เป็นตลก ได้บุญหรือ บาป ครับ

คือผมได้ยินมาว่า อาชีพนักแสดง เป็นอาชีพบาป
ตลกก็ถือว่าอยู่ในหมวดนักแสดง แต่เค้าให้ความสุขคนดู
ผมเลยสงสัยว่า บาปป่าวคับ

 

ไม่บาปนะคะ เราแสดงตลกเพราะต้องการให้คนอื่นหัวเราะ มีรอยยิ้ม และคนที่ได้รับฟังก็รู้ว่าเป็นการทำงานค่ะ

 

บาปหรือไม่ ผมไม่สามารถบอกได้ แต่ หลวงตาที่ผมได้เคยใส่บาตรท่าน ท่านบอกว่าการพูดหลอก พูดไม่จริง หรือจะเป็นคำพูดเล่น พูดตลก ท่านบอกว่านั่นเป็นการผิดศีลข้อ 4 คือมุสาวาท ก็พิจารณาดูเอาก็แล้วกัน

 

จขกท ครับ

ผมถามกลับ สั้นๆ ง่ายๆ

เอาอะไรมาเป็น บุญ กุศล ครับ

รู้จัก บุญ กุศล ไหมครับ

ถ้าพูดแค่ ให้ความสุข คน ไม่ทราบว่า ไป บริการ กาม คนอื่น ให้ความสุข คน จะได้อะไรครับ ?


สุข ๆ ๆ

 

ก็เป็นการกระทำที่ ทำให้คนยึดในอารมณ์ ไม่มีสติเป็นปัจจุบัน ทำให้คนยึดติดกับชาติภพ นั่นแหละครับ

 

คุณ pinkiss ถ้าไม่รู้จริงก็อย่ามาบอก จขกท ว่าไม่บาป

คุณ pinkiss ถ้าไม่รู้จริงก็อย่ามาบอก จขกท ว่าไม่บาป ถ้า คุณ pinkiss ไปศึกษาอย่างถ่องแท้แล้วจะรู้ว่า อาชีพนักแสดง ตลก เป็นบาป เพราะเป็นการพูดเรื่องไม่จริง ทำการแสดงให้คน หัวเราะบ้าง ดีใจบ้าง เสียใจบ้าง ทำให้คนขาดจากสติ ไปหลงยึดอารมณ์ ดังนั้นจึงเป็นบาป

 

บาป...
ไปดูในพุทธประวัติ ก็จะมีการบรรยายไว้ ในการมุสา หลอกลวงพวกนี้
แต่อย่าไปคิดมาก ทุกอาชีพ มีบาปทั้งสิ้น...ไม่เว้นแม้แต่อาชีพพระ...
..เหตุเพราะ กรรม ที่ ทำให้เกิดภพชาติ มันจะมาสนองเราอยู่ตลอดเวลา...
...เป็นทหารเป็นตำรวจ อ้างว่าทำเพื่อชาติ เพื่อประชาชน อ้างว่าเจตนาดี พิทักษ์ชาติ พิทักษ์ประชาชน
ผลสุดท้ายไปดูได้ในนรกทุกคนที่ว่าไม่บาป เพราะไปฆ่าเขาตาย...อยู่ในนรกทั้งนั้น....
..แต่จะไปหาอาชีพที่ทำบาปน้อย ก็หายาก ดังนั้นอาชีพอะไรๆก็ทำมาหากินไป มันเป็นอาชีพบาป ก็บาป..แต่จิตเราก็อย่าไปตก....แล้วไปทำผิดในด้านอื่นๆของกาย วาจา ใจ ก็แล้วกัน..นั่นยิ่งเพิ่มบาปให้มากขึ้น

 

นานๆ จะมีคนมาเม้นถูกใจผมซักคนนะครับ like เลย ^^

 

จะเรียกว่าบาปก็ไม่เชิงนะครับ เรียกว่าเป็นการสะสม อุปนิสัย ในการ พูดเพ้อเจ้อ พูดส่อเสียด พูดนินทา พูดโกหก ... อุปนิสัย เช่นนี้จะทำให้ขัดต่อ การบรรลุธรรม คือ การฟังธรรมจะเข้าใจได้ยาก เกิดปัญญาได้ยาก... แต่คนที่คิดดี พูดดี ก็จะ ฟังแล้วเข้าใจเกิดปัญญาได้ง่าย สรุปคือ ประโยชน์จากการทำให้คนอื่นหัวเราะก็อาจจะทำให้ ตน มีคนมาให้กำลังใจมาก มีความสุขได้ง่าย แต่ กรรมจากการพูดเพ้อเจ้อ ก็อาจจะทำให้มีคนหลอกลวง หรือไม่ค่อยเป็นที่น่าเชื่อถือ เวลาพูดอะไรจริงจัง อันนี้ชัดเจน.. สังเกตุคนที่ชอบพูดเพ้อเจ้อ ส่อเสียด จะไม่ค่อยมีความน่าเชื่อถือ.. อย่างนี้เป็นต้น แต่ก็อย่าพึ่งด่วนสรุป เพราะเขาอาจจะทำกรรมดีอย่างอื่น ที่เราไม่รู้ก็เป็นได้

