คลังเรื่องเด่น

ปะทะกันจนสว่าง!! หลวงปู่ตื้อ เจอ เปรตจอมดื้อ ไม่ยอมรามือทั้งคืน จนสุดท้ายต้องใช้วิธีสุดท้าย??
ครั้งหนึ่ง “หลวงปู่ตื้อ อจลธัมโม” ได้เข้าไปเดินจงกรมในป่าแห่งหนึ่งที่พระพุทธบาทบัวบก จังหวัดอุดรธานี ทันใดนั้นเองก็ปรากฏเป็นคนร่างสูงใหญ่ ประมาณ ๑๐ วา มายืนกางขาที่ปลายทางจงกรม คล้ายกับจะคร่อมทางเดินไว้ แสดงท่าทางว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในถิ่นนั้น

หลวงปู่ตื้อก็เดินจงกรมตามปกติ แสดงท่าว่าไม่สนใจมัน แต่ก็รู้สึกขนพองสยองเกล้าอยู่บ้างเล็กน้อย จากนั้นก็ปรากฏว่าเริ่มมีกลิ่นสาบสางเหม็นขึ้นมาและก็เหม็นมากขึ้นทุกที จนท่านรู้สึกว่าจะทนไม่ไหว เพราะไม่สามารถดับเวทนาตัวนี้ได้

หลวงปู่ตื้อจึงได้กำหนดจิตแผ่เมตตาให้มันไป แต่ก็ไม่เป็นผล แม้จะออกปากไล่ให้มันหนีไป มันก็ยังทำเฉย แถมยังคงปล่อยกลิ่นสาบสางนั้นเช่นเดิม

หลวงปู่ตื้อพยายามเดินจงกรมไปมาและกำหนดจิตไล่มันอยู่นานพอสมควร แต่ก็ไม่ได้ผล ท่านจึงยึด “พุทโธ” อยู่ในอารมณ์ตลอดเวลา ตอนนี้จิตใจของท่านไม่หวั่นไหวหรือเกรงกลัวมันแล้ว

ในที่สุด หลวงปู่ตื้อก็หยุดเดินแล้วพูดขึ้นว่า

“มึงรออยู่ตรงนี้ก่อน… เดี๋ยวจะได้ลองดีกัน!!”

หลวงปู่ตื้อเดินขึ้นไปบนเพิงที่พัก จุดเทียนไข...

สาธุ...กระแสจิตแรงกล้า ! "หลวงปู่ตื้อ" อรหันต์ผู้มีฤทธิ์ ส่งกระแสจิต ให้คนพายเรือมารับ โดยไม่ได้พูดอะไรสักคำ !!!
สมัยที่หลวงปู่ตื้อกับหลวงปู่แหวน เพิ่งจะพบกันและเป็นสหธรรมมิก หลวงปู่แหวนได้กราบหลวงปู่มั่นเป็นครูบาอจารย์แล้ว แต่หลวงปู่ตื้อยังไม่มีโอกาสได้พบเจอหลวงปู่มั่น แต่เนื่องจากทั้งสองท่านมีปณิธานที่ยิ่งใหญ่แสวงธรรม เดินทางตามรอยพระศาสนา จึงพากันออกธุดงค์ จะข้ามแม่น้ำโขง ไปทางสุวรรณเขต ประเทศลาว

หลวงปู่ทั้งสองท่านมายืนหยุดอยู่ฝั่งไทย มองหันหน้าไปฝังลาว แม่น้ำโขงที่ขวางหน้ากระแสน้ำเชี่ยวกราก ผ่านช่องเขาแคบๆ ความรุนแรงของน้ำจึงมากกว่าที่อื่น ระยะทางฝั่งลาวห่างไปไม่น้อยกว่าหนึ่งกิโลเมตร แต่ไร้วี่แววของเรือสักลำที่จะพาข้ามฝาก หลวงปู่ตื้อหันมาบอกสหธรรมิกว่า

“ท่านแหวนไม่ต้องวิตก เดี๋ยวก็มีเรือมารับเราข้ามฟากไป”

ว่าแล้ว หลวงปู่ตื้อ ยืนนิ่ง หลับตา เพียงอึดใจใหญ่ๆ จึงลืมตาขึ้น แล้วพูดยิ้มๆ ว่า “เดี๋ยวเรือจะมารับ”

สักพัก มีเรือหาปลาพายผ่านมาพอเห็น ชายหนุ่มที่หาปลา มองเห็นพระหนุ่มสองรูปยืนอยู่ที่ท่าน้ำ ตามประสาชาวพุทธ...

หลวงตามหาบัว! ตอบชี้แจ้งเรื่อง”ปัญหาเรื่องอัฐิหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต กลายเป็นพระธาตุ?”
อัฐิพระอรหันต์ก็ดี ของสามัญชนก็ดี ต่างก็เป็นธาตุดินเช่นเดียวกัน การที่อัฐิกลายเป็นพระธาตุได้นั้น ขึ้นอยู่กับใจหรือจิตเป็นสำคัญ อำนาจจิตของพระอรหันต์ท่านเป็นอริยจิต เป็นจิตที่บริสุทธิ์ ปราศจากกิเลสเครื่องโสมมต่างๆ อำนาจซักฟอกธาตุขันธ์ให้เป็นธาตุบริสุทธิ์ไปตามส่วนของตน อัฐิจึงกลายเป็นพระธาตุไปได้ แต่อัฐิหรือกระดูกสามัญชนทั่วไป แม้จะเป็นธาตุดินเช่นเดียวกัน แต่จิตสามัญชนทั่วไปเต็มไปด้วยกิเลส จิตไม่มีอำนาจและคุณภาพที่จะซักฟอกธาตุขันธ์ของตนให้บริสุทธิ์ได้ อัฐิจึงจำต้องเป็นสามัญธาตุไปตามวิสัยจิตของคนมีกิเลส จะเรียกไปตามภูมิของจิตภูมิของธาตุ ว่า อริยจิต อริยธาตุ และ สามัญจิต สามัญธาตุ ก็คงไม่ผิด เพราะคุณสมบัติของจิตของธาตุ ระหว่างพระอรหันต์กับสามัญชน ย่อมแตกต่างกันอย่างแน่นอน ดังนั้นอัฐิจึงจำเป็นต้องต่างกันอยู่
ผู้สำเร็จอรหันต์ทุกองค์ เวลานิพพานอัฐิต้องกลายเป็นพระธาตุด้วยกันหมดทั้งสิ้นหรือเปล่านั้น ข้อนี้ยังเป็นเรื่องน่าสงสัยไม่แน่ใจว่าจะเป็นไปได้อย่างนั้นทุกๆ องค์...

ทำบุญละลายบาป จะได้หรือไม่ ?

