอดเวลา คือ เกิด ดับ และมีอารมณ์ที่คิดมาตั้งแต่ปฏิสนธิ
    การที่อาตมาได้แยกการงานของจิตออกเป็นสองเช่นนี้ เพื่อจะแสดงให้เห็นว่า ในขณะที่รับอารมณ์ตามทวารทั้ง ๖ นั้น จิตก็ทำงาน และจิตที่เป็นภวังค์ คือ มิได้ขึ้นวิถีรับอารมณ์ จิตก็ทำงานเหมือนกัน

    ข้อ ๑. การขึ้นวิถีรับอารมณ์ของจิตนั้น จิตจะรับอารมณ์หรือ จะเกิดอารมณ์ขึ้นได้ ก็จะต้องอาศัยมีผัสสะ คือการกระทบ หากมิได้กระทบแล้ว จิตก็ไม่สามารถรับอารมณ์ได้ เช่นเสียงมิได้กระทบหูแล้วก็จะไม่ได้ยิน รูปมิได้กระทบตาแล้วก็จะไม่เห็น และอารมณ์หรือ เรื่องที่จะเป็นตัวยืน ให้คิดไม่กระทบกับจิตแล้วก็คิดนึกไม่ได้เลย

    ข้อ ๒. ภวังคจิต คำว่า ภวังค์ หรือจิตภวังค์นี้ มีพูดกันอยู่เสมอโดยทั่วไป แต่ความเข้าใจของคนเป็นส่วนมากนั้นเข้าใจว่า ภวังค์ หมายถึงจิตมีความสงบ คือ นั่งอยู่เฉย ๆ หรือนั่งใจลอย แต่ตามหลักของ ปรมัตถธรรมนั้น ตรงกันข้าม คำว่า ภวังค์ หมายถึง องค์แห่งภพ หมายถึง จิตตั้งแต่ปฏิสนธิจนถึงจุติ คือ ตาย ขณะใดที่จิตมิได้ยกขึ้นสู่อารมณ์ ทางตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ และขณะนั้นจิตก็เป็น ภวังค์ ภวังคจิตที่เห็นได้ง่าย ๆ ก็คือ คนกำลังหลับสนิท ขณะหลับสนิทจะไม่มีความรู้สึกตัวเลย ขณะใดจิตมีความรู้สึกขึ้นในอารมณ์จากทวารทั้ง ๖ แล้ว ขณะนั้นจิตก็พ้นไปจากเป็นภวังค์ ความจริงขณะที่เราเห็นหรือได้ยินหรือคิดนั้น จิตก็ขึ้นวิถีรับอารมณ์ แล้วก็มีภวังคจิตขึ้นสลับอยู่ตลอดไป ทั้งนี้เป็นไปโดยรวดเร็วมาก ดังนั้นเราจึงไม่รู้สึก

    การที่อาตมานำท่านมาสู่ความเข้าใจที่สับสนนี้ ก็เพราะปรารถนาจะให้ท่านทราบว่าในขณะที่จิตมิได้ขึ้นวิถีรับอารมณ์นั้น จิตก็เป็นภวังค์ จิตเป็นภวังค์นี้จะไม่มีความรู้สึก แต่ถึงจะไม่รู้สึกก็ดี จิตก็ทำงานคือเกิดดับ สืบเนื่องกันไปอยู่เป็นเนืองนิจ และมีอารมณ์เหมือนกัน แต่เป็นอารมณ์ที่อยู่ในจิต มิได้แสดงออกมาให้เราเห็น ได้ยินหรือรู้สึกได้ เป็นอารมณ์เก่าที่สืบเนื่องต่อมาจากปฏิสนธิ ถ้าจะเปรียบกับไดนาโมทำไฟก็คือ ไดนาโมที่กำลังหมุนอยู่ มิได้หยุดนิ่งนั่นเอง มันพร้อมที่จะส่งกระแสไฟไปจุดยังหลอด ถ้าเปิดสวิตช์ขึ้น ภวังคจิตก็มิได้หยุดนิ่งอยู่เฉย ๆ แต่กำลังทำงานอยู่เหมือนกัน พร้อมที่จะรับอารมณ์อยู่เสมอ

    การที่อาตมาแสดงจิตที่ขึ้นวิถีรีบอารมณ์ และภวังคจิตนั้นก็เพื่อจะได้นำท่านเข้าไปสู่เรื่อง ของความตายว่าบุคคลที่กำลังจะตายนั้น จิตกำลังทำงานอะไรอยู่

    ต่อไปนี้ อาตมาจะได้แสดงถึงเรื่องว่าด้วย ความตายเสียก่อน ว่ามีเหตุอะไรบ้างที่จะมาทำให้ตาย

    ตามพุทธภาษิต พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแบ่งความตายออกเป็นส่วนใหญ่ ๆ ไว้เป็นสองประการคือ

    กาลมรณะ หมายความว่า ถึงเวลาที่จะต้องตาย

    อกาลมรณะ หมายความว่า ยังไม่ถึงเวลาที่จะต้องตาย ทั้งนี้ย่อมแสดงให้เห็นว่าความตายนั้น เมื่อถึงเวลา หรือถึงที่แล้วจึงตาย ก็มี และเมื่อยังไม่ถึงเวลาหรือถึงที่แล้วตายก็มี

    คำว่า มรณฺปปัตติ แยกศัพท์ออกเป็น ๒ คือ มรณะ และ อุปปัตติ มรณะ แปลว่าตาย อุปปัตติ แปลว่าเกิดขึ้น หมายถึงความตายและความเกิดขึ้น มรณฺปปัตตินั้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดง ไว้มี ๔ ประการคือ

    • อายุกขยะ หมายถึง ตายโดยสิ้นอายุ
    • กัมมักขยะ หมายถึง ตายโดยสิ้นกรรม
    • อุภยักจยะ หมายถึง ตายโดยสิ้นอายุ และสิ้นกรรม
    • อุปัจเฉทกกัมมะ หมายถึง ตายด้วยอุบัติเหตุต่าง ๆ มาตัดรอน คือยังไม่สิ้นทั้งอายุและยังไม่สิ้นกรรม
    • อายุกขยะ ตายโดยสิ้นอายุ ข้อนี้ได้แก่สัตว์ทั้งหลาย ต้องตายไปโดยสิ้นอายุ เพราะสัตว์ทุกชนิดย่อมจะมีชีวิตอยู่ภายในขอบเขตของอายุขัย เช่น เต่ามีอายุ ๑๓๐ ปี ช้างมีอายุ ๓๐๐ ปี ยุงมีอายุ ๑๕ วัน เป็นต้น
    มนุษย์ในปัจจุบันมีอายุขัยเพียง ๗๕ ปีก็ตาย แม้ว่าจะมีผู้มีอายุกว่า ๗๕ ปีบ้างก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น การที่โลกในปัจจุบันค้นคว้าในสรีระของมนุษย์ จนมีความรู้ละเอียดประณีต ค้นคว้าในเรื่องอาหารและหยูกยาสารพัดเพื่อประสงค์จะให้มนุษย์ปราศจากโรคภัยมาเบียดเบียนแล้วจะได้มีอายุยืนนั้น ถึงจะค้นคว้ากันต่อไปสักเพียงใด วิทยาศาสตร์การแพทย์จะเจริญก้าวหน้าไปสักเพียงไหน ก็เป็นการช่วยได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เพราะการมีอายุยืน หรือ อายุสั้น มิได้มีเหตุเพียงในด้านวัตถุอย่างเดียวเท่านั้น แต่ความจริงมีเหตุอื่นที่สำคัญมากอีกหลายประการ ซึ่งจะได้กล่าวในโอกาสต่อไป

    • กัมมักขยะ ตายโดยสิ้นกรรม ในข้อนี้หมายถึงการที่สัตว์ทั้งหลาย เกิดขึ้นมาและเป็นไปนั้น อาศัยกำลังของกรรมที่หล่อเลี้ยง หรือสนับสนุนให้ชีวิตดำเนินไปได้อย่างไร อาตมาจะให้เหตุผลข้อเท็จจริงในภายหลัง ขณะนี้กำลังกล่าวถึงเรื่องความตาย การที่จะต้องกล่าวถึงกรรมก็เพราะเกี่ยวพันไปถึง
    • อุภยักขยะ ตายเพราะสิ้นอายุและกรรม ข้อนี้ไม่มีปัญหาอะไรมาก ด้วยความตายที่เกิดขึ้น เพราะสิ้นอายุนั้น หมายถึง แก่เฒ่า อายุมากแล้ว ร่างกายก็หมดกำลังที่จะอยู่ต่อไปได้ ทั้งกรรมที่สนับสนุนให้คงชีวิตอยู่ก็หมดลงด้วย บุคคลผู้นั้นถึงแก่ความตายด้วยเหตุทั้งสอง
    • อุปัจเฉทกกัมมะ หมายถึงตายด้วยอุบัติเหตุต่าง ๆ มาตัดรอน ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ถึงอายุขัย และยังไม่สิ้นกรรม เช่นตกต้นไม้ตาย หรือ ถูกรถทับตาย ความตายในข้อนี้เป็นความตายโดยเหตุต่าง ๆ อันเป็นปัจจุบัน มิได้สิ้นอายุ หรือมิได้มีกรรมแต่อดีตมาตัดรอน แต่ถึงแม้ดังนั้น ก็อาศัยกรรมแต่อดีตเป็นแรงส่ง เช่นกรรมแต่อดีตเป็นตัวส่งให้เข้าไปอยู่ในเรือนจำ แล้วไปติดโรคระบาดตายภายในเรือนจำ เป็นต้น
    เพื่อความเข้าใจง่ายขึ้นสำหรับความตายทั้ง ๔ ประการนี้ ท่านได้เปรียบเทียบไว้กับดวงประทีปที่ใช้น้ำมัน คือ ชีวิตทั้งหลายเปรียบเสมือนประทีป หรือโคมไฟที่อาศัยน้ำมัน ธรรมดาโคมที่อาศัยน้ำมันนั้น ไฟจะดับได้ก็ด้วยเหตุ ๔ ประการ

    เหตุที่ทำให้ไฟดับ ๔ ประการคือ

    • เพราะเหตุที่หมดน้ำมัน
    • เพราะเหตุที่หมดไส้
    • เพราะเหตุที่หมดทั้งน้ำมัน และหมดไส้
    • เพราะเหตุที่มีอุบัติเหตุอย่างใดอย่างหนึ่ง เช่น ลมพัด หรืออะไรมาทับให้ดับ


    • เมื่อโคมไฟหมดน้ำมัน ไฟก็จะดับ ข้อนี้หมายถึง ชีวิตทั้งหลายจะถึงแก่ความตายเมื่อสิ้นอายุ
    • เมื่อโคมไฟหมดไส้ไฟก็จะดับ หมายถึงชีวิตทั้งหลาย เมื่อสิ้นกำลังของกรรมที่สนับสนุนให้ชีวิตคงอยู่แล้ว ก็จะถึงแก่ความตาย
    • เมื่อโคมไฟหมดทั้งน้ำมันและหมดทั้งไส้ ข้อนี้ได้แก่ชีวิตทั้งหลายต้องสิ้นชีวิตไป เพราะหมดอายุและกำลังของกรรมที่จะให้คงอยู่
    • เมื่อโคมไฟถูกลมพัดดับ ข้อนี้ได้แก่ยังไม่สิ้นอายุและกรรม แต่ต้องตายด้วยรับอุบัติเหตุอย่างใดอย่างหนึ่ง สำหรับในข้อ ๑-๒-๓ ตายเพราะถึงเวลาที่จะต้องตาย สำหรับในข้อ ๔ ข้อเดียวเท่านั้น ที่ผู้ตายยังไม่ถึงคราวที่จะต้องตาย แต่ก็ตายลงไปเพราะเหตุในปัจจุบัน
    เมื่อท่านได้ทราบเหตุของความตายโดยย่อ ๆ แล้วก็ควรจะทราบต่อไปว่า ขณะใกล้จะตายนั้น เกิดอะไรขึ้น ทั้งจิตใจและร่างกายทำงานกัน อย่างสลับซับซ้อนอย่างไร การแสดงในเรื่องนี้ไม่ใช่ง่าย ถ้าจะกล่าวโดยละเอียดแล้วก็จะต้องใช้เวลามาก และจะต้องมีภาพของวิถีจิตในวิถีต่าง ๆ และตารางแสดงรูปอันเกิดแต่กรรม จิต อุตุ และอาหารด้วย ว่าเกิดดับสืบต่อกันไปยังภาพใหม่ได้อย่างไร

    อาตมาได้กล่าวมาแล้วถึงเรื่องจิตว่ามีการงานอยู่ ๒ อย่าง คือ ขณะรับอารมณ์ทางทวาร ตา หู จมูก ลิ้นกาย ใจ และจิตในขณะเป็นภวังค์ คือ ไม่รู้สึกตัวเลย บุคคลผู้ซึ่งใกล้จะถึงแก่ความตายนั้น จะต้องเกิดอารมณ์ขึ้น ไม่ทางทวารใดก็ทางทวารหนึ่งทั้ง ๖ ทวารนี้

    การเกิดอารมณ์ขึ้นตอนใกล้ตายนั้นเป็นธรรม บุคคลใดจะตายลงโดยไม่เกิดอารมณ์ขึ้นก่อนจากทาง ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ไม่ได้เลย ไม่ว่าจะตายโดยฉับพลันทันทีอย่างไรก็ตาม เพราะจิตนั้นย่อมเกิดดับโดยรวดเร็วมาก และจะต้องอาศัยกำลังของกรรมที่เกิดขึ้น ขณะใกล้จะตายนั้น เป็นตัวนำส่งให้เกิดการปฏิสนธิขึ้น

    บุคคลที่ใกล้จะตายนั้นย่อมมีอารมณ์ แต่อารมณ์จะดีหรือร้ายก็ได้ เช่นได้เห็นสิ่งสวยงามเป็นที่น่านิยม คนไข้ก็จะมีหน้าตาแจ่มใสยิ้มแย้ม แต่ถ้าได้เห็นสิ่งที่น่าเกลียดน่ากลัว หรือหวาดเสียว คนไข้ก็แสดงอาการตื่นเต้นตกใจ ขวัญหาย หน้าตาบูดเบี้ยว คนที่ดูแลคนไข้ ที่ใกล้จะตายมักจะไปประสบ

    การที่อารมณ์ได้เกิดขึ้นขณะใกล้ตายให้เห็นไปต่าง ๆ ก็เป็นการประกาศว่าบุคคลผู้นั้นจะไปเกิดไปสุคติ หรือทุคติอย่างไร ดังนั้นเราจึงเห็นว่า โดยมากคนที่อยู่ใกล้ชิดกับผู้ตายจึงบอก พระอรหัง แก่คนไข้ และศาสนาอื่นก็บอกสิ่งที่ดีงามต่าง ๆ ชี้ทางสวรรค์ให้แก่คนไข้