การทำบุญละลายบาปนั้น เป็นสิ่งที่เป็นไปได้ คือ ใช้ความดีละลายความชั่วให้เจือจาง เช่น ความชั่วเกิดขึ้นในใจ เมื่อความคิดดีขึ้น ความชั่วย่อมถอยไป ถ้าความดีเกิดขึ้นบ่อยๆ ไม่ให้โอกาสแก่ความชั่ว ความชั่วก็เกิดขึ้นไม่ได้ เรียกว่า เอาความดีมาไล่ความชั่ว หรือละลายความชั่ว

อีกอย่างหนึ่ง ความชั่วที่บุคคลทำลงไปแล้ว ซึ่งจะมีผลในโอกาสต่อไป ถ้าผู้นั้นเร่งทำความดีให้มากขึ้น จนท่วมท้นความชั่ว ผลของกรรมชั่วก็ค่อยๆ จางลง จนไม่มีอนุภาพในการทำอันตรายให้ทุกข์

เปรียบเหมือนกรด ซึ่งมีคุณสมบัติทำลายชีวิตได้ แต่ถ้าเติมด่างลงไปเรื่อย ๆ กรดนั้น ก็เจือจางลง หมดคุณสมบัติในการทำลายให้โทษ

เปรียบอีกอย่างหนึ่ง เหมือนเกลือกับน้ำ สมมุติว่า เอาเกลือกำมือหนึ่งใส่ลงไปในน้ำแก้วหนึ่ง น้ำนั้นจะเค็มมากเพราะน้ำน้อย

แต่ถ้าเราเอาเกลือจำนวนนั้น ใส่ลงไปในถังใหญ่ๆ ความเค็มจะไม่ปรากฏ แม้เกลือจะยังมีอยู่เท่าเดิม มันกลายเป็นมีเหมือนไม่มี

ที่ทางพระท่านเรียก "อัพโพหาริก" แปลว่า "มี เหมือนไม่มี" เหมือนน้ำในก้อนดินแห้ง หรือเนื้อไม้ เรารู้ได้ว่า ความชื้นเป็นคุณสมบัติของน้ำ เมื่อเราจุดไฟเผา...

ถ่ายทอดโดย...อาจารย์ปรีชา เรืองเดช

อาจารย์ยอด

"ทุกข์เพราะถ้วยชา"

" .. กิตติศัพท์ว่า พระสังฆราชองค์หนึ่ง "เขาถวายถ้วยชาจากเมืองจีนโอย ... พอถ้วยชาถึงมือปุ๊บ มันทุกข์เลย" จะวางตรงไหนหนอ จะเก็บตรงไหนหนอ กลัวมันจะแตก

แต่ก่อนไม่มีถ้วยชาสบาย "พอเขาให้ถ้วยชา พอเขาถวาย จับถ้วยชาทุกข์แล้วนะ แต่ก่อนมันยังไม่ทุกข์ ถ้วยชานี้แหละมันหนักเห็นไหม" เณรเข้าไปใกล้ก็ว่า "ระวังให้ดีนะ" เป็นทุกข์ตลอดเวลาได้ถ้วยชาใบนั้นมา

มันเป็นทุกข์ ทุกข์มันมากับถ้วยชา "เพราะไปยึดมั่นถือมั่นเลยเป็นทุกข์" อีกวันหนึ่งสามเณรไปจับหลุดมือแตกเพี๊ยะ เอ้อ ... "หมดทุกข์ไปซะทีโว๊ยมันทุกข์มาหลายปีแล้ว" แน่ะ ... เห็นไหม

"ขันธ์ ๕ นี้ก็เหมือนกัน มันหนัก ให้ทิ้งของหนักเสีย" ทิ้งรูป ทิ้งเวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณนี้เสีย "อย่าไปเข้าใจว่า ตัวเราหรือของเรา มันสักแต่ว่า" รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ เท่านั้น

"อย่าไปยึดมั่นถือมั่น ถ้าเรารู้เช่นนี้มันก็เป็นวิมุตติขึ้นมา" พ้นขึ้นมาแล้วแต่ก่อนมันติดสมมุติ "เมื่อเห็นเป็นสักว่า" มันก็พลิกขึ้นมา "เป็นวิมุตติพ้นจากสมมุติอันนั้น" ในขันธ์ ๕ "สมัยก่อนไปยึดขันธ์ ๕ เมื่อมาปล่อยขันธ์ ๕ มันก็เบา นี่ตัวอุปาทานความยึดมั่นถือมั่น"...

เรื่องเล่าอาจารย์ยอด | หลวงพ่อเงิน (วัดบางคลาน)
TV Akane Official :-
Published on Jun 28, 2017
✔ ฝากทุกท่านกดติดตามและกดรูปกระดิ่ง นะครับ เพื่อรับการแจ้งเตือนทุกครั้งที่ลงคลิปใหม่ๆ และจะได้ไม่พลาดคลิปของ อ.ยอด ในทุกๆวัน ✔
ประวัติหลวงพ่อเงิน วัดบางคลาน จ.พิจิตร
http://www.tumsrivichai.com/index.php?lay=show&ac=article&Id=538652326

สุดทึ่ง ! "น้องแอนฟิลด์ super 10" หนูน้อยวัย 6 ขวบ ผู้มีหนังสือสวดมนต์ในสมอง
น้องแอนฟิลด์ หนูน้อยวัย 6 ขวบ โชว์ความสามารถสวดมนต์บทสุดยาก จนได้รับเสียงปรบมือลั่นสตูดิโอ

ทำเอาทึ่งกันทั้งสตูดิโอ super 10 อีกแล้ว เมื่อ ด.ช.ภัทรชนน บัวอ่อน หรือน้องแอนฟิลด์ หนูน้อยวัย 6 ขวบ จาก จ.นครปฐม ขอพิชิตฝันเลโก้ด้วยการสวดมนต์

โดยน้องแอนฟิลด์สามารถโชว์กรรมการ ด้วยการสวดมนต์บทยากๆ อย่างที่ผู้ใหญ่บางคนยังท่องไม่ได้ อาทิเช่น บทพาหุง-มหากา บทชินบัญชร รวมถึงพุทธวัจนะ จึงได้รับเสียงปรบมือลั่นสตูดิโอ ส่วนน้องแอนฟิลด์จะชนะใจกรรมการได้เลโก้อย่างที่หวังไว้หรือไม่ พบคำตอบได้จากคลิปนี้เลย
VDO
--------------
ที่มา ::
http://workpointtv.com/news/20982

หลวงปู่ไดโนเสาร์ อธิบายเรื่อง พระสึกไปแต่งงาน
บทสนทนาระหว่างพระญาณวิสาลเถร (หลวงปู่หา สุภโร) หรือหลวงปู่ไดโนเสาร์ วัดสักกวัน ต.โนนบุรี อ.สหัสขันธ์ จ.กาฬสินธุ์ สิริอายุ ๘๗ พรรษา ๖๖ กับ ครูบาพระอุปฐาก !!!
หลวงปู่ไดโนเสาร์ : ครูบา อาจารย์มิตซูโอะเป็นใคร

ครูบาอุปฐาก : เป็นหยังครับผม องค์พ่อแม่ถามทำไมครับผม

หลวงปู่ไดโนเสาร์ : ก็เมื่อเช้าเห็นโยมในศาลามาเล่าให้ฟัง ผมก็อือๆ นอไปกับเขา แต่ผมไม่รู้เรื่องนี้

ครูบาอุปฐาก : โอ๋ ขอโอกาสกราบเรียนองค์พ่อแม่ ท่านอาจารย์มิตซูโอะ ท่านเป็นคนญี่ปุ่นที่มาเรียกกรรมฐานในสายพ่อแม่ครูบาอาจารย์หลวงปู่ชา วัดหนองป่าพง บวชมา ๓๐ กว่าปีแล้วท่านก็สึกกลับบ้านท่านที่ญี่ปุ่น เมื่อเช้าแม่ออกมาบอกว่าท่านสึกไปมีเมีย ที่ญี่ปุ่นครับผม

หลวงปู่ไดโนเสาร์ : โอ๋ มันก็ดีแล้วนี่ แล้วเอามาเล่ากันทำไม

ครูบาอุปฐาก : ขอโอกาสองค์พ่อแม่ ดียังไงครับผม พระกรรมฐานบวชมา ๓๐ กว่าปีแล้วมาสึกไปมีเมีย

หลวงปู่ไดโนเสาร์ : โอ้ย ญาท่านสีทนศาลาพันห้องนั้น สึกตอนอายุ ๙๒ ไปเอาเมียอายุ ๑๖ นี่ผมก็ยังไม่ถึง ๙๒ เด้อ (พูดแล้วท่านก็หัวเราะ)

คนบวชคนสึกมันเป็นธรรมดาโลก...

โอวาทของหลวงปู่พระธุดงค์ลึกลับกลางป่า
บันทึกธรรมโดย อาภัสสะโร ภิกขุ


(ภาพประกอบทาง Internet)

ครั้งหนึ่งในอดีต... สมัยที่ยังชอบท่องเที่ยวหาความสงบวิเวก อยู่ท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพร ได้พบหลวงปู่ผู้เฒ่าอายุเกือบจะ 90 ปี แต่ยังแข็งแรงปราดเปรียวเกินวัย ท่านว่า ท่านเป็นชาวไทยใหญ่ แต่พูดภาษาคนเมืองได้ชัดเจนดี ท่านธุดงค์มาจากเมืองตองยี ประเทศพม่า ท่านปักกลดอยู่ใต้ต้นตะเคียนยักษ์ริมลำห้วยเล็ก ๆ สายหนึ่งกลางป่าลึก

หลวงปู่ผู้เฒ่าองค์นี้ ท่านมีพลังจิตแก่กล้าเหลือคณานับ ดูเหมือนจะไม่เคยพบเคยเห็นท่านองค์ใดเหมือนหลวงปู่ไทยใหญ่องค์นี้มาก่อนเลยดวงตาของท่านคมกล้า แฝงพลังลึกลับอัศจรรย์ยิ่ง ไม่ว่าท่านจะหันไปจ้องมองดูอะไรรอบ ๆ ข้างสิ่งเหล่านั้นจะหยุดสงบนิ่งทันที นกที่กำลังส่งเสียงเจื้อยแจ้งอยู่บนคาคบไม้ ยามเมื่อท่านแหงนหน้าจ้องมองดูก็จะหยุดร้องเกาะสงบนิ่งทันที ใบไม้ กิ่งไม้ ที่กำลังแกว่งไกวอยู่ก็จะหยุดเคลื่อนไหว

แม้แต่กระรอกป่าหนุ่มสาวคู่หนึ่ง กำลังวิ่งหยอกล้อกันมาเสียงโครมครามบนกิ่งมะค่า เพียงท่านแหงนหน้ามองดู เจ้ากระรอกน้อยคู่นั้น เหมือนมีอำนาจอะไรสักอย่างหยุดตรึงให้อยู่กับที่...

เรื่องเล่าของพระธุดงค์ พระป่าผู้ลึกลับ!
“พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ”

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผมได้ยินได้ฟังมาจาก หลวงตารูปหนึ่ง ณ.ที่วัดที่อำเภอ ศรีราชา ขณะนี้ท่านเองยังมีชีวิตอยู่เป็นภิกษุผู้มีวัยเกือบ ๘๐ ท่านเป็นภิกษุผู้เคร่งในศีลน่าเคารพมาก การสวดมนต์ท่านสามารถท่องบทสวดหนังสือมนต์พิธีได้ทั้งเล่มรวมถึงบทปาฎิโมกข์ด้วย

เรื่องมีอยู่ว่า ท่านเป็นผู้ที่บวชเมื่ออายุมาก ตอนพรรษาต้นๆ ปี ๒๕๓๒ ท่านได้เดินทางไปที่ถำ้ผาจม จ.เชียงรายและได้พบกับคณะพระธุดงธ์คณะหนึ่งกำลังหาพระภิกษุร่วมเดินทางไปประเทศอินเดียให้ครบเก้ารูปเพื่อสักการะสังเวชสถานทั้งสี่ตำบล ท่านจึงตอบตกลงร่วมคณะเดินทางไป วิธีการเดินทาง คือ การเดินเท้าข้ามประเทศพม่าและต้องหลบหลีกเจ้าหน้าที่ของพม่าด้วยเนื่องจากเวลาขณะนั้นความสัมพันธ์ระหว่างประเทศยังไม่ราบรื่นนัก เอกสารหลักฐานคือใบสุทธิเพียงอย่างเดียว

ปัจจัยเงินทองทั้งหมดไม่รับ ทั้งหมดต่างปวารณาถือธุดงธ์ควัตรเอาชีวิตเป็นเดิมพัน การเดินทางจึงเป็นไปด้วยความยากลำบาก ท่านเมตตาเล่าให้ฟังว่าไม่เคยได้กินอิ่ม อดข้าวเป็นเรื่องปกติ 2วันบ้าง 4วันบ้าง...

กลางดึกคืนหนึ่ง ขณะที่หลวงปู่ชอบกำลังจำวัดอยู่ ท่านได้สะดุ้งขึ้นอย่างแรง พระผู้ปฏิบัติอยู่ใกล้ๆ ต่างรีบจัดหมอนและผ้าห่มถวายท่าน พระองค์หนึ่งสงสัยจึงกราบเรียนถามท่านว่า ท่านสะดุ้งตื่นด้วยเหตุใด หลวงปู่เลยบอกศิษย์ว่า “ดูเมื่อกี้นี้ไม่เห็นพระ มีแต่จระเข้อยู่เต็มกุฏิ ไปดูซิ นอนอยู่ใต้ถุนตัวหนึ่ง นอนอยู่บนเตียงตัวหนึ่ง ตัวใหญ่ๆ นอนอยู่ตรงกลาง ไปดูซิ...ใช่ไหม...”

พระเณรรีบไปดูก็จริงดังท่านว่า...! กล่าวคือ แทนที่จะเห็นภาพพระเณรศิษย์ของท่านนั่งภาวนาอย่างเอาเป็นเอาตายให้สมกับที่ปวารณาตัวถวายเป็นศิษย์พระกรรมฐาน แต่กลับมีพระเณรนอนอยู่ที่ใต้ถุน...บนเตียง...องค์ใหญ่นั้นนอนตรงกลาง... ไม่น่าประหลาดใจที่ทำไมบรรดาศิษย์จึงเกรงกลัวท่านกันนัก ท่านไม่ต้องลุกเดินไปตรวจตราดูใคร ท่านเป็นอัมพาต นอนอยู่กับที่ แต่ท่านก็ทราบได้ดีว่า ศิษย์คนไหนภาวนาหรือไม่ ผู้ที่ไม่ภาวนา ท่านเห็นเป็นภาพจระเข้นอนกลิ้งเกลือกกองกิเลสอยู่...!!
หลวงปู่ชอบเตือนเสมอถึงภัย ๔ อย่างของพระกรรมฐาน ท่านได้สอนศิษย์ของท่านให้ระวัง...