    เรื่องของความตายเป็นเรื่องสำคัญชิ้นสุดท้ายของชีวิต ผู้ใดเข้าใจดีก็จะเป็นเครื่องช่วยตัวเองและคนได้มาก ความไม่เข้าใจ หรือผิดพลาดไปเพียงเล็กน้อย ก็อาจทำให้เกิดการเสียหายร้ายแรง อย่างยิ่งแก่ชีวิตไปชั่วกาลนานได้

    แต่อาจมีผู้สงสัยว่า เหตุใดคนที่ใกล้จะตาย ทำไมจึงต้องเกิดอารมณ์ขึ้น อะไรทำให้เกิดอารมณ์ หรือเห็นไปต่าง ๆ นานา เพียงอารมณ์ที่เกิดขึ้นเท่านั้น จะนำไปสู่สุคติ หรือทุคติได้จริง หรือคนที่กำลังจะตาย มีความรู้สึก หรือเจ็บปวดอย่างไรบ้าง การงานที่จิตและร่างกายได้กระทำไปขณะชีวิต ใกล้จะตายแตกดับ ตลอดจนถึงมีอะไรบ้างปฏิสนธิ เพราะตามหลักที่พระพุทธศาสนาถือว่า ผู้ใดเข้าใจว่าจิตของผู้ตายนั้นเองล่องลอยไปหาที่เกิดใหม่ ก็เป็นความเห็นผิด และเข้าใจว่า จิตเท่านั้นที่ปฏิสนธิได้ก็เป็นความเห็นที่ผิด ความเห็นที่ถูกนั้นอย่างไร อาตมาจะได้กล่าวต่อไปตามลำดับ

    ตามหลักปรมัตถธรรม หรือตามสภาวะนั้น คนตายหรือสัตว์ตายไม่มี คนตายหรือสัตว์ตายเป็นเพียงเราสมมุติ พูดกันให้เข้าใจเท่านั้น อันหมายถึงว่า คนที่ไม่หายใจแล้วคือคนตาย แต่สภาวธรรมกลับตรงกันข้าม คนจะตายหรือคนกำลังมีชีวิตอยู่ ธรรมชาติของจิตก็เกิดดับสืบต่อกันไป และทำงานการเช่นนั้น เจตสิก ซึ่งมีหน้าที่ประกอบกับจิตก็เกิดดับสืบต่อกันไปเช่นนั้น หรือแม้แต่รูปที่เกิดขึ้นในร่างกายก็เกิดสืบต่อกันเช่นนั้นเหมือนกัน ความแตกต่างกันมีอยู่แต่เพียงว่า จิต เจตสิก และรูปของคนตายได้ปรากฏ อยู่ยังภพใหม่ หรือที่ใหม่เท่านั้นเอง ถ้าถอนเอาความยึดถือที่สมมุติว่า เป็นคนหรือสัตว์ออกเสีย ก็เหมือนกับไฟฟ้าที่เกิดอยู่ที่นี่ เมื่อมีเหตุมีปัจจัยก็ไปเกิดอยู่ที่โน่นอันเป็นไปตามธรรมดา ธรรมชาติแม่เหล็กก็จะต้องมีความดึงดูดเสมอ ธรรมชาติของจิตก็จะต้องรับอารมณ์อยู่มิได้ หยุดหย่อนเช่นเดียวกัน คนที่กำลังมีชีวิตอยู่หรือคนที่ใกล้จะตายก็เหมือนกัน จิตย่อมรับอารมณ์อยู่ อันเป็นไปตามธรรมชาติ ต่างกันแต่ว่า เมื่อคนใกล้จะตาย เราเรียกชื่ออารมณ์นั่นว่า กรรม กรรมนิมิต คตินิมิต

    อาตมาได้กล่าวถึงอารมณ์เกิดขึ้นได้อย่างไรมาบ้างแล้ว แต่ได้พูดไปเพียงย่อ ๆ เท่านั้น จึงขอเพิ่มเติมให้ละเอียดขึ้นอีกเล็กน้อย

    พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงสอนว่า สภาวะ คือธรรมชาติทั้งหลายจะเกิดขึ้นได้นั้นจะต้องอาศัยเหตุ ถ้าปราศจากเหตุเสียแล้ว ก็หาเกิดขึ้นมาได้ไม่ แต่เหตุที่ว่านี้มีหลายชั้น เป็นเหตุใกล้ ๆ ตื้น ๆ เผิน ๆ เห็นง่ายก็มี และเหตุที่ไกล ๆ ลึกซึ้ง เห็นได้ยากก็มี ปัญหาต่าง ๆ ของชีวิต เช่น ชีวิตคืออะไร มาจากไหน เป็นเรื่องล้ำลึก ถ้าไม่ได้อาศัย สัพพัญญุตญาณของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เราก็จะเข้าไม่ถึงเลย

    อารมณ์ที่จะเกิดขึ้นก็เหมือนกัน อยู่เฉย ๆ มันจะเกิดขึ้นมาเองก็หาไม่ อารมณ์จะเกิดขึ้นได้ก็ต้องอาศัยเหตุเหมือนกัน เช่น อารมณ์ที่เกิดขึ้น ทางตา และหูต้องมีเหตุดังนี้

    • อารมณ์ที่จะเกิดขึ้นทางตา คือจะเห็นได้นั้นต้องอาศัยเหตุ ๔ ประการ มาประชุมพร้อมกันคือ
    • จักขุปสาทะ ได้แก่ ประสาทตา
    • รูปารมณ์ ได้แก่ รูป คือ สีต่าง ๆ
    • อาโลกะ ได้แก่ แสงสว่าง
    • มนสิการ กระทำอารมณ์ให้แก่จิต พูดง่าย ๆ ก็คือ ความตั้งใจนั่นเอง
    เมื่อมีเหตุทั้ง ๔ ประการนี้มาประชุมหรือจรดพร้อมกันเข้าแล้ว การเห็นก็มักจะเกิดขึ้นทันที ถ้าเหตุทั้ง ๔ นี้มาประชุมพร้อมกันแล้ว จะไม่เกิดการเห็นขึ้นก็ไม่ได้ แต่ถ้าหากขาดไปเสียอันใดอันหนึ่ง หรือหลายอันแล้ว การเห็นจะเกิดขึ้นไม่ได้เหมือนกัน เช่น ประสาทตาไม่ดี รูปารมณ์ อันได้แก่คลื่นแสงไม่มี ขาดแสงสว่าง หรือ ขาดความตั้งใจ ที่จะเห็น

    (๒) เหตุให้เกิดการได้ยินมี ๔ ประการคือ

    ๑. โสตปสาทะ ได้แก่ประสาทหู

    ๒. สัททารมณ์ ได้แก่เสียง คือความสั่นสะเทือนของอากาศ

    ๓. วิวรากาสะ ได้แก่ช่องว่างในหู

    ๔. มนสิการ ได้แก่การทำอารมณ์ให้แก่จิต คือ ตั้งใจ

    เมื่อเหตุทั้ง ๔ ประการนี้มาประชุม หรือจรดพร้อมกัน เมื่อนั้นก็จะปรากฏการณ์ได้ยินขึ้นทันที การได้ยินที่จะปรากฏการณ์เกิดขึ้นได้ โดยขาดเหตุไปแม้อันหนึ่งอันใดแล้ว การได้ยินก็ไม่เกิดขึ้นเลยเป็นอันขาด

    การที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงสอนในเรื่องนี้ไว้ก็มิได้ประสงค์ จะให้ศึกษาวิชาสรีรศาสตร์ หากแต่พระองค์ต้องการแสดงเหตุ แม้แต่อารมณ์ที่เกิดขึ้นทางตา หรือหู ก็ต้องอาศัยเหตุให้เกิด ธรรมทั้งหลายต้องอาศัยเหตุ จึงจะเกิดขึ้นมาได้ มิได้เกิดขึ้นมาลอย ๆ เป็นการให้ผู้ศึกษาเข้าใจในเหตุผล ไม่ให้ยึดมั่นในความจริงที่สมมุติอันเป็นมายา และเป็นการปฏิเสธความเข้าใจที่ว่า พระผู้เป็นเจ้า หรือ พระพรหมเป็นผู้สร้างโลกโดยสิ้นเชิง

    อาจจะมีผู้คิดเห็นว่าเหตุให้เกิดเห็น การได้ยิน ต้องมีคลื่นแสงและคลื่นเสียง คือ ความสั่นสะเทือนของอากาศ และคิดว่าทางวิทยาศาสตร์เพิ่งจะค้นพบเมื่อไม่นานมานี่เอง เรากำลังหันเหให้ เรื่องสภาวธรรมเข้าไป อิงวิชาวิทยาศาสตร์ที่ค้นคว้าขึ้นมาได้

    ความจริงหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ พระองค์ทรงสอนมาตั้ง ๒,๕๐๐ ปี มาแล้ว เพียงแต่ถ้อยคำเท่านั้นที่แตกต่างกัน ส่วนความหมายนั้น เป็นอันเดียวกัน ในข้อนี้ อาตมาขอยกกล่าวสักเล็กน้อย

    พระองค์สอนว่า รูปารมณ์ (รูปที่เห็น) ที่เกิดขึ้นแล้ว มากระทบกับตา ทำให้เห็นได้นั้น จะต้องอาศัยแสงสว่าง และรูปารมณ์ดังกล่าวมานี้ จะเกิดดับสลับซับซ้อนที่ตา และประสาทตาที่รับการกระทบของรูปารมณ์ที่ว่านั้น ก็ตั้งอยู่ตรงตาดำซึ่งมีขนาดโตเท่าหัวของเหา ประสาทตาที่ตั้งอยู่ตรงตาดำโตเท่าหัวของเหานี้เอง เป็นตัวรับการกระทบรูปารมณ์ ซึ่งได้แก่คลื่นของแสงนั้นเอง ยิ่งกว่านั้นพระองค์ยังแสดงถึงรูปารมณ์นี้ว่า มีความเกิดดับในจำนวนหนึ่งต่อจำนวนจิตที่เกิดดับ ๑๗ ขณะใหญ่หรือ ๕๑ ขณะเล็ก

    ในเรื่องการได้ยินก็เหมือนกัน สัททารมณ์คือ เสียงย่อมกระทบที่ประสาทหู โดยการเกิดดับสลับซับซ้อนกันอยู่ พระองค์ชี้ถึง ขนละเอียดอ่อนในจำนวนเท่าใด ตั้งอยู่ภายในแอ่งน้ำ สีอะไร ภายในช่องหู และจิตจะมารับอารมณ์ที่ตรงนี้ ข้อที่น่าสังเกตอีก ประการหนึ่งก็คือเหตุที่จะได้ยิน ๔ ประการนั้นมี วิวรากาสะ คือ ช่องว่างภายในหูรวมอยู่ด้วย ซึ่งตรงกับหลักวิชาวิทยาศาสตร์ เพราะถ้าไม่มีช่องว่าง คือ อากาศภายในช่องหู เสียแล้ว ความสั่นสะเทือนของอากาศก็จะไม่สามารถเข้าไปกระทบกับประสาทหูได้ การได้ยินก็จะไม่บังเกิดขึ้น

    อาตมาได้กล่าวมาเพียงย่อ ๆ และเพียงสองทวาร คือตากับหู เท่านั้น ส่วน จมูก ลิ้น กาย ใจ จะงดเสียเพราะจะเสียเวลามาก ที่อาตมาได้กล่าวมานี้ เป็นการนำเอาคำสอนที่แสดงเหตุใกล้ ๆ เพื่อให้ผู้ศึกษาได้เข้าใจเรื่องการเกิดอารมณ์ และคลายความยึดมั่นในตัวตน คน สัตว์ เพราะการที่คลื่นของแสงและคลื่นเสียงมากระทบกับประสาทตา และประสาทหูนั้น ก็เกิดดับอยู่ตลอดเวลาที่เห็นและได้ยิน จิตที่เข้าไปรู้อารมณ์ต่าง ๆ นั้น ก็เกิดดับอยู่ตลอดเวลาเหมือนกัน ส่วนการที่เห็นเป็นคน เป็นสัตว์ น่ารัก น่าเกลียด สวยหรือไม่สวย อะไรต่าง ๆ นั้น จิตได้สร้างรูปขึ้น คือจิตได้สร้างเป็นมโนภาพ หรือจินตนาการขึ้นเท่านั้นเอง หาได้เป็นสาระแก่นสารที่จะยืนยงคงทนไม่ ส่วนเหตุไกลยังมีอีกเป็นอันมาก เช่น เพราะอะไร ปสาทรูป คือ ประสาทรับอารมณ์ต่าง ๆ จึงมีแก่คนและสัตว์ทั้งหลายได้ อะไรเป็นผู้สร้างขึ้น เมื่อมีเหตุทั้ง ๔ มาประชุมพร้อมกันแล้ว ทำไมคนจึงเห็นและได้ยินได้ ขณะเห็นหรือได้ยิน จิตใจและร่างกายทำงานกันอย่างไร

    อารมณ์ที่เกิดขึ้นทางทวารทั้ง ๖ ไม่ว่าจะเป็น ตา หู จมูก ลิ้น กาย หรือใจก็ตาม เมื่อกล่าวโดยสรุปแล้วก็จะเห็นได้ว่า จะต้องมีรูปคือ อารมณ์มากระทบกับจิต ถ้าไม่มีรูปมากระทบกับจิตแล้ว ก็จะเกิดอารมณ์ขึ้นไม่ได้เลยเป็นอันขาด ซึ่งทางธรรมเรียกการกระทบนี้ว่า ผัสสะ เช่นการที่จะเห็นได้นั้นจะต้องมี รูปมากระทบตา จะได้ยินได้จะต้องมีรูป คือเสียงมากระทบหู และจะคิดนึกเรื่องราวอะไร ได้ก็จะเป็นจะต้องมีรูป คือเรื่องราวที่คิดนึกนั้นมากระทบใจ

    บัดนี้ก็มาถึงปัญหาที่ว่า คนที่ใกล้จะตายนั้น เกิดอารมณ์ขึ้นได้อย่างไร ถ้าไม่เกิดอารมณ์ขึ้น คือจิตกำลังเป็น ภวังค์ อยู่ก็จะไม่ตาย เพราะเหตุใด อารมณ์ที่เกิดขึ้นนั้น มีดีบ้าง ไม่ดีบ้าง จะนำผู้ตายไปพบกับอะไร