ถ้าจะลงไปในห้วงน้ำข้ามโอฆสงสารก็ต้องระวังภัย ๔ อย่าง คือ

คลื่น หนึ่ง

จระเข้ หนึ่ง

วังน้ำวน...

อภินิหารครั้งสุดท้ายในวันมรณภาพของหลวงพ่อเดิม
ด้วยความรักและห่วงใยที่มีต่อลูกหลานชาวบ้านหนองโพ
ในวันนั้นหลวงพ่อเดิมมีอาการเพลียหนัก แต่สติของหลวงพ่อเดิมยังดีอยู่ คงหลับตานอนอยู่กับที่พร้อมกับเจริญภาวนาเป็นลำดับ สลับกับการลืมตาถามเวลาว่าเวลาเท่าใดแล้วเป็นระยะๆ ไป ไม่แสดงอาการกระสับกระสายให้เห็นเลย คงมีความอดทนอย่างเยี่ยมยอดสมกับเป็นนักปฏิบัติธรรม เป็นเวลาประมาณ ๑๗.๐๐ น. หลวงพ่อลืมตาแล้วถามเวลาเป็นครั้งสุดท้าย คราวนี้หลวงพ่อถามว่าน้ำในสระทั้งสองลูกมีระดับเป็นอย่างไร พอกินกันไหม เพราะหลวงพ่อไม่ได้ออกไปตรวจตรา จึงเป็นห่วง ด้วยน้ำในสระนั้นคือเส้นโลหิตใหญ่ที่หล่อเลี้ยงชีวิตของชาวบ้านหนองโพด้วยเป็นที่ดอนกันดารน้ำ หลวงพ่อพยายามขยายสระให้กว้างขึ้นเป็นลำดับเพื่อเก็บกักน้ำ ผู้ดูแลท่านจึงตอบว่าแห้งขอดลงไปแล้วเพราะฝนไม่ตกมาเป็นระยะนานแล้งมาก ถ้าฝนไม่ตกลงมาในวันสองวันนี้น่ากลัวจะอดน้ำกันแน่นอน เมื่อหลวงพ่อได้ยินดังนั้นก็ไม่กล่าวว่าอะไร สองมือของท่านประคองขึ้นไว้บนหน้าอกของท่าน นัยน์ตาของท่านหลับสนิทมองเห็นทรวงอกของท่านสะท้อนขึ้นลงแผ่วๆ ในลักษณะการเข้าสมาธิเป็นลำดับ...

ต้องฝึกต้องทำเอา ไม่ใช่พูดพูดเอาโดยไม่ทำ ผู้จะนำลิงมาใช้งานยังต้องฝึกด้วยกระบวนวิธีต่างๆ จิตท่านเปรียบเสมือนลิง ก็จึงต้องฝึกต้องหัดด้วยกระบวนธรรมเพื่อให้มันเชื่องแล้วนำมาใช้งาน

ลักษณะของจิตที่เป็นสมาธิ

อธิจิตตสิกขา คือ การฝึกปรือเพื่อเสริมสร้างคุณภาพ และสมรรถภาพของจิต ดังนั้น สมาธิซึ่งเป็นเป้าหมายของอธิจิตตสิกขานั้น จึงหมายถึงภาวะจิตที่มีคุณภาพและมีสมรรถภาพดีที่สุด

สุดสยอง ขนลุกซู่ !!! ทหารพม่าแห่งวัดสุวรรณารามราชวรวิหาร ที่มาของศาลแปลกตากับเหตุผลสุดสะพรึง !?! ประวัติศาสตร์ที่ขาดหาย !!!
หากจะพูดถึงวัดเก่าแก่ที่มีประวัติยาวนาน ทั้งการศึกษาด้านประวัติศาสตร์ และความหลอน สุดสะพรึงกลัว คงหนีไม่พ้นที่จะต้องพูดถึงวัดเก่าแก่ตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา และเป็นวัดที่ขึ้นชื่อมากตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน นั่นก็คือ วัดสุวรรณาราม ราชวรวิหาร หรือ วัดทอง ในสมัยกรุงธนบุรี
วัดสุวรรณาราม ราชวรวิหาร หรือ วัดทอง ในอดีต เป็นสถานที่สำคัญที่พระเจ้าตากสินมหาราช ทรงมีพระราชดำรัสให้นำตัวเฉลยศึกพม่าจากค่ายบางแก้ว ในจังหวัดราชบุรีในสมัยนี้ ไปประหารชีวิตที่ วัดสุวรรณารามแห่งนี้ซึ่งตั้งอยู่ริมคลองบางกอกน้อย วัดสุวรรณาราม ถือเป็นวัดเก่าแก่ที่สร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา และเมื่อมาถึงสมัยกรุงธนบุรี ลานวัดสุวรรณารามแห่งนี้ก็ขึ้นชื่อในการใช้เป็นสถานที่ประหารเฉลยศึกสงครามจากประเทศพม่าโดยใช้การตัดคอ ซึ่งก็มีเรื่องเล่ากันว่า มีคนเคยเห็นร่างของผู้ชายร่ายยักษ์ สูงใหญ่ นุ่งโจงกระเบน แต่ไม่มีหัวมายืนให้หลายคนเห็น นอกจากลานวัดจะเป็นที่ตัดคอเฉลยศึกแล้ว...

โศกนาฏกรรมความรัก!! "นางสาวสามมุข" สู่ "เจ้าแม่สามมุข" ผู้ศักดิ์สิทธิ์ ณ หาดบางแสน แม้แต่"สุนทรภู่" บรมครูสยามประเทศยังเคารพนับถือ!!
“เขาสามมุก” เป็นเนินเขาที่อาศัยของฝูงลิง ซึ่งอยู่กึ่งกลางระหว่างบ้านอ่างศิลาและหาดบางแสน ขับรถไปตามถนนเลียบริมหาดจากอ่างศิลาเป็นทางลาดขึ้นไปนั่นก็คือบริเวณที่เรียกกันว่าเขาสามมุก และที่เป็นที่เลื่องลือในหมู่คนท้องถิ่นและคนนอกท้องถิ่นคือ “ศาลเจ้าแม่สามมุก”ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขา อันเป็นสัญลักษณ์แห่งโศกนาฏกรรมความรัก ตามตำนานดังต่อไปนี้...

เมื่อปลายรัชสมัยกรุงศรีอยุธยาบริเวณบางแสนและเขาสามมุข ยังไม่มีบ้านเรือนและผู้คนหนาแน่นเหมือนปัจจุบันนี้ ชื่อบางแสนและเขาสามมุขก็ยังไม่ปรากฏ จะมีก็แต่ตำบลอ่างหิน ในปัจจุบันก็คือตำบลอ่างศิลาอันเป็นชุมชนของชาวประมงริมทะเล ณ ตำบลอ่างหินนี่เอง (อ่างศิลา) มีเจ้าของชื่อโป๊ะ หรือที่ชาวบ้านรู้จักกันในนามว่า “กำนันบ่าย” มีลูกชายชื่อว่า “แสน” ห่างจากตำบลอ่างหินออกไปพอประมาณมียายหลานอาศัยกันอยู่คู่หนึ่ง ยายมีชื่อเสียงเรียงนามใดไม่ได้ปรากฏไว้ ส่วนหลานสาวนั้นมีชื่อว่า “สามมุข” อาศัยอยู่ในเมืองปลาสร้อย...

การขอโทษและการให้อภัย (สมเด็จพระญาณสังวรฯ)
การรู้จักขอโทษนั้นเป็นมารยาทอันดีงามสำหรับตัวผู้ทำเอง และเป็นการช่วยระงับหรือช่วยแก้โทสะของผู้ถูกกระทบกระทั่งให้เรียบร้อยด้วยดีในทางหนึ่ง หรือจะกล่าวว่าการขอโทษคือการพยายามป้องกันมิให้มีการผูกเวรกันก็ไม่ผิด เพราะเมื่อผู้หนึ่งทำผิด อีกผู้หนึ่งเกิดโทสะเพราะถือความผิดนั้นเป็นความล่วงเกินกระทบกระทั่งถึงตน แม้ไม่อาจแก้โทสะนั้นได้ ความผูกโกรธหรือความผูกเวรก็ย่อมมีขึ้น ถ้าแก้โทสะนั้นได้ก็เท่ากับแก้ความผูกโกรธหรือผูกเวรได้ เป็นการสร้างอภัยทานขึ้นแทน อภัยทานก็คือการยกโทษให้ คือการไม่ถือความผิดหรือการล่วงเกินกระทบกระทั่งว่าเป็นโทษ อันอภัยทานนี้เป็นคุณแก่ผู้ให้ ยิ่งกว่าแก่ผู้รับ เช่นเดียวกับทานทั้งหลายเหมือนกัน คืออภัยทานหรือการให้อภัยนี้ เมื่อเกิดขึ้นในใจผู้ใด จะยังจิตใจของผู้นั้นให้ผ่องใสพ้นจากการกลุ้มรุมบดบังของโทสะโกรธแล้วหายโกรธเอง กับโกรธแล้วหายโกรธเพราะให้อภัย ไม่เหมือนกัน โกรธแล้วหายโกรธเองเป็นเรื่องธรรมดา ทุกสิ่งเมื่อเกิดแล้วต้องดับ ไม่เป็นการบริหารจิตแต่อย่างใด แต่โกรธแล้วหายโกรธเพราะคิดให้อภัย เป็นการบริหารจิตโดยตรง...

ย้อนหลังไป 52 ปี พ.ศ.2507 ประเทศเวียดนามมีผู้นับถือศาสนาพุทธ
อยู่ถึง 99 เปอร์เซ็นต์ ไม่ต่างกับประเทศไทย รวมทั้งประเทศเพื่อน
บ้านอื่นๆเช่น ลาว กัมพูชา และพม่า แต่พุทธศาสนาในเวียดนามต้องพบกับการบีบคั้นเป็นอย่างมาก จากรัฐบาลที่เป็นกลุ่มตัวแทนของคาทอลิค และมีใบสั่งจากอเมริกา

เหตุการณ์เลวร้ายในเวียดนามเกิดขึ้นในสมัยของ ประธานาธิบดี โง ดินห์ เดียม ผู้โค่นล้มระบอบกษัตริย์บ่าวได๋ และ ตั้งตนเองขึ้นเป็นประธานาธิบดีคนแรกของเวียดนาม โดยการสนับสนุนจากสหรัฐอเมริกา ร่วมกับกรุงวาติกัน(ศูนย์กลางคริสต์จักรคาทอลิค)
จนกลายเป็นรัฐบาลคริสเตียนโรมันคาทอลิค โดยโง ดินห์ เดียม
ได้แต่งตั้งญาติพี่น้องและคนใกล้ชิดที่เป็นคาทอลิคด้วยกันเข้าร่วมรัฐบาล พร้อมกับให้ความสำคัญและให้สิทธิพิเศษแก่ข้าราชการ
ทหาร ตำรวจ รวมถึงประชาชนที่นับถือศาสนาคริสต์ ส่วนผู้
นับถือศาสนาพุทธกลายเป็นบุคคลชั้นสอง

อานุภาพแห่งการสวดมนต์!! ป้องกันเภทภัยอันตรายทุกชนิด ทั้ง”สมเด็จโต” และพระอริยสงฆ์ทั้งหลาย รับรองตรงกัน
อาตมา (สมเด็จโต) ได้เห็นอานิสงส์ของการสวดมนต์ด้วยตัวอาตมาเอง ในสมัยที่อาตมาได้ออกเดินธุดงค์ในป่าเป็นเวลา 15 ปี โดยอาศัยอยู่ในเขตดงพญาไฟ ซึ่งเป็นเขตที่อยู่ใกล้ชายแดนของประเทศเขมร
ในสมัยนั้น…เต็มไปด้วยสิงสาราสัตว์ และภูติผีวิญญาณ ตลอดจนชาวบ้านที่มีเวทมนต์คาถา และเล่นคุณไสยกันอยู่อย่างมากมายในอาณาบริเวณชายแดนแห่งประเทศสยามในตอนนั้น อาตมาได้เดินธุดงค์แต่เพียงลำพัง ในช่วงนั้นอาตมามิได้ศึกษาในพระเวทมนต์คาถาอาคมใดเลย นอกจากคำว่า
พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ
ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ
สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ
ซึ่งมีความหมายว่า ข้าพเจ้าขอยึดมั่น พระพุทธเจ้าเป็นที่พึ่ง พระธรรมเป็นที่พึ่ง พระสงฆ์เป็นที่พึ่ง อาตมาไปที่แห่งหนตำบลใด ก็จะกล่าวเพียงคำนี้ตลอดเวลาของจิตใจอันเป็นที่พึ่งของอาตมา
อาตมาเดินทางเข้าสู่หมู่บ้านชายแดนแห่งประเทศสยาม ในดงพญาไฟขณะนั้น ในหมู่บ้านมีชาวบ้านอาศัยอยู่เพียงเล็กน้อย อาตมาจึงได้ปักกลดอยู่ที่ท้ายหมู่บ้าน มีชาวบ้านนำอาหารมาถวายตามกำลังที่เขาจะพอทำได้...

พระไชยวัฒน์ ประจำรัชกาลที่5 มีชื่อเรียกว่า พระไชยวัฒน์ศิริสวัสดิและพระไชยวัฒน์มงคลวราภรณ์ เป็นเบญจภาคีพระไชยวัฒน์อันดับ1
ฝีมือช่างสิบหมู่ โดยมีพระมหาสมณเจ้ากรมพระยาปวรเรศ เป็นประธานการจัดสร้างพระไชยวัฒน์ศิริสวัสดิ และรัชกาลที่ 5 ทรงพระราชทานให้เชื้อพระวงศ์และเจ้านายชั้นสูงตั้งแต่ปีพ.ศ.๒๔๒๘-๒๔๔๓

https://www.komchadluek.net/news/knowledge/52990

พระชัยวัฒน์ ในวงการพระที่นิยมกันสุดๆ หายากสุดๆ และแพงสุดๆ อ.เกี๊ยก ทวีทรัพย์ ผู้ชำนาญพระกริ่งพระชัยวัฒน์ บอกว่า มี ๕ องค์ คือ

๑.พระชัยวัฒน์ศิริสวัสดิ และพระชัยวัฒน์มงคลวราภรณ์ ที่ ล้นเกล้าฯ รัชกาลที่ ๕ ทรงสร้างพระชัยวัฒน์ประจำรัชกาลขึ้น เพื่อพระราชทานแก่เชื้อพระวงศ์ พระราชโอรส พระราชธิดา เหล่าองค์มนตรี โดยสร้างครั้งแรก (พ.ศ.๒๔๒๗) จำนวน ๔ องค์ ไม่มีการระบุนามพระชัยวัฒน์ในบันทึก และสร้างครั้งที่ ๒ (พ.ศ.๒๔๒๘) จำนวน ๕๕ องค์ มีการระบุนาม "ศิริสวัสดิ" ในบันทึกราชกิจจานุเบกษา สร้างที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม โดยสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์ ทรงเป็นประธานและสร้างครั้งที่ ๓ (พ.ศ.๒๔๓๖) จำนวน ๒๕ องค์ มีการระบุนาม...