    อาตมาได้กล่าวมาแล้วในตอนต้น ๆ ว่า ตามหลักสภาวะหรือ ปรมัตถธรรมนั้น ไม่มีคนเกิดคนตาย คนเกิดคนตายเป็นเรื่องสมมุติ จิตก็มีธรรมชาติเกิด ดับและรับอารมณ์อยู่เสมอเป็นนิจ ไม่ว่าจะมีชีวิตอยู่ หรือความตายได้มาถึง ดังนั้นเมื่อคนไข้ใกล้จะตายได้รับคำบอกเล่าถึงพระอรหันต์ หรือเรื่องที่ทำบุญให้ทาน คนไข้ก็จะเกิดอารมณ์นั้นขึ้น หรือเป็นเรื่องกระทบกระเทือนใจในทางไม่ดี เช่น เกิดความเสียใจว่าตัวจะต้องตาย หรือลูกหลานทำอะไรให้ไม่ถูกใจ หรือมีความห่วงใยในทรัพย์สมบัติที่อยู่เบี้องหลัง คนไข้ก็จะเกิดอารมณ์ขึ้นก่อนหน้าจุติ คือตาย แต่ถ้าจะจุติ คือใกล้จะตายจริง ๆ แล้ว จะบอกหรือให้คติอะไรแก่คนไข้ไม่ได้เลย คนไข้จะตายเช่นนี้ ทวารทั้ง ๕ จะรับอารมณ์ไม่ได้ คือจะไม่เห็น ไม่ได้ยิน ไม่ได้กลิ่น ไม่รู้รส และแม้เอาไฟไปจี้ก็ไม่รู้สึก คนไข้จะมีความรู้อยู่เพียงทวารเดียวคือ ทางใจเท่านั้น และเมื่อเหลืออารมณ์แต่พียงทางใจ อารมณ์นั้นก็จะแจ่มใส ชัดเจนดุจการมองดูวัตถุโต ๆ ยามเที่ยง ถ้าคนไข้เห็นสิ่งที่ดี หน้าตาก็จะแจ่มใจผุดผ่องขึ้น และถ้าเห็นสิ่งที่น่ากลัวน่าหวาดเสียว คนไข้ก็จะแสดงความตกใจ หน้าของคนไข้ก็แสดงออกมาให้เห็นได้ชัด

    บัดนี้อาตมา คิดว่า ควรจะคิดถึงประเด็นสำคัญในเหตุผลที่ว่า คนที่ตายแล้วไปเกิดอีกได้นั้น อะไรเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่จะนำให้ผู้ตายไปเกิด คิดว่าท่านทั้งหลายก็คงถือว่า อันนี้เป็นเรื่องสำคัญไม่น้อย อาตมาก็ขอแสดงอำนาจที่ผลักดันให้การปฏิสนธิเกิดขึ้นเสียก่อน ส่วนวิธีที่จะไปอย่างไร เกิดอย่างไรจะได้กล่าวต่อไป



    (ต่อตอนจบ...พรุ่งนี้)
     
  10. 9@Phonlee

    9@Phonlee เป็นที่รู้จักกันดี

    วันที่สมัครสมาชิก:
    19 กรกฎาคม 2014
    โพสต์:
    1,267
    ค่าพลัง:
    +3,947
    (ตอนจบ)
    คนตายแล้ว – ไปเกิดได้อย่างไร

    โดย หลวงพ่อจรัญ ฐิตธมฺโม

    ปัญหาที่ว่า อะไรเป็นเหตุเป็นปัจจัยนำสัตว์ทั้งหลายให้ต้องเวียนเกิดเวียนตาย หรือต้องสืบต่อไปยังภพใหม่มิได้หยุดหย่อนนั้น ถ้าจะว่าอย่างง่าย ๆ สั้น ๆ ที่สุดก็คือ เราอยากจะเกิดต่อไปนั่นเอง คนทุกคนสัตว์ทุกตัว ตายแล้วต้องไปเกิดอีก ก็เพราะมีจิตปรารถนาจะอยู่ต่อไปอีก มีจิตปรารถนาจะไปเกิดใหม่อีก ความปรารถนานั้นก็มีกำลัง ความสามารถอันมหาศาล แม้ว่าความปรารถนานั้น จะไม่อาจมองเห็น หรือจะสัมผัสไม่ได้ก็ตาม ผู้ที่ได้ศึกษาพระพุทธศาสนาในขั้นละเอียดก็จะได้เห็นความจริงอันน่าพิศวงนี้

    ตั้งแต่เราตื่นนอนขึ้นมาในเวลาเช้า แล้วหลับไปในเวลากลางคืน ตลอดเวลาเหล่านั้น เราได้ไขว่คว้าหาอารมณ์อยู่เรื่อย ๆ ประเดี๋ยวเราก็ต้องการเห็น ต้องการได้ยิน ต้องการคิด ต้องการเคลื่อนไหอิริยาบถ ความต้องการหรือความปรารถนาเหล่านั้น มิได้หยุดยั้งเลย มีแต่เพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเราได้อะไรสมความปรารถนาแล้ว เราก็ปรารถนาอย่างอื่นและอย่างอื่น ๆ ต่อไปอีกโดยมิได้ว่างเว้นเลยตลอดชีวิต เพื่อความดำรงอยู่ของชีวิต เพื่อให้ชีวิตแจ่มใส สดชื่นเบิกบาน เพื่อให้ทุกข์เบาบางหรือหายไป เราปรารถนาที่จะได้เห็น ได้ยิน ได้กลิ่น ได้ลิ้มรส ได้ถูกต้อง ได้คิดนึกเรื่องที่ดี ๆ ที่เราพอใจนั้น ๆ อยู่เสมอ ครั้นเมื่อได้อารมณ์อันเป็นที่พึงพอใจแล้ว ก็ติดอกติดใจในอารมณ์นั้น ๆ อย่างแน่นหนา แล้วหาลู่ทางที่จะได้มาซึ่งอารมณ์ที่ตนพอใจนั้น ๆ ให้ยิ่ง ๆ ขึ้นไปอีก ความพอใจในอารมณ์ต่าง ๆ เหล่านั้นก็ย่อมประทับไว้ในจิตอย่างมั่นคง มิได้หลุดถอน ความปรารถนาที่จะได้อารมณ์ความยินดีติดใจในอารมณ์ต่าง ๆ เหล่านี้ ทางธรรมเรียกว่า โลภะ ตัณหา คำว่า ตัณหานี้ ผู้ที่มิได้ศึกษาพุทธศาสนา ก็เข้าใจว่า หมายถึงในเรื่องชู้สาว หรือของเซ็กส์เท่านั้น แต่ความจริงตัณหานี้ หมายความยิ่งกว่านั้นคือ หมายถึง ความยินดีติดใจในอารมณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นจากทวารทั้ง ๖ นั้นเอง เช่น ยินดีติดใจในการเห็น ได้กลิ่น ได้ลิ้มรส และสัมผัส ได้คิดนึกต่าง ๆ

    แม้แต่อารมณ์ที่เป็นโทสะ คือ ความไม่พอใจในอารมณ์ก็เป็นเหตุให้เกิดตัณหาได้เหมือนกัน เช่น เมื่อเราเห็นสิ่งที่ไม่ดี หรือได้ยินเสียงอันระคายโสตประสาท เราก็ไม่พอใจ เมื่อไม่พอใจแล้ว เราทำอย่างไร เราก็หลีกหนี เราหลีกหนีไปไหน เราก็หลีกหนีเพื่อหาสิ่งที่ดีที่พอใจ ต่อไปใหม่ หรือเราได้กลิ่นเหม็น เราก็ไม่ชอบใจ เพราะมันเป็นอารมณ์ที่เราไม่พึงปรารถนา เราก็ไปให้พ้นจากกลิ่นเหม็นนั้น แต่ก็หนีไปไม่พ้นจากการที่จะแสวงหากลิ่นที่หอม หรืออารมณ์ที่ต้องใจอื่น ๆ ต่อไปใหม่ นี่ก็แสดงว่าอารมณ์ที่ไม่พอใจก็เป็นเหตุ เป็นปัจจัยนำไปสู่อารมณ์ที่พอใจจนได้

    เมื่อเราได้อารมณ์ที่พอใจแล้ว เราก็มีความยินดี ติดใจในอารมณ์นั้น อารมณ์นั้น ๆ ก็จะฝังมั่นประทับไว้ในจิตใจ ความยึดมั่นนี้ทางธรรมะเรียกว่า อุปาทานเช่น เรารับประทานอาหารอะไรอย่างหนึ่งมีรสอันโอชะเป็นพิเศษจนทำให้เราติดใจ ความติดอกติดใจนั้นจะเก็บประทับเอาไว้แน่นหนา ถ้ามีโอกาสเราก็พยายามหาให้ได้ซึ่งรส หรืออารมณ์นั้นอีก หรือเราดูภาพยนตร์เรื่องที่สนุกมาก ๆ เราก็ติดอกติดใจอยากจะดูเรื่องที่สนุก ๆ ให้ยิ่ง ๆ ขึ้นไปอีกถ้ามีโอกาส

    ความยินดีติดใจในอารมณ์หรือตัณหานี้มีกำลังมากเกินที่ผู้ใดผู้หนึ่งจะคาดคิดว่ามันจะเป็นไปได้ ถ้ามิได้ศึกษาให้เข้าใจถึงความละเอียดในพระพุทธศาสนา ก็จะไม่มีทางทราบได้เลย แม้แต่เพียงคิดก็ไม่มีใครได้คิดไปถึงเสียแล้วว่า กำลังของตัณหานี้เอง ที่เป็นตัวนำให้การปฏิสนธิเกิดขึ้นชาติแล้วชาติอีกมิได้หยุดหย่อน ซึ่งก็คือ การที่เราปรารถนาที่จะเกิดต่อไปนั่นเอง

    บัดนี้ก็นึกถึงปัญหาที่ว่า เหตุใดเมื่อเจตนา หรือตัณหาประทับลงไว้ในจิตอยู่เสมอแล้ว กำลังของเจตนา หรือตัณหานั้น จึงผูกมัดรัดรึงสัตว์ ทั้งหลายไว้ให้คงอยู่ใน วัฏฏะ จนไม่สามารถดิ้นรนให้รอดไปได้

    กำลังของกรรม คือตัณหาที่เกิดขึ้น ตั้งแต่ เช้าจนถึง เวลาหลับสนิทนั้น วันหนึ่ง ๆ มิใช่เล็กน้อย ถ้ารวมกันตั้งแต่เกิดจนกระทั่งตายแล้ว ก็หมดปัญญาที่ผู้ใดจะคิดหรือคาดคะเนได้ว่า มากสักเท่าใด ประเดี๋ยวก็อยากเห็น อยากได้ยิน อยากได้ลิ้มรส และอยากคิดนึก ฯลฯ ซ้ำแล้วซ้ำอีกวันยังค่ำ และเมื่อได้รับอารมณ์ เหล่านั้นสมความปรารถนาแล้ว ก็อยากได้อารมณ์อื่น ๆ อีกไม่มีวันจบสิ้น

    เมื่อเราเห็นเด็ก ๆ อายุ ๑๐ ปี เล่นดนตรีได้เก่ง เมื่อเราเห็นเด็ก ๆ อายุ ๑๐ ขวบเขียนรูปได้ดี เราก็พูดว่า เขามีอุปนิสัย เราก็พูดว่า เขาได้ถ่ายทอดศิลปะเหล่านั้น ตามสายเลือดมาจากพ่อ หรือ แม่ ถ้าไม่ใช่พ่อแม่ก็ ปู่ ย่า ตา ยาย คนใดคนหนึ่ง ซึ่งคงจะต้องมีคนหนึ่งจนได้

    นักอาชญาวิทยา นักจิตวิทยา หรือนักวิทยาศาสตร์ ทางชีวภาพ เมื่อพบเด็กที่เหลือขอและชอบขโมย ก็จะกล่าวว่าเด็กคนนี้ ได้สืบสันดานมาจากพ่อแม่ที่เป็นผู้ร้าย การที่เขาเป็นผู้ร้ายก็เพราะมีสันดาน หรือมีเลือดของพ่อแม่ของเขาติดมา ซึ่งความจริงนักอะไร ต่อนักอะไรทั้งหลายเหล่านี้ ได้สืบสวนค้นคว้ามาได้แต่เหตุผลใกล้ ๆ ตื้น ๆ เผิน ๆ แค่เกิดมาเท่านั้นเอง เพราะเขายังไม่เข้าใจเลยว่า จิตนั้นคืออะไร สามารถสืบต่อกันไปได้อย่างไร เขาจะเข้าใจให้ถูกต้องได้สมบูรณ์ หรือเพราะเขามิได้ศึกษาจากพระสัพพัญญุตญาณ ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทำอย่างไรก็จะให้ความเข้าใจของเขาถูกต้องสมบูรณ์ไม่ได้ เพราะเขาได้เข้าใจผิดไปว่ามันสมองนั้นเป็นตัวจิต ซึ่งได้วิวัฒนาการมาแล้ว นับจำนวนเวลาเป็นพันเป็นหมื่นล้านปี จนสามารถมีความคิดอ่าน จนจำทุกข์สุขได้ มนุษย์ทั้งหลายเกิดสืบต่อกันมาตายสายโลหิตจากสปอร์มาโตซัวของบิดา และโอวัม คือ ไข่ของมารดา และอุปนิสัยใจคอของเด็กจะสถิตอยู่ภายในยินส์ซึ่งอยู่ในเซลล์นั้น ซึ่งเราได้ตรวจสอบค้นคว้ามาได้ และจากกล้องขยายหลายพันเท่าอันเป็นรูป หรือวัตถุ ซึ่งเขาจะรู้ได้แน่แต่ทางเดียวเท่านั้น

    อาตมาได้กล่าวมาแล้วว่า จิตนั้นเกิดดับสืบต่อกันไปเรื่อย ๆ ไม่ว่าจะเป็นหรือตายจะหลับ หรือตื่น และมีอำนาจสั่งสมสันดาน เ หตุฉะนั้น อุปนิสัย สันดาน หรือสัญชาตญาณของเด็กเหล่านั้นจึงมิได้สืบสายโลหิตมาจากพ่อแม่ เพราะจิตเป็นนามธรรม ซึ่งไม่สามารถแบ่งแยกจิตของพ่อแม่ แยกออกมาเป็นของเด็กได้ หากแต่เป็นจิตดวงใหม่คือ ผู้ที่ได้ตายต่างหากมาปฏิสนธิ

    คงจะมีบางท่านที่สงสัยว่า ถ้าเป็นจิตดวงใหม่มาปฎิสนธิ มิได้ถ่ายทอดมาตามสายเลือดแล้ว ก็เหตุใดเล่า อุปนิสัยใจคอของเด็ก เช่น ชอบในทางศิลปะหรือมีสันดานเป็นผู้ร้าย จึงไปเหมือนกับพ่อแม่ของเด็กเหล่านั้นได้

    ปัญหานี้ ผู้ที่ศึกาธรรมะมาพอสมควรก็จะไม่ประหลาดใจเลย เพราะเขาจะเข้าใจเรื่องการปฏิสนธิของจิตว่า จิตจะต้องปฏิสนธิไปตามความเหมาะสม ไปตามเหตุปัจจัย เช่น ถ้าอาตมาเอาแก้น้ำร้อนมาตั้งไว้บนโต๊ะนี้ ภายนอกของแก้วก็จะไม่มีไอน้ำมาจับได้เลย แต่ถ้าอาตมานำแก้วน้ำแข็งมาวางแล้ว ในไม่ช้าเราก็จะเห็นน้ำติดอยูเป็นหยด ๆ โดยรอบแก้ว ทั้งนี้เพราะความเย็นของน้ำแข็งเป็นเหตุ เป็นปัจจัยให้ละอองของน้ำมาจับได้ ถ้า ก. มีสันดานหยาบคายเป็นผู้ร้ายเต็มตัว ข. ซึ่งเป็นสุภาพบุรุษร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ไม่อาจจะร่วมเป็นร่วมตาย สนิทสนมหรือเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันได้ เพราะไม่มีความเหมาะสมกันเลย โดยนัยนี้จิตที่มีอุปนิสัยในทางชั่วจึงปฏิสนธิในพ่อแม่ที่มีสันดานผู้ร้าย และจิตที่โง่เง่าหรือไม่สู้จะเต็มจึงชอบ ปฏิสนธิในพ่อแม่ที่เป็นคนจิตทราม

    การศึกษาเรื่องจิต ตามหลักของพระพุทธศาสนาให้เข้าใจแล้ว ก็จะเห็นได้ว่า มีเหตุผลข้อเท็จจริงที่จะเป็นไปดังนั้น อีกมากมาย อาตมาเห็นว่าเวลามีน้อย ก็จะของดเสีย

    อาตมานำท่านมาเช่นนี้ ก็เพื่อจะแสดงกำลังพลังของตัณหา หรือ กำลังของกรรม คือเจตนา หรือความปรารถนาว่าสามารถส่งผลสืบต่อกันไปได้ เพราะจิตที่มีนิสัยในทางดนตรี ก็โดยชาติที่แล้วมามีเจตนาอันรุนแรง เฝ้าอบรมฝึกหัดจนชำนาญ ด้วยใจรัก นิสัยอันนี้ก็สืบต่อมาถึงชาตินี้ ถ้าเราจะจับเอาเด็ก ๑๐๐ คน ที่ไม่มีนิสัยเช่นนั้นมาฝึกหัดก็หาอาจฝึกหัดวิชาดนตรีให้เป็นผู้มีความสามารถจริง ๆ แม้แต่สักคนหนึ่งหาได้ไม่ และถ้าเอาคน ๑๐๐ คน ที่ไม่มีนิสัยตลกคะนองมาแสดงเป็นตัวตลกคนทั้ง ๑๐๐ คน ที่แสดงอยู่ต่อหน้าเรานั้น ก็จะทำให้รู้สึกสงสาร เพราะทำให้เราขบขันไม่ได้เลย

    แน่นอน ช่างเขียนที่สามารถ นักประพันธ์ที่มีคารมคมคายซึ่งประชาชนชอบอกชอบใจทั่วทิศ นักประดิษฐ์เรืองนาม นักวิทยาศาสตร์ ชั้นนำ หรือตัวตลกลิเก ละคร ที่มีคนหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง หรือนักอะไร ๆ เหล่านี้จะไม่มีเลย ที่จะฝึกฝนจนกลายเป็นบุคคลชั้นนำเพียงในชาตินี้ชาติเดียว ความจริงบุคคลเหล่านี้ย่อมมีวาสนา คือ ได้รับการอบรมมาแล้วหลาย ๆ ชาติทั้งนั้น และการที่เขาเป็นได้เช่นนั้นก็ย่อมแสดงให้เห็นถึงความปรารถนา เขาว่า กำลังของความปรารถนาแต่อดีตนั้น สามารถส่งผลให้จนถึงปัจจุบันและอนาคตได้

    อารมณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นทางทวารทั้ง ๖ นั้น ทุกอารมณ์ก็ย่อมประทับสั่งสมลงไว้ในจิตอย่างสลับซับซ้อนมากมาย กำลังของอารมณ์ก็ย่อมมีเจตนาหรือความปรารถนารวมอยู่ด้วย ความปรารถนามีกำลังมากก็ย่อมเป็นไปตามปราถนานั้น ๆ ความปรารถนาที่จะได้ภพชาติใหม่ หรือที่จะเกิดใหม่นั้นเองที่ทำให้ชาติมิได้สิ้นสุด ไม่ว่าจะเป็นความปราถนาโดยตรงหรือ โดยปริยายก็ตาม

    ธรรมาชาติของกรรมที่กระทำนั้นเป็นสิ่งที่น่าพิศวง เพราะไม่มีตัวตนที่เราจะถูกต้องได้จะวัดหรือจะชั่งตวงก็ไม่ได้ แต่ก็มีอำนาจแสดงกำลังความสามารถได้

    เมื่อหญิงสาวและชายหนุ่มผูกสมัครรักใคร่กัน ยิ่งนานวันก็ยิ่งเพิ่มพูนความรักมากยิ่งขึ้น เพราะห็นใจกัน เอาอกเอาใจกันทุกอย่าง ความรักของชายหนุ่มหญิงสาวคู่นี้เป็นไปอย่างดูดดื่ม มั่นคงอยู่หลายปี เมื่อจะต้องพรากจากกันไปโดยเด็ดขาดเมื่อใด ทั้งสองฝ่ายก็จะตกอยู่ในความเศร้าเสียใจอย่างสุดซึ้ง จะเฝ้าแต่ครุ่นคิดถึงกันอยู่มิรู้วาย วันละหลายสิบหรือหลายครั้ง ทั้งนี้เพราะอะไร เรื่องความรักใคร่เห็นอกเห็นใจกันก็เป็นอดีตไปแล้ว เป็นเรื่องเก่าที่ดับไปแล้ว เหตุใดกรรมที่ทำไว้ในอดีตจึงได้ก่อให้เกิดความทุกข์หรือเศร้าเสียใจ อยู่มิได้หยุดหย่อน

    อาตมาได้กล่าวมาแล้วว่า อารมณ์ที่เกิดขึ้นได้นั้น จะต้องมีเหตุจะเกิดขึ้นลอย ๆ หาได้ไม่ เช่น การที่จะเห็นได้ก็ต้องมีคลื่นแสงมากระทบตา จะได้ยินก็ต้องมีคลื่นเสียงมากระทบหู และจะคิดได้ก็จะต้องมีเรื่องที่คิดนั้นมากระทบใจ เหตุนี้จึงเห็นได้ว่า ในกรณีของหนุ่มสาว เกิดความเศร้าเสียใจคู่นี้ ก็จะต้องมีเรื่องมากระทบใจเป็นแน่นอน มิฉะนั้นความเศร้าเสียใจจะเกิดขึ้นมาหาได้ไม่ แต่อะไรเล่าเป็นเหตุ เป็นปัจจัยให้เกิดอารมณ์เสียใจเหล่านั้นขึ้น

    ไม่มีผู้ใดจะปฏิเสธได้เลยว่า อารมณ์เหล่านั้นมิได้เกิดขึ้นมา แต่อารมณ์เก่า ๆ คือ เจตนา หรือความปราถนาที่จะเป็นของซึ่งกันและกัน รักกัน เอาใจกัน และจะแต่งงานอยู่กินด้วยกันนั่นเอง เป็นเหตุเป็นปัจจัย จิตจึงได้สร้างให้เห็นหน้า เห็นกิริยาท่าทาง เห็นความดี ของแต่ละฝ่าย อารมณ์เก่า ๆ เหล่านั้น คือ กรรมแต่อดีตที่ดับไปแล้วนั่นเอง แต่มิได้สูญหายไปไหน อารมณ์เก่าหรือกรรมเก่า หรือความปรารถนาเก่านั้นเองได้เกิดกำลังอำนาจขึ้น กำลังอำนาจนี้ได้มากระทบจิตอยู่เสมอมิได้หยุดหย่อน ซึ่งกระทำให้กรรมที่ทำไว้แล้ว ๆ นั้น กลับยกขึ้นมาสู่อารมณ์ใหม่อีก ภาพเก่า ๆ ก็ได้ถูกสร้างขึ้นใหม่ ซ้ำ ๆ ซาก ๆ ทำให้มองเห็นหน้าคู่รักที่กำลังยิ้มอย่างหวาน เห็นความน่ารักน่าเอ็นดู เห็นความเอาอกเอาใจ หรือ ความเสียสละของแต่ละฝ่าย ภาพประทับใจทั้งหลายแหล่ก็ได้ถูกยกขึ้นมาปรากฏอยู่เฉพาะหน้า เหมือนกำลังดูภาพยนตร์ หรือมีเสียงกระซิบมากระซิบอยู่ที่ข้างหูว่า รัก รัก มิได้หยุดหย่อนเลย

    การที่อาตมานำตัวอย่างนี้ขึ้นมาแสดง ก็เพื่อจะให้ท่านได้เห็นกำลังของกรรม กำลังของความปรารถนา หรือตัณหาว่า แม้มันไม่มีตัวตนก็ดี แม้มันจะเกิดขึ้นในอดีตและดับไปแล้วก็ดี มันก็ยังมีความสามารถที่จะแสดงออก ซึ่งการกระทำกับจิตอันก่อให้เกิดอารมณ์ขึ้นมิได้หยุดหย่อน ทั้งนี้เพื่อให้ท่านได้เห็นหน้าตาไว้เพียงนิดเดียวก่อน กำลังของกรรมหรือตัณหานี้ยังมีกว่านั้นมากมายนัก สามารถสร้างภพสร้างชาติก็ยังได้อีก และคนที่ตายแล้วไปเกิดก็ด้วยต้องอาศัยกำลังของกรรมนี่เองผลักดัน ทั้งมิได้สืบต่อไปแต่จิตอย่างเดียวเท่านั้น หากแต่ด้วยอำนาจของกรรม หรือตัณหานี้ยังมีอานุภาพ สร้างรูปขึ้นในภพใหม่ได้ด้วย แต่เพื่อให้เข้าใจง่าย อาตมาขอนำวิชาทางโลกเข้ามาประกอบด้วย

    ร่างกายของเรานี้ คือรูป หรือวัตถุ เมื่อนักวิทยาศาสตร์ย่อยให้เล็กลง ๆ ส่วนที่เล็กที่สุดได้แก่ปรมาณู ปรมาณูประกอบด้วยนิวเคลียร์อยู่ตรงศูนย์กลาง มีอนุภาคโปรตอน คือ ประจุไฟฟ้าบวกและมีอิเล็กตรอนประจุไฟฟ้าลบวิ่งวนอนู่รอบแกนกลาง แล้วยังมีอนุภาคอีกชนิดหนึ่งที่ไม่มีประจุไฟฟ้าเลย เรียกชื่อว่า นิวตรอน

    เมื่อว่าโดยรูปหรือวัตถุแล้ว ร่างกายของเรานี้ก็ไม่มีอะไรนอกจากประจุไฟฟ้าและพลังงาน ตรงตามทฤษฎีของไอน์สไตน์ นักวิทยาศาสตร์และนักคำนวณผู้ยิ่งใหญ่ของโลกในขณะนี้ ซึ่งได้กล่าวว่า พลังงานก็คือสสารและสสารก็คือพลังงาน มันเป็นการน่าประหลาดมหัศจรรย์เพียงใดหรือไม่ที่ร่างกายโต ๆ ที่มองเห็นและสัมผัสได้ของคนเรานี้มาจากพลังงานที่มองไม่เห็น สัมผัสไม่ได้ ชั่งตวงก็ไม่ได้

    อาตมา ได้กล่าวถึงรูปและวัตถุจากวิชาการทางโลกมาเล็กน้อยแล้ว อาตมาจะขอกล่าวถึงรูป หรือเรื่องวัตถุทางพระพุทธศาสนาให้ท่านฟังดูบ้าง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงย่อยวัตถุทั้งหลายออกเป็นอย่างไร

    พระองค์ทรงสอนว่า เม็ดข้าวสารเม็ดหนึ่ง เมื่อแยกออกเป็น ๗ ส่วน ส่วนหนึ่งนั้นก็จะเท่ากับหัวของเหา ใน ๑ หัวของเหานี้ย่อยออกไปอีก ๓๖ ส่วน ๑ ส่วนก็จะเป็น ลิกขา ๑ ลิกขา นี้ย่อยออกไปอีก ๓๖ ส่วน ๑ ส่วนก็จะเป็น รถเรณู ๑ รถเรณูย่อยออกไปอีก ๓๖ ส่วน ก็จะเป็น ตัชเชรี ใน ๑ ตัชเชรีนี้ย่อยออกอีก ๓๖ ส่วนแล้ว ๑ ส่วน นั้นจะเป็น ๑ อนู และ ๑ อณูนี้ย่อยออกเป็น ๓๖ ส่วน ๑ ส่วนนั้นก็ได้แก่ ๑ ปรมาณู

    อาตมาไม่สามารถจะตอบได้ว่า คำว่า ๑ ปรมาณูของทางวิทยาศาสตร์กับ ๑ ปรมาณูของธรรมะนั้น แตกต่างกันเท่าใด แต่ขอให้ท่านลองคูณดูว่า ทางธรรมะนั้นย่อยออกไปจากหัวของเหาจนถึงปรมาณูจะเป็นขนาดไหน ในขณะนี้เราไม่สามารถที่จะเห็นหรือถูกต้องได้แล้ว แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงเป็นรูปอยู่ คือเป็นรูปที่สุขุมละเอียดมาก และนอกจากนี้พระอง์ยังแสดงต่อไปว่า ใน ๑ ปรมาณูนั้น ทุก ๆ ปรมาณูโดยมิได้ยกเว้น ย่อมจะมีธาตุ ปถวี อาโป เตโช วาโย ได้แก่ธาตุดิน น้ำ ไฟ ลม (โปรดทำความเข้าในธาตุ ๔ ตามหลักพระพุทธศาสนาด้วย มิได้มีความหมายตรงไปตามตัวหนังสือ เช่น ธาตุน้ำ ก็ไม่ใช่น้ำที่เราดื่ม เพราะธาตุน้ำเป็นสุขุมรูป มองไม่เห็น สัมผัสไม่ได้เป็นต้น) แล้วยังมี วรรณะ คันธะ รสะ โอชะ คือ รูปร่างหรือสี มีกลิ่น มีรส และโอชะ (หมายถึงร่างกายย่อยให้เป็นประโยชน์ได้) ดังนั้น ๑ ปรมาณูจึงมี ๘ เรียกว่า อวินิพโภครูป ๘ และพระองค์ยังได้สอนต่อไปว่า ปรมาณูทั้งหลายเหล่านั้น หาได้ติดเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันไม่ แม้เราจะเห็นวัตถุใดเป็นแท่งทึบ ปรมาณูทุกปรมาณูย่อมถูกคั่นด้วย ปริเฉทรูป คือ ช่องอากาศหรือช่องว่าง นั่นคือรูปทั้งหลายที่เราเห็นเป็นแท่งทึบนั้น แท้จริงมีรูปโปร่งโดยตรง