ตำนานเล่าขาน ตอน พระพุทธเสรฏฐมุนี พระพุทธรูปกลับร้ายกลายดี
พระพุทธเสรฏฐมุนี

พระพุทธเสรฏฐมุนี เป็นพระพุทธรูปสมัยรัตนโกสินทร์ ปางมารวิชัย วัสดุทองเหลือง หน้าตักกว้าง 1 ศอก 1 คืบ 1 นิ้ว ประดิษฐานเป็นพระประธานในศาลาการเปรียญ

ครั้งแผ่นดินรัชกาลที่ 3 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว มีชาวต่างชาตินำฝิ่นเข้ามาเผยแพร่ในราชอาณาจักรเป็นสินค้าเข้า ให้รายได้สูง แต่ฝิ่นเป็นสิ่งเสพติด มอมเมาพลเมือง เสพแล้วทำให้ร่างกายเปลี้ย สติปัญญาเสื่อมถอย พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงมีสายพระเนตรที่ยาวไกล ทรงมีพระราชดำริว่า เมื่อพลเมืองของชาติติดสิ่งเสพติดย่อมเป็นการบั่นทอนความมั่นคงของบ้านเมือง การที่กำลังของชาติคือประชาชนอ่อนแอ หมดความรับผิดชอบในหน้าที่ ดูเป็นที่น่าเวทนา

จึงมีพระบรมราชโองการให้ปราบอย่างเด็ดขาด ในปีพ.ศ.2382 มีการปราบฝิ่นครั้งใหญ่ตั้งแต่ภาคกลางลงไปจนภาคใต้ คราวที่ใหญ่ที่สุดนี้ปราบตั้งแต่ปราณบุรีจนถึงนครศรีธรรมราชฟากหนึ่ง ตะกั่วป่าถึงถลางอีกฟากหนึ่ง ได้ฝิ่นดิบเข้ามา 3,700 หาบเศษ ฝิ่นสุก 2 หาบ รวมแล้วเกือบ 2.6 แสนกิโลกรัม

ตัวฝิ่นนั้นโปรดให้เผาที่หน้าพระที่นั่งสุทธาสวรรย์...

"ภาวนา เพื่อให้รู้ใจตน"

" .. ภาวนา คือหมายถึง "หัดทำความสงบ อบรมใจให้อยู่ในอารมณ์อันเดียว" เพราะคนเราเกิดขึ้นมามีใจกันอยู่ทุกคน "แต่ว่าไม่รู้จักใจของตนเพราะใจไม่สงบ" นี่คือความมุ่งหมายของการภาวนา

พระพุทธเจ้าท่านสอนให้เราภาวนา "ก็คือให้รู้จักการพักใจ รวมใจให้รู้จักสงบ" เราทุกคนคงรู้สึกตัวดีว่า ใจของตนยังไม่ทันสงบเลย "ถ้าหากผู้ที่ไม่ได้ภาวนาหรือทำใจไม่สงบก็ไม่เห็นใจของตนแน่นอน" ใจมีลักษณะอาการอย่างไร

ใจของเราถ้าหากไม่มีการสงบเสียเลย "คือไม่มีการพัก ก็จะไม่มีพลังในการที่จะต่อสู้อารมณ์ต่าง ๆ ได้" นี่คือความมุ่งหมายของการหัดภาวนาหรือทำสมาธิ .. "

หลวงปู่เทสก์ เทสรังสี

วันปล่อยของ

ถาม : อ่านเรื่องไสยศาสตร์มา ทำไมเขาถึงต้องมีวันปล่อยของ เขาไม่กลัวพลังของมันหรือครับ ?
ตอบ : ถ้าไม่ใช่พวกที่ตั้งใจทำร้ายใครโดยเฉพาะ ตามสายการปฏิบัติของไสยศาสตร์ วันเสาร์กับวันอังคารจะต้องปล่อยของครั้งหนึ่ง ไม่อย่างนั้นตัวเองจะร้อนรุ่มกระวนกระวาย พูดง่าย ๆ คือกินไม่ได้นอนไม่หลับ เดือดร้อนเอง ในเมื่อเขาปล่อยไป ก็แล้วแต่เวรแต่กรรม โบราณเรียกว่าลมเพลมพัด

เรื่องของลมเพลมพัด ถ้าเราไม่ทักก็ไม่เกิดโทษ แต่ถ้าทักเมื่อไรก็เข้าตัวเมื่อนั้น แสดงว่าคนนั้นมีวาระกรรมเปิดอยู่ แต่ถ้าพวกที่เขารับเงินรับทองมาเพื่อไปเล่นงานคนอื่น เขาไม่สนใจว่าคุณจะเป็นใคร กำลังใจของคุณจะบริสุทธิ์หรือไม่บริสุทธิ์แค่ไหน รู้อยู่อย่างเดียวว่ารับเงินมาก็เล่นคนนั้นแหละ ส่วนจะทำได้หรือไม่ได้ ค่อยมาคิดกันทีหลัง

ถาม : ถ้าปล่อยของมาจะมีผลกับใครบ้างครับ เกี่ยวกับคนที่มีกำลังสูงกว่าหรือต่ำกว่าหรือเปล่าครับ ?
ตอบ : ต่อให้กำลังสูงกว่า แต่ถ้าวิบากกรรมเปิดให้พอดี ก็มีช่วงเผลอให้โดนได้ อย่างหลวงปู่ปาน วัดบางนมโค ท่านโดนบังฟัน วิชาบังฟันต้องบอกว่าเป็นการฆ่าที่โหดมาก เพราะว่าคนที่โดนตายโดยที่ร่องรอยบาดแผลภายนอกไม่มี...