    พระองค์ทรงสอนเรื่องปรมาณู ก็มิได้มีความปรารถนาจะสอนให้ศึกษาวิชาสรีรวิทยา หรือให้ทำลูกระเบิดปรมาณูเพื่อจะได้ทิ้งใส่กัน พระองค์ปรารถนาจะชี้ให้เห็นถึงความไม่แน่นอนคงทนของรูป เพราะย่อมเปลี่ยนแปลงอยู่ทุกขณะมิได้หยุดนิ่ง อย่าได้ยึดถือเป็นจริงเป็นจังมั่นคง และเพื่อไม่ให้หลงงมงายเชื่อเฉพาะที่ตามองเห็นเท่านั้น ถ้าเชื่อเพียงเท่านั้นก็จะได้ชื่อว่า โง่เขลามองไม่เห็นความจริงของธรรมชาติ แล้วก็หาว่าธรรมชาตินั้นเจ้าเล่ห์เจ้ามายา และยิ่งกว่านั้น พระองค์ต้องการแสดงสภาวะของรูปเหล่านี้ว่า กรรมหรือตัณหาย่อมมี อานุภาพสร้างรูปอันประณีตนี้ในรูปของปรมาณู หรือในรูปของพลังงานในขณะที่ปฏิสนธิตั้งต้นขึ้นในภพใหม่ได้ด้วย แต่ส่วนจะสร้าวรูปอะไรในภพใหม่ได้อย่างไรนั้น จะได้กล่าวต่อไป

    ได้กล่าว มาแล้วว่า จิตนั้นเป็นธรรมชาติที่รับอารมณ์ มีอารมณ์อยู่เสมอ และอารมณ์ที่เกิดขึ้นนั้นก็ด้วยเหตุต่าง ๆ กัน แต่สำหรับคนที่ใกล้จะตาย อารมณ์เกิดขึ้นในขณะใกล้ตายเรียกว่า กรรมอารมณ์ กรรมนิมิตอารมณ์ คตินิมิตอารมณ์

    • ผู้ใดทำกรรมอะไรไว้ ไม่ว่าจะเป็นดี หรือชั่ว ก็ตาม เมื่อทำไว้มาก ๆ กรรมเหล่านั้นก็มักจะกระทำกับจิตทำให้เกิดอารมณ์ขึ้น คือ ทำให้จิตได้สร้างเป็นมโนภาพ โดยอาศัยอานุภาพของกรรมในอดีตให้เป็นไปต่าง ๆ นานา เป็นต้นว่า ฆ่าสัตว์มาก ๆ ก็มักจะเห็นการฆ่าสัตว์ เช่น ยิงนก ตกปลา ทำบุญให้ทานมาก ๆ หรือ รักษาศีล เจริญภาวนา ก็มักจะเห็นการทำบุญให้ทาน อารมณ์ที่เกิดขึ้นนี้เป็น กรรมอารมณ์
    • บุคคลผู้ใกล้จะตายเห็นนิมิตต่าง ๆ อาจจะเป็นทางตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ก็ได้ เช่น เห็นอุปกรณ์การทำกุศล หรือ อกุศล ที่ตนได้เคยกระทำมา เห็นธงทิวเครื่องตกแต่ง หรือขบวนแห่บวชนาค ทอดกฐิน ซึ่งเป็นกุศล ทางฝ่ายอกุศลก็เป็น แห อวน มีด ไม้ เครื่องดักหรือจับสัตว์ เห็นเครื่องมือการพนันหรือคิดอะไรทำอะไร ก็มองเห็นเป็นเลขท้าย ๓ ตัว อารมณ์ที่เกิดขึ้นนั้นเรียกว่า กรรมนิมิตอารมณ์
    • บุคคลผู้ใกล้ตาย เกิดนิมตขึ้นเห็นถ้ำ เห็นเหว เห็นปล่อง เห็นการทรมานสัตว์ก็ดี หรือเห็นปราสาทราชวังที่ทำด้วยทอง เห็นราชรถอันวิจิตร บางทีไม่มีในเมืองมนุษย์ก็ดี อารมณ์ที่เกิดนี้ เรียกว่า คตินิมิตอารมณ์
    สัตว์ทั้งหลายขณะที่ใกล้จะจุติ คือ ตาย จะต้องเกิดอารมณ์ขึ้น ไม่กรรมก็กรรมนิมิต หรือ คตินิมิตอันใดอันหนึ่ง สัตว์ที่จะตายจะไม่เกิดอารมณ์ขึ้นเลยนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้ ไม่ว่าจะตายช้า หรือ โดยทันที อย่างไรก็ตาม ทั้งนี้ก็เพราะอารมณ์กรรมนั้น ย่อมเป็นกำลังงาน อันสำคัญที่จะผลักดันให้เกิดการปฏิสนธินั้น กรรม กรรมนิมิต คตินิมิตนั้น เป็นอารมณ์ครั้งสุดท้ายในชาตินั้น ๆ ที่ทรงอิทธิ ทำให้มีภพชาติสืบต่อไป

    อารมณ์ที่เกิดขึ้นครั้งสุดท้ายนี้เป็นที่หมายได้แน่นอนว่าจะต้องไปเกิดตามที่ตนได้เห็น เหมือนเราทำแบบแปลนแผนผังไว้แล้ว ปลูกสร้างที่อยู่อาศัยตามแบบแปลนนั้น เช่น ผู้ที่จะไปเกิดเป็นมนุษย์ ย่อมเห็นครรภ์ของมารดา ผู้ที่จะไปเกิดยังเทวภูมิย่อมเห็นเทพยดา นางฟ้า หรือวิมาน ผู้ที่จะไปเกิดในนรก ก็ย่อมเห็นการเผาผลาญสัตว์เห็นเปลวไฟ ผู้ที่จะไปเกิดเป็นเปรต ก็เห็นปล่องเห็นหุบเขา อันตกอยู่ในความมืดมิด ผู้ที่จะไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานก็ย่อมจะเห็นสัตว์ หรือเห็นเชิงเขา ชายน้ำเป็นต้น ทุกคนก็มีจุดหมายปลายทางคือ ความตาย ไม่ว่าพระราชา หรือ กระยาจก ไม่ว่าเทวดา หรือสัตว์นรก ไม่เลือกว่าจะเป็นเด็ก หรือผู้ใหญ่เป็นหัวเลี้ยวหัวต่ออันสำคัญ สำหรับผู้ที่ฉลาดในเรื่องของชีวิตควรจะต้องศึกษาให้รู้ เมื่อเช่นนี้ การศึกษาเรื่องความตาย จึงเป็นการสมควรอย่างยิ่ง จะได้ชื่อว่า ไม่ตกอยู่ในความประมาท เพราะศึกษาเล่าเรียนเรื่องความตายเสียให้เข้าใจดีแล้ว ก็ย่อมมีหวังอยู่เป็นอันมาก ที่จะไปเกิดในสุคติภูมิ

    การมองดูคนไข้ที่ใกล้ตาย จะแสดงกิริยาอาการต่าง ๆ แม้จะทายที่ไปของผู้นั้นไม่ถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์ก็จริง แต่ก็มีส่วนถูกเป็นอันมาก ด้วยการที่คนไข้เกิดอารมณ์ขึ้นเหมือนความฝัน ภาพนั้นย่อมชัดเจนแจ่มใสมาก จิตของคนไข้จะมีความยินดี หรือตกใจกลัวก็ย่อมจะมองเห็นจากการแสดงกิริยาอาการต่าง ๆ เช่น ถ้าคนไข้เห็นนายนิรยบาล ถือหอกโตเท่าลำตาล กำลังเงือดเงื้อจะพุ่งลงมาทรวงอก หรือเห็นน้ำทองแดงกำลังเดือดพล่านจะไหลเข้าในปากก หรือเห็นแร้งกา ๓ ตัวโต มีปากเป็นเหล็กกำลังจะฉีกเนื้อของตัวกิน หรือเห็นอสุรกายโตใหญ่ราวกับภูเขาดำทมิฬกำลังผ่านเข้ามาทำร้าย เมื่อคนไข้เห็นเช่นนี้ ก็จะมีความตกใจ ก็จะต้องโอดครวญด้วยเสียงอันดัง ก็จะแสดงอาการหวาดหวั่นสะดุ้งกลัวอย่างน่าสงสาร หรือแลบลิ้นปลิ้นตาร้องโวยวายให้คนช่วย เช่นนี้อบายภูมิก็มีหวังได้ ถ้าคนไข้เห็นนิมิตที่มาปรากฏนั้นเป็นพระเป็นเณร เห็นปราสาทราชวัง เห็นอาภรณ์ อันประณีต เห็นคนรักษาศีลคนให้ทาน และคนไข้ก็ยิ้มย่องผ่องใส หน้าตาอิ่มเอิบหรือหัวเราะ เช่นนี้สุคติก็มีหวังได้

    เมื่อเราเอื้อมมือไปหยิบอะไรอย่างหนึ่งบนโต๊ะที่อยู่ข้างหน้า ตลอดเวลาตั้งแต่เริ่มเคลื่อนมือไป จิตย่อมจะสั่งการโดยตลอด เหตุนี้เองถ้าหากมือที่เอื้อมไปนั้นยังไม่ถึงสิ่งของที่ต้องการ เกิดมีเสียงเอะอะขึ้น จิตก็สั่งให้หันไปดูที่เสียงนั้น มือที่เอื้อมก็จะค้างอยูคือ เกร็ง โดยทำนองเดียวกันนี้ คนที่ใกล้จะตายเมื่อเกิดอารมณ์ขึ้น ครั้งสุดท้าย จะเป็นยินดีหรือตกใจก็ตาม ก็ย่อมแสดงกิริยาท่าทางน่ากลัว หรือยิ้มแย้มทันที จุติจิต (ตาย) ก็เกิดขึ้น ซากศพของผู้นั้น ก็ปรากฏอาการค้างอยู่ ซึ่งทำให้เราพอทายว่าจะไปสุคติ หรือทุคติ ได้เป็นส่วนมาก

    พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงแยกกรรมที่จะเป็นเหตุนำให้สัตว์ ไปปฏิสนธิ ๔ ประการคือ

    • ครุกกรรม (กรรมหนัก) ทางฝ่ายกุศล เช่น ทำฌาน ทางฝ่ายอกุศล เช่น ฆ่าพ่อ ฆ่าแม่ เป็นต้น กรรมนี้เป็นกรรมหนักมีกำลังมาก ดังนั้น เมื่อเวลาจุติคือตาย กำลังของกรรมนี้ก็จะเกิดขึ้นเป็นชนกรรม นำไปสู่การปฏิสนธิ ไม่มีกรรมใดมาขัดขวางได้เพราะเป็นกรรมหนักมีกำลังมากต้องให้ผลก่อน
    • อาสันนกรรม (กรรมใกล้ตาย) บุคคลใกล้จะตายจะได้รับอารมณ์อะไรก็ได้ที่เกิดขึ้นติดชิดกับความตาย เช่น ขณะนั้นเห็นพระพุทธรูป ได้ยินเสียงสวดมนต์ เป็นต้น
    • อาจิณณกรรม ( กรรมที่ทำอยู่เสมอ) ถ้าอาสันนกรรมมิได้ให้ผลแล้ว อาจิณณกรรมก็จะมาให้ผล ข้อนี้ก็คือบุคคลทั้งหลายย่อมกระทำกรรมอยู่เสมอ เมื่อเช่นนี้ กรรมที่กระทำอยู่เสมอนี้ก็มีโอกาสมากที่สุด จะกระทบจิตทำให้เกิดอารมณ์ขึ้นแล้วแต่อารมณ์นั้นจะเป็นกุศล หรือ อกุศล
    • กตัตตากรรม (กรรมเล็กน้อย) ถ้ากรรมอื่น ๆ ทั้งหมดไม่ให้ผลแล้ว กรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็จะมาปรากฏในอารมณ์นำไปสู่การปฏิสนธิได้
    ทั้ง ๔ ข้อนี้ ขอกล่าวแต่เพียงย่อ ๆ เพราะเกรงว่าจะเสียเวลาอ่านมากเกินไป

    อารมณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเวลาใกล้จะตายนั้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงแยกออกเป็นสองคือ

    • มรณาสันนกาล
    • มรณาสันนวิถี
    จิตที่ขึ้นวิถีรับอารมณ์นี้ ท่านจะเห็นว่ามี ๑๗ ขณะใหญ่ จิตแต่ละดวงมีขณะเล็ก ๓ คือ อุปปาทขณะ ฐิติขณะ ภังคขณะ ฉะนั้นในวิถีหนึ่งก็มี ๕๑ ขณะเล็กใน ๑๗ ขณะใหญ่ หรือวิถีหนึ่งนี้เกิดดับวนเวียนอยู่เป็นอันมากจึงได้ยินครั้งหนึ่ง เพราะจิตเกิดดับรวดเร็วยิ่งนัก จนเราไม่สามารถจะจับจังหวะขาดได้เลย

    ดังที่ได้กล่าวมานี้เรียกว่า มรณาสันนกาล คือ เวลาใกล้จะตาย คนไข้จะมีอารมณ์อยู่เสมอ ไม่ทวารใดก็ทวารหนึ่ง นอกจากจะถึงแก่วิสัญญี ได้แก่สลบไป มรณาสันนกาลนี้ อาจเป็นอยู่เร็วหรือช้าก็ได้ เช่น วินาทีหนึ่ง หรือสัปดาห์หนึ่ง หรือหลายสัปดาห์ คนไข้ที่อยู่ในเขตนี้มีโอกาสที่จะกลับคืนชีวิตขึ้นมาอีก เมื่อเหตุของความตายต่าง ๆ ดังที่ได้กล่าวมาแล้วข้างต้นยังไม่แสดงผล แต่ถ้าหากถึง มรณาสันนวิถี คือวิถีต่อมา อันเป็นวิถีสุดท้ายของชาตินี้ แล้วก็จะไม่มีหวังที่คืนชีพได้อีกเลย

    ในขณะมรณาสันนกาลนี้ ถ้าเป็นเวลาหลายนาที หรือหลายวัน คนไข้ก็จะเกิดอารมณ์ต่าง ๆ ขึ้นอย่างสับสน กลับไปกลับมา ถ้าไม่มีครุกกรรม คือ กรรมอันหนักแล้ว ก็จะเป็นอาสันนกรรม คือ กรรมใกล้ ๆ ตายนั้น เช่น เห็นอะไร ได้ยินอะไร หรือผู้ดูแลคนไข้จะให้อารมณ์ เป็นต้นว่า เอาภาพวัดวาอาราม หรือ พระพุทธรูปมาให้ดู นิมนต์พระมาสวดมนต์ให้ได้ยิน บอกให้ระลึกถึงพระอรหันต์ ให้ระลึกถึงบุญกุศล หรือข้อธรรมะต่าง ๆ ถ้าเคยทำกรรมฐาน ก็ให้ทำ สมถะ หรือ วิปัสสนากรรมฐาน ฯลฯ