หากคิดถึงบ้าน ให้หันหลังไปทางบ้าน แล้วสะพายบาตรเดินขึ้นเขาไป


พระอาจารย์อุทัย สิริธโร ได้มีโอกาสพบ หลวงปู่ฝั้น อาจาโร ในปี พ.ศ. 2503 หลังจากนั้นเป็นต้นมาท่านได้ติดตามศึกษาปฏิบัติธรรมและอุปัฎฐากหลวงปู่ฝั้น อาจาโร ที่วัดถ้ำขาม จ.สกลนครเรื่อยมา โดยได้รับอุบายธรรมจากหลวงปู่ฝั้น อาจาโร ว่า " หากคิดถึงบ้าน ให้หันหลังไปทางบ้าน แล้วสะพายบาตรเดินขึ้นเขาไป"

⚜พระอาจารย์อุทัย สิริธโร มีโอกาสได้รับอุบายธรรมจากหลวงปู่ฝั้น อาจาโร อยู่เสมอๆ จนเกิดความซาบซึ้งใจในธรรม จิตตั้งมั่นในคำสอนของหลวงปู่ฝั้น อาจาโร โดยท่านจะเน้นเรื่องของศีล สมาธิและคำสอนของพระพุทธเจ้า อีกทั้งยังได้รับอุบายธรรมในเรื่องการอดอาหาร และการกวาดตาล จากหลวงปู่ฝั้น อาจาโร อีกด้วย พระอาจารย์อุทัย สิริธโร ได้ศึกษาธรรมกับ หลวงปู่ฝั้น อาจาโร จวบจนท่านหลวงปู่ฝั้น อาจาโร ละสังขารในปี 2520

⛋หลังจากหลวงปู่ฝั้น อาจาโร ละสังขาร พระอาจารย์อุทัย สิริธโร และ พระอาจารย์เสถียร คุณวโร ได้ชวนกันไปปลีกวิเวกที่สำนักสงฆ์ถ้ำพระภูวัว อ.เซกา จ.หนองคาย ซึ่งเป็นสถานที่สัปปายะเหมาะแก่การเจริญธรรมศึกษาธรรม ซึ่งพระอาจารย์อุทัย สิริธโร...

5 วัดสวย UNSEEN ที่คุณอาจไม่เคยไปมาก่อน
ประเทศไทยเรานั้นมีวัดสวยแบบ unseen มากมายเต็มไปหมด อาจเป็นวัดที่คุณไม่เคยไปมาก่อนก็ได้ วันนี้เราจึงอยากจะเสนอ 5 วัดสวย unseen มาฝากกันด้วยจะมีอะไรบ้างมาดูเลย

1.วัดบ้านเด่น จ. เชียงใหม่
วัดบ้านเด่นเป็นวัดที่ตั้งอยู่เขต ต.อิทชิล อ.แม่แตง จ.เชียงใหม่ เป็นวัดที่ตั้งอยู่บนพื้นที่แบบเนินเตี้ยๆ โดยภายใต้เนินนั้นกลับเป็นถ้ำที่ชาวบ้านในละแวกนั้นต่างพากันนับถือเป็นอย่างมาก เรียกว่า เป็นถ้ำที่มีความศักดิ์สิทธิ์มากอีกที่หนึ่งของจ. เชียงใหม่เลยก็ว่าได้ บริเวณโดยรอบวัดนั้นจะมีลักษณะภูมิทัศน์ที่สวยงามมาก มีความโดดเด่นตามสไตล์ภาคเหนือ

สำหรับการเดินทางไปที่วัดนี้คุณสามารถใช้เส้นทางเส้นเดียวกับทางไปเขื่อนแม่งัดได้เลย ให้ขับตามหมายเลขทางหลวงหมายเลข 107 ขับผ่านไปทางแยกแม่มาลัย ขับยาวไปเรื่อย ๆ จนถึง อ.แม่แตง จากนั้นก็ให้เลี้ยวขวาไปทางเขื่อนแม่งัดสมบูรณ์ชล ขับทางตรงไปจนผ่านตัวซุ้มเทศบาลเมืองแกน เมื่อคุณขับมาจนถึงสนามกีฬาแล้วละก็คุณก็จะสามารถเห็นป้ายวัดอยู่ทางด้านซ้ายได้เลย

2.วัดบางน้ำผึ้งนอก โบสถ์เก่า บางกระเจ้า สมุทรปราการ
ที่มา:...

6 วิธีทำบุญ แบบไม่ต้องไปวัดก็ได้…ง่ายจัง!
พูดถึงเรื่อง “ วิธีทำบุญ ” ผู้คนจำนวนมากมักนึกถึงแต่วัด แต่รู้ไหมว่าเราสามารถทำบุญแบบอื่นได้ด้วย…

1.ช่วยน้องให้ท้องอิ่ม
 ชัยพฤกษ์มูลนิธิ

ชัยพฤกษ์มูลนิธิก่อตั้งและดำเนินการโดยสองสามีภรรยา คือนพ.สมศักดิ์ สมสุขดี กับ พญ.เคลียวพันธุ์ สูรพันธุ์ หลังจากทั้งคู่พบว่าปัญหาเด็กถูกทอดทิ้งเป็นปัญหาใหญ่ของสังคมที่ยากแก่การเยียวยาจึงตัดสินใจก่อตั้งชัยพฤกษ์มูลนิธิขึ้นในปีพ.ศ.2528 เพื่อรับดูแลเด็กที่ถูกทอดทิ้งอย่างใกล้ชิด ให้พวกเขาได้เติบโตขึ้นท่ามกลางความรัก มีการศึกษาที่ดี

นอกจากช่วยเหลือดูแลเด็กๆ แล้ว ทางมูลนิธิฯยังมีโครงการพึ่งพาตนเองเพื่อเติมเต็มความรู้นอกตำราให้แก่เด็กๆ อีก 2 โครงการ คือ โครงการเลี้ยงไส้เดือน กับ โครงการเบเกอรี่

ปัจจุบันมูลนิธิฯมีเด็กในความดูแลกว่า 40 ชีวิต ที่นี่เด็กๆ จะได้รับการปลูกฝังให้มีความรับผิดชอบและรู้จักพึ่งพาตัวเอง ทุกคนจะต้องซักผ้า ทำอาหาร ล้างชามเอง เพื่อถึงวันที่แต่ละคนเติบโตและต้องออกจากบ้านไปใช้ชีวิตในสังคม พวกเขาจะได้เป็นคนดีและสามารถยืนหยัดต่อสู้ได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง

Help me! ความช่วยเหลือที่ต้องการ...

อานิสงส์ชายผ้าเหลือง!!! "หลวงพ่อฤาษีลิงดำ" ยืนยัน “เกาะบุญชายผ้าเหลืองของลูกชาย" แม้เป็นแค่เณรน้อย ก็ยังพ้นแดนนรกได้
"..ตัวอย่างในพระสูตรที่มีมาในเรื่องของ เณรสุบิน ท่านกล่าวว่า เณรสุบินคนนี้ ปรากฏว่าบิดามารดาเป็นพรานแต่ว่าลูกชายมีจิตใจเลื่อมใสในศาสนาขององค์สมเด็จพระพิชิตมารบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า มีคติไม่ตรงกัน พ่อชอบฆ่าสัตว์ตัดชีวิต แม่ก็มีอารมณ์จิตเหมือนกับพ่อ แต่ว่าสำหรับลูกชายกลับเป็นคนที่มีจิตน้อมไปในกุศลในพระพุทธศาสนา หนีพ่อหนีแม่ไปบรรพชาเป็นสามเณร เป็นอันว่าพ่อแม่สามเณรไม่มีโอกาสจะพบกัน
..ต่อมาเมื่อกาลเวลาเข้ามาถึง พ่อและแม่ก็ตายจากความเป็นคนด้วยอำนาจกรรมที่เป็นอกุศล พระยายมก็สั่งคนมาเชิญไป เป็นแขกรับเชิญคือเชิญไปในขุมนรก เชิญไปในสำนักพระยายมก็สอบสวนตามความเป็นจริงว่า ทำกรรมที่เป็นอกุศลอะไรบ้าง แกก็รับทุกอย่างว่า ได้ฆ่าสัตว์ตัดชีวิตตั้งแต่สัตว์เล็กถึงสัตว์ใหญ่ อาศัยกฎของกรรมอันนี้ก็ปรากฎว่าท่านทั้งสองจะต้องลงนรก เขาจึงนำไป เมื่อนำไปแล้วตามธรรมดาสัตว์นรกที่มีกรรมที่เป็นอกุศลทั้งหมด เมื่อเข้าเขตของนรกแล้วก็ต้องลงขุมได้ทันที
..แต่ว่าบิดามารดาของสามเณรนี้ลงไม่ได้...