    ถ้าคนไข้เคยศึกษา หรือเคยสนใจในธรรมะมาก่อน การพูดเรื่องตายเรื่องเกิด หรือให้สติอะไรก็ได้ แต่ถ้าคนไข้ไม่ค่อยสนใจในธรรมะมาก่อน หรือคนไข้เป็นคนเหตุผลน้อย ชอบทำบุญให้ทาน อย่างเดียว ไม่ชอบศึกษา หรือคนไข้มีความกลัวตายมากเป็นทุนอยู่แล้ว การให้สติดังกล่าว คนไข้รู้เท่าทันก็จะบังเกิดความตกใจ หรือ เสียใจว่าตัวจะต้องตาย หรือคิดว่าลูกหลานจะแช่งให้ตาย เพื่อจะเอาสมบัติ หรือ เกิดความอาลัยเสียดายชีวิตขึ้นมา หรือเป็นห่วงทรัพย์สินเงินทอง เรือกสวนไร่นาที่ยังมิได้ แบ่งปันส่วน เมื่อตายลงก็มีหวังไปสู่ทุคติ

    ในขณะมรณาสันนากาลนี้ ถ้าคนไข้ทำอกุศลมามาก คนไข้ก็จะแสดงกิริยาอาการต่าง ๆ ที่น่ากลัว บางทีก็หลายวัน เพราะได้เห็นหรือได้ยินเสียง หรือจิตได้สร้างภาพอันน่าหวาดเสียวขึ้น ถ้าคนไข้มิได้ตกอยู่ในวิสัญญี คือ สลบหรือ เข้าไปตกอยู่ในความหลง มีโมหะมาก แล้วเราก็มีหวังจะแก้อารมณ์ได้โดยวิธีการต่าง ๆ แล้วแต่กรณี แต่ถ้าคนไข้ขาดสติ และหลงอยู่เสมอแล้ว ความหวังเช่นนั้นก็จะอยู่ห่างไกล หรือสิ้นหวังเอาเลยทีเดียว แต่ถึงอย่างไรก็ดี ผู้ที่พยาบาลคนไข้ที่มีใจอารี มีจิตเป็นกุศล ก็ย่อมจะพยายามจนสุดความสามารถ เพราะเสียสละเวลาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น อาจจะให้ประโยชน์อันมหาศาลแก่คนไข้ เขาย่อมไม่ให้เวลาอันเป็นนาทีทองเหล่านั้นสูญเสียไป

    ในขณะมรณาสันนกาล อารมณ์ที่มักจะเกิดกับคนไข้ได้มาก ที่สุดก็คือ อาจิณณกรรม ซึ่งได้แก่กรรมท่กระทำอยู่เสมอในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ กรรมที่ทำมาชำนาญเหล่านั้นก็มักปรากฏแก่คนไข้ เช่น เคยทำกุศล หรือ อกุศลในทางใดเสมอ ๆ กรรมเหล่านั้นก็จะกระทบกับจิต ทำให้เห็นไปต่าง ๆ นานาเด่นชัด เหมือนว่าภาพนั้นเป็นจริง เป็นจังต่อหน้าต่อตา ข้อนี้ขอให้ท่านเทียบกับความฝันของท่านใน คืนวันที่ความฝันนั้นชัดเจนมาก ๆ เช่น เห็นการให้ทาน รักษาศีล เจริญภาวนา เห็นวัดวาอาราม บางทีก็แสดงกิริยาอาการออกมาด้วย คนไข้จะยิ้มแย้ม จะหัวเราะ จะเอื้อมมือไขว่คว้าด้วยหน้าตาชื่นบาน ถ้าเป็นฝ่ายอกุศลก็จะเอะอะโวยวาย จะทำท่าทางถอยหนี ด้วยความหวาดกลัว ถ้าตกเบ็ดล่อปลาชำนาญก็มักจะทำมือยก ๆ เหมือนยกคันเบ็ด ถ้าชอบชนไก่ก็มักจะเอาหัวแม่มือชนกันจนเลือดออก ถ้าชอบฆ่าหมูก็มักจะร้องอี๊ด ๆ เป็นเสียงหมู ถ้าหมั่นฆ่าสัตว์อยู่บ่อย ๆ ก็มีกจะเห็นสัตว์ เห็นอาวุธทีใช้เป็นเครื่องมือประหารสัตว์ เห็นสัตว์กำลังได้รับการทรมาน เห็นเลือดไหลนอง เห็นภาพตัวเองอยู่ในกระทำน้ำร้อนที่กำลังเดือดพล่าน ถ้าชอบเล่นหวย ก.ข. ภาพหวย ก.ข. ก็จะปรากฏขึ้น

    ขณะมรณาสันนกาลนี้ ถ้าคนไข้ไม่กลับฟื้นขึ้นแล้วก็นับว่า เป็นหัวเลี้ยวหัวต่ออันสำคัญยิ่งของชีวิต เพราะอาจจะไปมีความสุขอย่างสุดแสนที่จะพรรณนา หรือได้รับทุกขเวทนาสาหัสก็ได้ ดังนั้น เราผู้ซึ่งยังไม่ถึงมรณาสันนกาล ก็เป็นการสมควรยิ่งนักที่จะไม่ประมาท จะต้องหมั่นกระทำอาจิณณกรรม ที่เป็นฝ่ายกุศลเอาไว้ จะเป็นทำทาน รักษาศีล หรือเจริญกุศลภาวนาก็ได้ ถ้ายิ่งศึกษาธรรมะให้มาก ๆ ก็ยิ่งดี

    ถ้าเดินทางไปยังที่ใดที่หนึ่งในเวลาค่ำคืนเดือนมืด ท่านก็จะต้องถือตะเกียงไปด้วย ท่านจึงจะเดินทางไปได้โดยสะดวก แต่ถ้าท่านเดินทางนี้บ่อย ๆ จนชำนาญเสียแล้ว ท่านก็ไม่จำเป็นต้องถือตะเกียงไป ท่านก็จะเดินไปได้ง่าย ๆ เกือบจะไม่ต้องคิดด้วยซ้ำว่า ตรงไหนเป็นหลุมเป็นบ่อ หรือตรงไหน จะรกจะคดเคี้ยว มีก้อนอิฐก้อนหินอยู่ที่ไหนอย่างไร ท่านก็จะก้าวข้ามหลบหลีกและเลี้ยวไปได้คล่องแคล่วโดยไม่ต้องการแสงสว่าง ทั้งนี้เพราะทางนี้เป็นทางเดินสะดวกเสียแล้ว เหตุนี้ ผู้ที่มรณาสันนกาลยังมิได้มาถึง ผู้ที่มฤตยู ยังไม่ได้เรียกร้องถามหา หรือผู้ที่เห็นภัยร้ายแรงในวัฏฏะก็ย่อมไม่ตกอยู่ในความประมาท เขาจะพยายามทำอาจิณณกรรมที่เป็นฝ่ายกุศลเข้าไว้ให้ชำนาญ ให้เป็นทางเดินสะดวกทุก ๆ คืน ก่อนจะนอนก็จะกราบพระเพื่อรักษาจิตที่กิเลสทั้งหลายได้เข้ามาเกลือกกลั้วตลอดวันมาแล้วให้สงบระงับเป็นสมาธิ จะตั้งจิตอธิษฐานขอให้ พ่อ แม่ พี่ น้อง ครู อาจารย์ เพื่อนฝูง ไม่ว่าศัตรู หรือมิตรตลอดจนสัตว์ ทั้งหลายจงอย่าเบียดเบียน ซึ่งกันและกัน จงมีความสุขความเจริญ ขณะนี้จิตก็จะเป็นสมาธิ สะอาด บริสุทธิ์ขึ้น นิสัยเห็นแก่ตัวเพราะเป็นสัญชาตญาณอย่างหนึ่งที่ติดมากับสัตว์ทั้งหลายก็จะหยุดยั้งลงชั่วขณะหนึ่ง กุศลก็จะประทับลงไว้ในจิต ฝุ่นละอองสีดำคล้ำทั้งหลายที่เข้ามายึดกันไว้ก็ได้ถูกฝุ่นละอองสีขาวบริสุทธิแม้เพียงเล็กน้อยปะปนเข้าไป ทำให้ความคล้ำนั้นไม่มืดมิดสนิทจริง ๆ ต่อจากการแผ่ส่วนกุศลแล้ว ถ้าทำสมถะหรือวิปัสสนากรรมฐานต่อไปอีก ๑๐-๓๐ นาที หรือ ๑ ชั่วโมง ก็จะเป็นประโยชน์มากที่สุดทั้งชาตินี้ชาติหน้า

    ผู้ทำอกุศลมาก ๆ บางคนเมื่อได้ศึกษาเข้าใจในสภาวธรรมแล้ว ก็มักมีความเสียใจในอกุศลที่ตนทำแล้ว ๆ นั้น มักจะครุ่นคิดเป็นกังวลว่าตัวจะได้รับโทษภัยในขณะจะตายหรือชาติหน้า การครุ่นคิดถึงเรื่องเช่นนี้ก็คือ เป็นการที่กำลังสร้างอกุศลขึ้นนั้นเอง เป็นการชักชวนอกุศล หรืออารมรณ์อะไรที่ไม่เป็นที่พอใจหรือเจ็บใจ ที่เกิดแล้วดับแล้วให้เกิดขึ้นซ้ำเติมอยู่เรื่อย ๆ บางคนชอบเอาเรื่องเสียใจครั้งเก่า ๆ มาสร้างรูปใหม แล้วคิดเสียใจอยู่ทุกๆ วัน เป็นการสร้างอกุศล สร้างทางเดินสะดวกให้แก่จิตใจ จึงไม่ควรกระทำ อกุศลที่แล้วควรจะคิดขึ้นเพียงครั้งหนึ่งคราวเดียวเพื่อเป็นบทเรียนเท่านั้น จะต้องหักใจทำลายลงได้เด็ดขาด ถ้าผู้ใดชอบนึกคิดอยู่จนชำนาญเสียแล้ว จะเลิกได้ยาก ก็สร้างอารมณ์ที่เป็นกุศลทับถมให้บ่อย ๆ ด้วยวิธีการต่าง ๆ ก็จะช่วยได้มาก ยิ่งกว่านั้นเหตุการณ์ข้างหน้าที่ยังมาไม่ถึง บางคนก็ชอบคิดวาดภาพที่ไม่ดีอยู่เรื่อย ๆ เช่น กลัวจะต้องถูกออกจากงาน กลัวจะอดอยาก กลัวครอบครัวจะเดือดร้อน กลัวเจ้านายจะดุ กลัวเพื่อนฝูงจะโกรธ กลัวจะอับอายขายหน้า กลัวคนรักจะทอดทิ้ง กลัวจะเจ็บป่วย ตลอดจนกลัวความตาย ทั้ง ๆ ที่เหตุการณ์เหล่านั้นยังมาไม่ถึงและส่วนมากบางทีก็ไม่เกิดขึ้นเลย แต่เป็นเพราะตัวชอบสร้างภาพขึ้นเองจนชำนาญเป็นเหตุ

    จริงอยู่ แม้ว่ามนุษย์จะฝังมั่นอยู่ในความกลัวทุกรูปทุกนามก็ตาม แต่ผู้ใดเข้าใจสภาวธรรม ผู้ใดมีศิลปะในการแก้ปัญหาของชีวิตอยู่บ้าง เรื่องเล็กน้อยที่จะทำอารมณ์ให้ขุ่นมัวก็ย่อมจะเกิดน้อย ยิ่งน้อยเท่าไรยิ่งดี เพราะเป็นการฝึกจิตให้เกิดทางเดินสะดวก

    บางท่านอาจสงสัยว่า ความสำคัญของคนที่จะตายนี้ก็ขึ้นอยู่ที่ตอนใกล้จะตาย ถ้าเช่นนั้นเราก็ทำชั่ว คดโกง คอร์รัปชั่น เบียดเบียนกันให้เต็มที่ แล้วภายหลังก็หมั่นสร้างอารมณ์แก้เสียก็สิ้นเรื่อง

    สำหรับข้อนี้ถ้าเข้าใจธรรมมะอยู่บ้างแล้ว ก็ไม่เป็นปัญหาอะไร เพราะรู้ว่ากรรมที่ทำแล้ว ๆ นั้น มิได้สูญหายไปไหน จะต้องให้ผลในวันหนึ่งจนได้ แต่การที่คนได้กระทำความชั่วมาแทบล้มแทบตาย ครั้นเวลาจะดับจิตบังเอิญ มาให้อารมณ์ที่ดีเข้าก็เลยไม่ต้องไปนรก ข้อนี้บางครั้งก็เป็นความจริงเพราะอารมณ์ที่เกิดขึ้นในบั้นหลายของชีวิตนั้นก็เป็นกรรมเหมือนกันและกรรมนั้นเป็นผู้ส่ง แต่อารมณ์ที่เกิดขึ้นเล็กน้อยนี้ก็จะนำไปสู่สุคติได้ในเวลาไม่มาก พระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็ทรงแสดงตัวอย่างไว้เป็นอันมากในเรื่องนี้ แต่อย่างไรก็ดีเราจะต้องแก้อารมณ์คนใกล้จะตายให้ดี ถึงแม้ว่าจะไปรับกรรมนั้นในเวลาอันสั้น เพราะอาจไปเกิดไปแมวไม่นานเท่าไรตายก็จริง แต่ทว่าแมวนั้นก็จะไปสร้างอกุศลกรรมจับหนูกินอยู่ตลอดเวลาชั่วชีวิต ของมันเพิ่มอกุศลเข้าอีก

    อาตมาได้กล่าวรายละเอียดอันเป็นส่วนปลีกย่อยมากเกินไปสักหน่อย แต่คิดว่าคงจะเป็นประโยชน์แก่ผู้ที่ยังมิได้ศึกษาธรรมะมาจริง ๆ บ้าง ที่ได้กล่าวมาเป็นเรื่องในเขตมรณาสันนกาล บัดนี้ก็ได้แสดงถึงมรณาสันนวิถีที่อยู่ติดกับความตาย ว่าขณะนั้นจิดทำงานกันอย่างไร คนเราทำไมจึงตาย ขณะจุติและปฏิสนธิมีความพิสดารอย่างไรบ้าง

    ได้กล่าวมาแล้วว่ามรณาสันนกาล คือ เวลาใกล้กับความตาย อาจจะอยู่ไปหลายวันก็ได้ คนไข้อาจจะหนักบ้างเบาบ้างหรือสลบไปบ้าง ต่อมาในตอนปลายของมรณาสันนกาล กำลังของจิตและรูปเริ่มจะอ่อนลงมากที่สุด บัดนี้คงจะมีปัญหาเกิดขึ้นว่า จิตแต่รูปอ่อนลงมากนั้น เพราะเหตุใด ได้แสดงมาแล้วตอนต้น ๆ ว่า การที่รูปของเรายังยืนหยัดเป็นรูปอยู่ได้นั้น ส่วนหนึ่งก็เพราะกัมมชรูป คือรูปอันเกิดแต่กรรมรักษาเอาไว้ ในที่นี้อาตมาจะไม่บรรยายให้ละเอียดนัก เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องกว้างใหญ่จะต้องใช้เวลามาก จะขอกล่าวไว้พอได้เห็นบ้าง และในตอนต่อไปเมื่อถึงรูปวิถีก็จะได้กล่าวเรื่องกัมมชรูป คือ กรรมสร้างรูปขึ้นได้อย่างไรเพิ่มเติมอีก

    ถ้าท่านดูตามภาพแล้วจะเห็นว่า จิตจะเกิดขึ้นรับอารมณ์นั้น วิถีหนึ่งมี ๑๗ ขณะใหญ่ และ ๕๑ ขณะเล็ก เมื่อจิตเกิดขึ้นรับอารมณ์ ๑๗ ขณะดับลงแล้ว รูปก็จะดับ ๑ ขณะ เพราะรูปดับช้ากว่าจิตมาก เป็นอยู่เช่นนี้ตลอดไป

    ได้กล่าวมาแล้ว ตั้งแต่ตอนต้น ๆ ว่า จิตมิใช่มันสมอง ทั้งจิตก็มิได้อาศัยอยู่ในสมอง มันสมองเป็นเพียงทางแสดงออกของจิตเท่านั้น แท้จริงจิตอยู่ภายในช่องหนึ่งของหัวใจที่สูบฉีดโลหิตไปเลี้ยงร่างกายนั่นเอง คือ หทัยวัตถุ ที่อาศัยของจิตเป็นบ่อเล็ก ๆ โตเท่าเม็ดบุนนาค และมีน้ำสีต่าง ๆ ๖ สี ประมาณ ๑ ฟายมืออันเป็นการแสดงจริตหรืออุปนิสัยของผู้นั้น ข้อนี้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงไว้มาก ท่านผู้ใดสงสัยไปถามอาตมาได้ยินดี

    ที่ตั้งที่อาศัยอยู่ของจิต (มิใช่กล้ามเนื้อหัวใจทั้งหมด) นั้นประกอบขึ้นมาได้ด้วยกำลังของกรรม กรรมซึ่งเคยกล่าวมาแล้วว่าไม่มีรูปร่างหน้าตาตัวตนนั่นเอง ได้สร้างที่ตั้งอาศัยของจิต เรียก กัมมชรูป และกำลังของกรรมก็ปกปักรักษารูปนี้ไว้ตลอดเวลาที่ยังมีชีวิตอยู่ ถ้ากรรมมิได้รักษาที่ตั้งที่อาศัยของจิตไว้แล้ว จิตก็ไม่อาจตั้งอยู่ได้ ผู้นั้นก็จะถึงแก่ความตายทันที สันนกาลตอนท้าย ๆ กัมมชรูป ทำให้หทัยวัตถุ คือ รูปอันเป็นที่ตั้งอาศัยของจิตอ่อนกำลังลงเต็มที ที่ตั้งที่อาศัยหมดกำลังที่ทรงตัวอยู่ด้วยดีเหมือนกับรถไฟที่กำลังวิ่งมา ขณะที่ถึงสะพานข้ามแม่น้ำ สะพานข้ามแม้น้ำชำรุดเสียแล้ว ดังนั้นรถไฟก็จะต้องชะลอฝีจักรลง มิฉะนั้นก็จะตกจากสะพานลงไป ขณะนี้ใกล้จะถึงความตายมาก คนไข้ถูกโมหะครอบคลุม ขาดสติ ความรู้สึกของคนไข้จาก ตา หู จมูก ลิ้น กาย อาจจะหมดลงและเมื่อถึงท้ายวิถีของมรณาสันนกาล กัมมชรูปก็เริ่มจะดับ คือ ตามธรรมดากัมมชรูปย่อมจะดับ และเกิดทดแทนกันอยู่ทุกขณะจิต แต่ครั้นถึงปฐม ภวังค์ของมรณาสันนวิถีไปจนถึงจุติ กัมมชรูปจะดับโดยไม่มีการเกิดทดแทนอีกเลย เมื่อถึงจุติติดกันนั้น ก็ปฏิสนธิ ต่อจากนั้นจิตก็เป็นภวังค์

    กำลังของกรรมที่ส่งให้ไปปฏิสนธินั้น สืบเนื่องมาแต่มรณาสันนกาล เช่น ได้ยินเสียงพระสวดมนต์ จิตก็รับอารมณ์สวดมนต์ในมรณาสันนกาลเป็นตัวส่งให้ไปปฏิสนธิ เพราะยังมีกำลังมากกว่ ส่วนในมรณาสันนวิถีเป็นแต่รับอารมณ์กรรม กรรมนิมิต คตินิมิต มาจากมรณาสันนกาลแล้วสืบต่อไปจนถึงจุติเท่านั้น และเพราะเหตุที่กัมมชรูปเริ่มดับโดยไม่เกิดอีกมาตั้งแต่ภวังค์ดวงที่ ๑ ในมรณาสันนวิถีจนถึงดวงที่ ๑๗ เหตุนี้จิตดวงที่ ๑๗ จุติคือ ดับหรือตายจึงได้เกิดขึ้น เพราะไม่สามารถจะตั้งอยู่ได้อีกต่อไป ทิ้งแต่ซากศพเอาไว้

    ที่ได้กล่าวมาแล้ว คนเราจะมีชีวิตอยู่หรือจะตายก็ตาม จิตย่อมเกิดดับสืบต่อกันไปอยู่เช่นนั้นตามธรรมชาติ ข้อที่แปลกสักหน่อยก็อยู่ที่จุติเกิดขึ้น คือ จิตดับลงแล้วก็พ้นจากชาติเก่าร่างเก่าเท่านั้นในทันทีนั้นก็ปฏิสนธิเลย ได้แก่การเกิดขึ้นติดต่อกันด้วยความรวดเร็วมาก โดยมิให้มีอะไรมาคั่นกลางเหมือนกับจิตที่เกิดดับอยู่ตามธรรมดานั่นเอง ด้วยเหตุนี้ คำว่าจิตล่องลอยไปเกิดก็ดี หรือจิตท่องเที่ยวไปตามอำนาจของกรรมก็ดี จึงได้ชื่อว่าเป็นความเห็นผิด

    การที่ผู้ตายไปสู่สุคติหรือทุคตินั้นก็แล้วแต่กรรม แล้วแต่อารมณ์ที่เกิดขึ้นในขณะใกล้จะตาย ดังนั้น ผู้ดูแลคนไข้ที่ฉลาดในเรื่องของชีวิต และมีเมตตากรุณาจึงยอมเสียเวลา สละประโยชน์อันจะพึงได้อี่น ๆ มาช่วยเหลือให้สติแก่คนไข้ด้วยความระมัดระวัง

    ถ้าคนไข้ได้เคยได้ศึกษาธรรมะ ได้เคยพูดเรื่องตายมาเสมอ ๆ โดยความไม่ประมาทแล้ว การให้สติแก่คนไข้ก็ง่ายมาก แต่ถ้าคนไข้ไม่เข้าใจธรรมมะเลยแล้ว การมีเจตนาให้สติด้วยความหวังดีจะกลับเป็นร้ายไป คนไข้บางคนพูดเรื่องตายไม่ได้ ใจไม่สบายทันที เราก็จำเป็นต้องหาเรื่องอันมาเป็นกุศลอื่น ๆ ที่คนไข้ชอบ คนไข้บางคนได้ยินการให้สติก็ทราบว่าตัวนั้นใลก้จะตาย ก็เกิดมีความเสียใจเสียดายชีวิตเป็นกำลัง มีความหวาดหวั่นต่อความตายอย่างงสุดแสน หรือคนไข้บางคนได้ยินคว่าให้ระลึกถึงพระอรหันต์ไว้ก็มีความโกรธแค้น โดยคิดว่าลูกหลานจะมาแช่งให้ตาย เรพาะจะได้แบ่งทรัพย์สมบัติเหล่านี้ นับว่า เป็นทางนำไปสู่อบายทั้งนั้น ขณะที่เป็นหัวเลี้ยวหัวต่อ เช่นนี้จะต้องงระมัดระวังให้จงหนัก การให้อารมรณ์ที่ดีแก่คนไข้ก็มีมากมายแล้วแต่จะคิด เช่น นิมนต์พระมาสวด หาพระพุทธรูปมาตั้งให้คนไข้เห็น เล่าธรรมะหรือเรื่องอันเป็นกุศลต่าง ๆ สำหรับผู้ที่ศึกษาพระอภิธรรมมาดีแล้วก็เป็นการง่ายดาย เขาจะหาอารมณ์ที่ดีที่สุดของเขาเองได้เป็นส่วนมากมาตั้งแต่ต้น เพราะเขาย่อมรู้ว่าขณะนั้นสำคัญอย่างไร และรู้ว่าความตายนั้นเป็นเรื่องสมมติกันเท่านั้นเอง จิต เจตสิก รูป ก็สืบต่อไปยังภพใหม่ชาติใหม่ ไม่เห็นจะแปลกประหลาดพิสดาร น่าหวาดหวั่นอะไรสักกี่มากน้อย จะได้ยกตัวอย่างคนใกล้จะตายคืออยู่ในมรณาสันนกาลเป็นเวลาหลายวันสักเรื่องหนึ่ง

    ชายผู้นี้เป็นคนจีน อายุราว ๕๐ ปี ชอบฆ่าสัตว์อย่างทรมานเป็นประจำ สุนัขของใครเพ่นพ่านเข้ามาต้องโดนตีตาย หรือโดนยาเบื่อ ถ้าไม่มีสุนัขของใครเข้ามา บางทีก็อุตส่าห์เอายาเบื่อไปวางถึงถนนหลวงช่วยกระทรวงสาธารณสุข สัตว์ที่ใช้กินเป็อาหารก็ชอบฆ่าสัตว์ สด ๆ ร้อน ๆ เช่น จะกินปลาก็ต้มน้ำให้เดือดแล้วเอาปลาเป็น ๆ ใส่ลงไป ฟังเสียงมันดิ้นด้วยความร้อนรนเหมือนได้ฟังเสียงดนตรีอันไพเราะ บางทีก็เอาปลาลงไปทอดแล้วกดให้แน่น มองเห็นตาของปลาแจ๋วแหวว กล้ามเนื้อด้านบนยังเต้นอยู่ไปมา ถ้าไก่ตัวใดเป็นโรคระบาด เขาจะติดไฟเตาถ่านให้ลุกแดงแล้วจับรวบขาทั้งสองเอาศีรษะปักกดลงไปในเตาอันร้อนระอุนั้นทีละตัว ๆ จนกว่าจะหมด เป็นเคล็ดที่แก้โรคระบาด อาชีพของเขาฝืดเคืองลงมามาก ต้องทำงานหนักอยู่ตลอดเวลา

    ต่อมาตอนที่เขาจะตายนั้น เขาเริ่มเป็นบ้าทีละน้อย กลางวันชอบนอนตากแดดเสมอ กลางคืนตี ๑ ตี ๒ ก็ชอบลงไปลอยคออยู่ในน้ำ ปลิงเกาะกัดโลหิตไหลโทรม เป็นอยู่เช่นนี้วันละหลายหนที่พวกเราจะต้องช่วยกันจับ เขาชักดิ้นชักงออยู่ครั้งละนาน ๆ อาหารกินได้น้อยที่สุด ญาติพี่น้องก็ไม่เอาใจใส่ เราคนภายนอกที่มีจิตเมตตาช่วยกันเอง ก่อนเมื่อจะตายนั้นตลอด ๓ วัน ๓ คืน ตัวกระดุกระดิกไม่ได้เลย อาหารและน้ำอาศัยพวกเราหยอดให้ ตาพองแข็งอยู่ตลอดเวลา หายใจรัว ๆ แสดงว่ายังไม่ตาย ขณะนี้คงอยู่ในมรณาสันนกาล ถ้าว่าตามหลักแล้ว กิริยาอาการที่เป็นมาแต่ต้นชวนให้เห็นว่าได้อารมณ์ที่ไม่ดีที่หน้าแสดงความหวาดเสียวอยู่ตลอดเวลา แต่ร้องไม่ออก บุคคลผู้นี้ขอให้ท่านทายว่าตายแล้วจะไปไหน

    ในขณะมรณาสันนกาลนั้น คนไข้ยังมีความรู้สึกตัวอยู่นอกจากจะอยู่ในวิสัญญี คือ สลบ แต่แม้ว่าจะมีความรู้สึกทางตา หู จมูก ลิ้น กาย อยู่ก็ดี แต่มีกำลังอ่อนมาก การที่มีกำลังอ่อนมากนั้น ก็เพราะว่ากัมมชรูปคือ รูปอันเกิดขึ้นจากกรรมเป็นผู้สร้าง ได้แก่รูปอันเป็นที่ตั้งของจิตนั่นเอง และเมื่อรูปอันเป็นที่ตั้งของจิตมีกำลังน้อย การแสดงออกของจิตก็อ่อนกำลังลงไป แต่เมื่อถึงมรณาสันนวิถี วิถีสุดท้ายที่อยู่ติดกับความตายแล้วคนไข้จะไม่ร้สึกจากทวารทั้ง ๕ เลย ไม่ว่าจะทุบตีหรือเอาไฟไปเผา แต่อย่างไรก็ดี การให้สติแก่คนไข้ก็ต้องเริ่มให้กันตั้งแต่ตอนต้น ๆ ของมรณาสันนกาลก็ยิ่งดี ในขณะที่สติของคนไข้ยังดีอยู่ อารมณ์นั้นจะได้สืบต่อไปจนถึงจุติ

    ทันทีที่จุติ (ตาย) เกิดขึ้น ปฏิสนธิก็สืบต่อกันไม่ขาดสายเหมือนน้ำที่ไหลติดต่อกันในลำธาร ไม่มีอะไรมาคั่นกลางเลย แม้ว่าจะตายที่นี่แล้วไปเกิดที่เชียงใหม่เพราะจิตเกิดดับรวดเร็วยิ่งนัก ลัดนิ้วมือเดียวถึงแสนโกฏิขณะ ฉะนั้นทันทีที่จุติเกิดขึ้น จิตที่สืบติดต่อกันนั้นก็ต้องพ้นปฏิสนธิจิตด้วยอำนาจของกรรมเป็นตัวส่ง


    ขอบคุณที่มา
    วัดอัมพวัน อ.พรหมบุรี จ.สิงห์บุรี
     
  11. 9@Phonlee

    9@Phonlee เป็นที่รู้จักกันดี

    วันที่สมัครสมาชิก:
    19 กรกฎาคม 2014
    โพสต์:
    1,267
    ค่าพลัง:
    +3,947
    Tips&Tricks (วรรคทอง)
    หน้า 160 ลำดับที่ #3187

    ...เมื่อหลายเดือนก่อน ได้ค้นหาผ่านๆท่าออกกำลังของพระมหาสีไพรที่อาจารย์นพเคยนำมาลงไว้ แต่วันนั่นผมหาผ่านๆ เลยหาไม่เจอ....เช้านี้เจอแล้วคร๊าบ

    [QUOTE="nopphakan, post: 10917865]
    ต่อมาบริหารด้วยท่าตามลำดับต่อไปนี้
    เพื่อไล่ปรับกระดูกรวมทั้งเส้นที่เชื่อมต่อไป
    ที่ช่วงล่างของร่างกาย
    แก้ชาและปวดตึง ที่ต่อเนื่องมาจากช่วงบน

    และกระดูกปวดตรงไหนให้
    ใช้น้ำมันงากับไม้ ย้ำว่า ไม้
    มานวด พวกไม้กดจุด ที่ปลายมนๆนั้นหละ
    แก้กรณีเรื่องกระดูก

    ไม่ยากยกเว้นกรณีใส่เหล็กมาแล้ว
    ผ่าตัดมาแล้ว
    หรือมีกระดูกงอก

     
  12. 9@Phonlee

    9@Phonlee เป็นที่รู้จักกันดี

    วันที่สมัครสมาชิก:
    19 กรกฎาคม 2014
    โพสต์:
    1,267
    ค่าพลัง:
    +3,947
    *************************************

    ส่วนเรื่องที่ค้างไว้...ไม่ลืมหรอกนะ
    เพียงแต่ยังไม่ได้จังหวะที่จะนำมาบอกกล่าว
    ประมาณว่า.....
    "หลังจากหยุดทำไปร่วมครึ่งปี
    อาการ ฉ.บ่อย ตอนนี้กลับเป็นขึ้นมาใหม่
    นับแต่วันนี้...คงต้องลองทำใหม่แล้วหละ
    ได้ผลอย่างไง จะแจ้งให้ทราบ..."