แม้บวชมา ๑๐๐ พรรษา...แต่ก็กลายเป็น"เปรต" ! หลวงปู่จันทา เล่าเรื่อง "เมื่อพระกลายเป็นเปรต" ด้วยเหตุเพราะประพฤติตนเช่นนี้เสมอ ขณะครองสมณะเพศ
เปรตพระบนถ้ำภูพานสารภาพกับหลวงปู่จันทาสิ้นไส้! บวชพระตั้งร้อยพรรษา...ทำไมถึงพลาดพลั้งมาเป็นเปรตได้?
หลวงปู่จันทา ถาวโร เป็นพระอริยสงฆ์แห่งวัดป่าเขาน้อย อ. วังทรายพูน จังหวัดพิจิตร

สมัยที่หลวงปู่จันทา ถาวโร ไปวิเวกกับพระอาจารย์บุญพินกตปุญโญ และพระจ่อย ไปอยู่ที่ถ้ำจำปา อ.บ้านผือ จ.อุดรธานี ที่ถ้ำจำปาอยู่บนภูพาน โยมก็พาไปทำที่พักให้อยู่หน้าถ้ำ พอค่ำลง ก็ทำความเพียร เดินจงกรมจนถึง ๓ ทุ่ม จากนั้น ก็ไหว้พระ สวดมนต์แล้วอุทิศส่วนบุญ เสร็จแล้วก็เข้าที่ นั่งภาวนา พอจิตสงบ เกิดแสงสว่างจ้า ไม่นานเห็นเทพบุตรมาคุย เมื่อเทพบุตรลากลับไป จากนั้นไม่นาน ก็มีเปรตพระ ๓ ตนเข้ามาหา เป็นคนโบราณรูปร่างสูงใหญ่ มีเครายาวถึงหน้าอก เข้ามานั่งใกล้ ๆ ลูบขาข้างซ้าย แล้วพูดว่า...
(เปรตพระ) : “ ท่าน ๆ ผมกับท่านใครจะแก่พรรษากว่ากัน ? ”

เรา(หลวงปู่จันทา)ก็ตอบเขาไปว่า “ หลวงพ่อนั่นแหละ แก่กว่า ”

(เปรตพระ) : “ ก็คงจะจริงอย่างท่านว่านั่นแหละ...

ครอบครัวมีแต่ปัญหาล้วนมีเหตุแห่งกรรม
และเราสามารถสร้างบุญใหญ่เพื่อแก้ปัญหาและดับทุกข์นั้นได้ ส่งผลแแบบทันที
ปัญหาครอบครัวเป็นปัญหาใหญ่อันดับต้นๆ ของมนุษย์เรา เพราะเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นใกล้ตัวมากที่สุด ตั้งแต่ ลูกดื้อรั้นไม่เชื่อฟัง พ่อแม่ทะเลาะวิวาท ติดอบายมุข เงินไม่พอใช้ในครอบครัว ไม่รักไม่สามัคคี นอกใจกัน ไม่ได้คุยกัน จนครอบครัวล่มสลาย

เมื่อครอบครัวล่มสลายแล้ว ปัญหาอย่างอื่นก็ตามมาได้ง่าย
เพราะคนในครอบครัวต่างไร้ที่พึ่งพิงทางใจ
ปัญหาอื่น จึงแทรกซึมและทำลายชีวิตคนๆ นั้นได้
หากไม่มีสติควบคุมใจได้ ก็อาจทำร้ายตัวเองถึงชีวิต

ล้วนเกิดจากทั้งกรรมเก่าและกรรมให่ม่ที่มองเห็นและมองไม่เห็น

คนที่เคยทำบาปไว้ต่อไปนี้ เป็นกรรมหนัก และมักมีปัญหาครอบครัว

1. ทำแท้ง
2. ด่าว่าบุพการี
3. เคยทุบตีพ่อแม่
4. ผิดศีลกาเม ทั้งในชาติก่อนและชาติปัจจุบัน
5. เคยทำผิดปรามาสต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เจ้าที่เจ้าทาง

กรรมเหล่านี้ส่งผลเสมอ และหนักมากอย่างยิ่ง

ถ้าเคยทำแท้ง จิตวิญญาณเด็กที่อาฆาตเพราะโดนทำร้ายเอาไว้ จะตามไม่หยุดจนกว่าได้รับบุญกุศล ช่วยเหลือ ได้รับการขอขมา ได้รับการแสดงซึ่งความสำนึกผิด...

อานิสงส์แห่งการให้ ทาน ยิ่งใหญ่ เป็นสุข ทั้งกาย ทั้งใจ
เป็นบุญขั้นต้น ที่ทำง่าย ไม่ต้องยุ่งยาก
ทานบารมี บุญที่ทำง่าย ขอแค่ให้ได้ทำ
การทำบุญที่ง่ายที่สุดคือการให้ พระพุทธเจ้าทรงตรัสระบุไว้เป็น กองบุญวิธีที่ 1 คือทานมัย บุญสำเร็จด้วยทาน

ที่พระพุทธองค์ทรงระบุอย่างนั้นก็เพราะว่า ไม่ว่าคนมั่งมี หรือคนยากจนที่สุด ย่อมต้องมีทรัพย์อย่างน้อยที่สุด 1 อย่าง ขอแค่ได้สละออกไปเท่านั้น "กระแสบุญ" ก็เกิดขึ้นแล้วกล่าวคือ

ความเห็นชอบหรือ สัมมาทิฐิ เริ่มมีขึ้น เพราะการได้สละออก จะลดความตระหนี่ที่อยู่ในใจออกไป ถือเป็นการ "ขัดเกลา" กิเลสพื้นฐานที่ฝังแน่นออก

เพราะความตระหนี่ เป็น "บ่อเกิดแห่งความชั่ว"

คนตระหนี่จะเป็นคนเห็นแก่ตัว
เมื่อเห็นแก่ตัว อะไรที่ได้ผลได้ประโยชน์แก่ตน ก็จะทำก่อนโดยไม่นึกถึงคนอื่น หรือส่วนรวม
พอเห็นแก่ตัวมากเข้า ก็เกิดความโลภอยากจะได้ อยากจะมี
และยอมทำผิดได้เพื่อให้เกิดผลประโยชน์แก่ตน
สุดท้ายแล้ว ก็ทำผิดขั้นร้ายแรงได้ครบทุกอย่าง

ขณะที่การให้ หรือการเสียสละ จะเป็นตัวขจัดกิเลสกองนี้ออกก่อน ให้เป็นคนที่ "ไม่เห็นแก่ตน"

คนที่ไม่เห็นแก่ตนก็มักจะสร้างวิสัย มุมมองเพื่อ "ประโยชน์สุข"...