    คือหลังจากเริ่มทำใหม่...จนถึงวันนี้
    (บางวันขี้เกียจก็หยุดทำ)

    อาการ ฉ.บ่อยๆเหลือเพียง 3-4ครั้ง
    ...นับว่าน่าพอใจในระดับหนึ่ง


     
  13. 9@Phonlee

    9@Phonlee เป็นที่รู้จักกันดี

    วันที่สมัครสมาชิก:
    19 กรกฎาคม 2014
    โพสต์:
    1,267
    ค่าพลัง:
    +3,947
    (เข้าเวปไม่ได้มา 2-3วัน
    ...เช้านี้เลยคุยยาวหน่อย)

    สำหรับท่าที่ผมทำประจำ
    จะตัดท่าที่1 และ 2 ออกไป
    เพราะลองทำแล้วคล้ายๆกัน
    โดยเริ่มท่าที่ 3 เลย
    ก้อคิดอยู่เหมือนกันว่า(ถ้าว่างไม่ขี้เกียจ)...
    จะถ่ายเป็นภาพนิ่งจากวิดีโอของพระมหาสีไพร
    ...แปลงมาเป็นรูปถ่าย

    แล้วย่อลงไปในกระดาษ A4 แค่ 1 แผ่น
    จะได้ง่ายและสะดวกในขณะออกกำลังกาย
    โดยแปะไว้ข้างฝาผนัง หรือวางไว้ข้างกาย
    (ทั้งนี้หมายถึงได้ดูวิดีโอมาหลายรอบแล้วยังจำไม่ได้
    ....หรือจำลำดับก่อนหลังไม่ได้)

    555....50/50 ว่าจะทำ
     
  14. 9@Phonlee

    9@Phonlee เป็นที่รู้จักกันดี

    วันที่สมัครสมาชิก:
    19 กรกฎาคม 2014
    โพสต์:
    1,267
    ค่าพลัง:
    +3,947
    เช้านี้มีเรื่องบังเอิญ
    ...ที่น่าประหลาดใจเกิดขึ้น(อีกแล้วๆๆๆ)
    เจ๊แอมที่หายหน้าหายตาไปนาน
    จู่ๆโผล่ขึ้นมา แม้ไม่ได้คุย
    แค่ทักการ์ตูนมาแสดงความรู้สึก
    ......ก้อโอ(นครชัยศรี)แล้ว

    ที่ว่าประหลาดใจคืออะไร ?
    คืออย่างนี้....
    การนำTips&Tricksมาลง...
    ...เป็นการจัดไปตามลำดับ(ไม่มีการข้าม)
    เช้านี้ระหว่างเปิดหาTips
    ...ก้อบังเอิญมาเจอเจ้แอม...555
    ...ซึ่งหายหน้าหายตาไปนานพักนึงในช่วงนั่น(มกราต้นปี)
    จู่ๆก็โผล่ขึ้นมาทักทายเพื่อนๆ
    แล้ว...แล้ว...เช้านี้
    "บังเอิญ"มาเจอเหตุการณ์คล้ายกันอีกแร้ววว์


    (ตามข้างล่างที่ดึงให้อ่าน)
    (23/1/19)


    ก้อ...ขอถือโอกาสทักทายเจ๊แอมนะคร๊าบ
    ขอให้สุขภาพแข็งแรง การงานก้าวหน้า...ไปโลดด้วยดี
     
  15. Bodhisattva

    Bodhisattva The Spirit of BUDDHA

    วันที่สมัครสมาชิก:
    7 มีนาคม 2018
    โพสต์:
    501
    กระทู้เรื่องเด่น:
    1
    ค่าพลัง:
    +2,640
    ..
    ..
    ..
    ความบังเอิญไม่มีในโลกคร้าาาเฮีย9
    ครูบาอาจารย์ท่านว่าไว้ อิอิ
    หนูนึกจะมาก็มาค่ะ ไม่ได้มีการวางแผน
    ใจสั่งมา มาตามใจเรียกร้อง 5555
    เพราะงานก็ยุ่งมากๆ เหมือนเคย
    ..
    คิดถึงและปรารถนาดีต่อกัลญาณมิตรทุกคนเช่นเดิม ที่นี่ถือเป็นสะพานบุญ เพราะเข้ามาทีไรก็อิ่มอกอิ่มใจ
    มีแต่เรื่องดีๆ เรื่องที่เป็นบุญให้เสพให้อ่าน
    สาธุๆๆ
     
  16. Higtmax

    Higtmax เป็นที่รู้จักกันดี

    วันที่สมัครสมาชิก:
    29 ธันวาคม 2011
    โพสต์:
    1,491
    ค่าพลัง:
    +3,862
    พระผงอัฐิอังคารหลวงปู่ดู่ พิเศษองค์นี้มีเกศา ติดตรงคำว่าวัดสะแก
     

    ไฟล์ที่แนบมา:

  17. 9@Phonlee

    9@Phonlee เป็นที่รู้จักกันดี

    วันที่สมัครสมาชิก:
    19 กรกฎาคม 2014
    โพสต์:
    1,267
    ค่าพลัง:
    +3,947

    55ห้า...ความบังเอิญไม่มีในโลก...
    จิงๆ.....จริงๆเหรอ ?
    บางคนบอกนี่คือบุญบันดาล
    (เด๋วมาเล่าต่อที่คุณHigtmax
    ...เพราะบังเอิญอีกแร้ววว์)



    (เจ้แอม)
    ".....คิดถึงและปรารถนาดีต่อกัลญาณมิตรทุกคนเช่นเดิม
    ที่นี่ถือเป็นสะพานบุญ เพราะเข้ามาทีไรก็อิ่มอกอิ่มใจ
    มีแต่เรื่องดีๆ เรื่องที่เป็นบุญให้เสพให้อ่าน....."

    โมทนา สาธุ
    ขอให้มีความสุข ปราศจากความทุกข์

    สะดุดคำว่า "สะพานบุญ"
    ความบังเอิญ นับว่าเป็นส่วนหนึ่งของสะพานบุญ
    ...หรือไม่ ?
    (ผมคิดเอง...555)

    (เด๋วเอาข่าวสะพานบุญลอยฟ้ามาฝาก)
     
  18. 9@Phonlee

    9@Phonlee เป็นที่รู้จักกันดี

    วันที่สมัครสมาชิก:
    19 กรกฎาคม 2014
    โพสต์:
    1,267
    ค่าพลัง:
    +3,947
    เชียงใหม่-วัดท่าใหม่อิทำสะพานไม้ไผ่ต้อนรับคนเข้าวัดทำบุญลอยกระทง
    หมวดข่าว:ในประเทศ

    วันที่ 19 พ.ย. 61 เวลา 08:28:09 น.

    จำนวนผู้ชม : 2,436

    news81982_855.jpg
    relate235924.jpg relate235925.jpg relate235926.jpg 10+ relate235927.jpg
    วัดท่าใหม่อิ ที่ตำบลป่าแดด จังหวัดเชียงใหม่ เอาใจทั้งนักเดินทางสายบุญ และนักท่องเที่ยว ทำสะพานไม้ไผ่ หรือขั้วแตะของชาวล้านนา ตกแต่งด้วยร่มกระดาษสาและตุงล้านนา ให้ทุกคนเดินข้ามสะพานเข้าวัดทำบุญในงานประเพณียี่เป็งที่ใกล้มาถึง

    พระมหา ดร.ไพศาล ฐานวุฑโฒ เจ้าอาวาสวัดท่าใหม่อิ บอกว่า สะพานบุญที่เห็นนี้ สร้างขึ้นตามความเชื่อว่าข้ามพ้นความทุกข์โศกโรคภัย โดยตั้งชื่อว่าสะพานบุญลอยฟ้า เพื่อให้ญาติโยมที่แวะเวียนมาเที่ยวจังหวัดเชียงใหม่ นอกจากท่องเที่ยวในสถานที่สวยงามทางธรรมชาติต่างๆแล้ว ได้มาร่วมทำบุญบนสะพานไม้ไผ่ ความยาว 500 เมตร ที่พาดผ่านเข้าวัดให้ญาติโยมได้มาร่วมทำบุญตักบาตรบนสะพานในงานทอดกฐินของวัด รวมทั้งในงานประเพณีลอยกระทงยี่เป็งที่ใกล้มาถึง 22 พ.ย.นี้ โดยทางวัดมีกุศโลบายว่าเป็นการข้ามปัญหาความทุกข์ต่างๆไปได้

    ซึ่งบรรยากาศขณะนี้ มีชาวบ้านจำนวนมาก ทั้งคู่รัก คู่บ่าวสาว รวมไปถึงครอบครัว ต่างพาบุตรหลานมาร่วมถ่ายรูปบนสะพานบุญที่ตกแต่งด้วยร่มกระดาษสา ตุงล้านนาที่สวยงาม เพื่อแสดงความเป็นศิลปล้านนา โดยช่วงนี้จะมีนักท่องที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ แวะเวียนเข้ามาถ่ายภาพคู่กับสะพานกันอย่างตึกคัก

    relate235932.jpg

    relate235934.jpg

    relate235935.jpg


    relate235936.jpg

    relate235937.jpg







    ขอบคุณที่มา...
    http://news.ch3thailand.com/local/81982
     

    ไฟล์ที่แนบมา:

    แก้ไขครั้งล่าสุด: 23 สิงหาคม 2019 at 06:46
  19. 9@Phonlee

    9@Phonlee เป็นที่รู้จักกันดี

    วันที่สมัครสมาชิก:
    19 กรกฎาคม 2014
    โพสต์:
    1,267
    ค่าพลัง:
    +3,947

    เป็นอะไรที่แสนจะบังเอิญ
    ด้วยเมื่อวานบ่ายๆ
    จู่ๆผมแวบคิดถึงลป.ดู่
    จึงได้นำเอาบทความที่เคยเซฟเก็บไว้มาอ่าน
    (ตั้งแต่คุณHigtmax พูดถึงลป.ดู่ น่าจะกว่าครึ่งปีแล้ว)
    ช่วงนั่นไม่กี่วันก็รู้สึกเริ่มสนใจศรัทธาหลวงปู่
    จึงได้นำบทคาถาลป.ดู่มาสวดครั้งแรก
    ด้วยเห็นว่าลป.ดู่ เสมือนเป็นลป.ทวด
    ...จากนั่นผ่านไป...ก็เหมือนเช่นพระเกจิองค์อื่นๆ
    คืออยู่ในใจ แต่ไม่ได้อะไรมากมาย
    เรียกว่าเฉยๆ...(ถ้าใช้คำผิดต้องกราบขออภัย)

    และวันนั่นได้เซฟบทความหนึ่งเกี่ยวกับ...
    ...การสร้างพระเครื่องลปดู่รุ่นเปิดโลก
    เพราะวันนั่นแค่อ่านนิดเดียว..อ่านผ่านๆบางตอน
    "เกี่ยวกับการสร้างพระเครื่องลปดู่รุ่นเปิดโลก"
    จากวันนั่นที่คุณHigt จุดประกาย
    ....มาถึงเมื่อวานบ่ายๆ
    ....ผ่านไปกี่เดือนแล้ว...จำไม่ได้

    จู่ๆผมแวบคิดถึงลป.ดู่อย่างลึกๆ

    จนคิดถึงบทความที่เคยเซฟเก็บไว้แค่บทเดียว
    นำมาอ่านอย่างละเอียดชนิดประโยคต่อประโยค
    เรียกได้ว่า...อ่านละเอียดถี่ยิบเลย
    เหมือนจะเข้าสอบชิงทุน...วันนี้เช้า

    ...ก้อขอเล่าเพียงแค่นี้
    อย่างนี้...ควรเรียกว่าอะไร ?

    เรียก"บังเอิญ" แบบชาวบ้านๆนิยมพูดก็แล้วกัน

    ขอบคุณ...คุณHigtmax(ไฮท์)
    ที่บังเอิญนำพระเครื่องลป.ดู่
    มาให้ได้ชมบารมีลป.
    ....ในเช้าตรู่วันนี้

    (ถ้าแผงล๊อตอยู่ใกล้ๆ......
    คงต้องไปซื้อสัก2-3ใบ...แล้วหล่ะ)
     
  20. Higtmax

    Higtmax เป็นที่รู้จักกันดี

    วันที่สมัครสมาชิก:
    29 ธันวาคม 2011
    โพสต์:
    1,491
    ค่าพลัง:
    +3,862
    ถ้าในทางควมเชื่อของสาย ลป ดู่ จะถือว่ามีกระแสเชื่อมถึงกันกันครับ ว่ากันว่า ลปดู่เป็นกายอวตารของพระศรีอารย์ครับ
     

แชร์หน้านี้

Loading...