 

สาธุ สาธุ สาธุ

 

ในส่วนตัวของผมนะ ผมว่ามันก็เป็นอาชีพหนึ่งของปุถุชน
เหมือนกับอาชีพเซล อาชีพนักร้องนักแสดง
อาชีพทหาร ตำรวจ อาชีพค้าขาย
ครูอาจารย์ หรือคนขายประกัน

ทุกอาชีพก็มีการพูดเพ้อเจ้อหมด
พูดไม่จริงบ้าง พูดไม่หมดบ้าง
แต่ถ้าจะดูกันจริงๆควรดูกันที่ตัวตนเขา
ดูเจตนาเขา ดูหลังไมค์เขา ว่าเขาเป็นคนเข้าวัดถือศีลหรือไม่
เป็นของจริงหรือของปลอม....... ดูที่ศีลดูที่การปฏิบัติของเขา

สาธุครับ....

 

ดารา นักร้อง นักแสดงทั้งหลาย อย่าเพิ่งกังวล

ต้องวิเคราะห์แบบนี้ว่า

การแสดงฟ้อนรำ ในสมัยพุทธกาล ที่พระศาสดาว่า บาปนั้น ต้องดูสภาพการณ์ในขณะนั้นด้วยว่า มันมีลักษณะอย่างไร เปรียบเทียบปัจจุบันแล้ว เหมือนการแสดงอย่างไร ยกตัวอย่างเช่น เต้นโคโยตี้ ก็เป็นการแสดง แต่มันก็แตกต่างกับ ดารา นักร้อง

มาดูว่า เป็นตลก นั้นลักษณะการทำงานของเขา คือ พูดจา ให้คนได้หัวเราะ บันเทิง บางครั้งก็มีแง่คิด
ไม่ได้บาปอะไร

นักแสดง ก็แสดงไปตามบทบาท ละคร ให้คนได้เรียนรู้เรื่องราว มันก็เหมือนฟังนิทาน นั่นแหละ เพียงแต่เปลี่ยนมาดูภาพ ไม่ได้ไปล่อลวงใคร ให้เกิดกำหนัด หรือ ยั่วยวน จนลุ่มหลงอะไร

นักร้อง ก็ขับร้องเสียงเพลงให้คนฟังมีความสุข เบิกบาน เป็นคุณไม่ได้เป็นโทษนะ

เราดูว่า อะไรบาป อะไรบุญ ที่ว่า เป็นเหตุก่อให้คนนั้น มีจิตใจที่ตกต่ำลงหรือไม่
อะไรเป็นบุญ นั่นคือ ความฉลาด ทำให้ประสบพบเจอแต่สิ่งที่ เป็นสุข
อะไรเป็นบาป นั่นคือ ความไม่ฉลาด ที่จะชักนำคนให้มีจิตใจ ตกต่ำลง

ฟันธงว่า ตลก นักแสดง นักร้อง ไม่บาป เป็น สัมมาอาชีวะ แต่ว่า โคโยตี้ บาป

 

ขออภัยนะ ถ้าตลก เป็น บาป พระมหาสมปอง ตกนรกคนแรก
แต่ จริงๆ แล้ว พระมหาสมปอง ได้ขึ้นสวรรค์นะ เพราะได้ให้ ธรรมกับคน

 

ลองอ่านดูุคำสอนของพระพุทธองค์ นะครับ...

ตาลปุตตสูตร

[๕๘๙] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระวิหารเวฬุวัน
กลันทกนิวาปสถาน ใกล้พระนครราชคฤห์ ครั้งนั้นแล พ่อบ้านนักเต้นรำนามว่า
ตาลบุตร เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคแล้ว
นั่ง ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง ครั้นแล้วได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคว่า ข้าแต่พระองค์
ผู้เจริญ ข้าพระองค์เคยได้ยินคำของนักเต้นรำ ผู้เป็นอาจารย์และปาจารย์ก่อนๆ
กล่าวว่า นักเต้นรำคนใดทำให้คนหัวเราะ รื่นเริง ด้วยคำจริงบ้าง คำเท็จบ้าง
ในท่ามกลางสถานเต้นรำ ในท่ามกลางสถานมหรสพ ผู้นั้นเมื่อแตกกายตายไป
ย่อมเข้าถึงความเป็นสหายแห่งเทวดาผู้ร่าเริง ในข้อนี้พระผู้มีพระภาคตรัสอย่างไร
พระผู้มีพระภาคตรัสว่า อย่าเลยนายคามณี ขอพักข้อนี้เสียเถิด ท่านอย่าถามข้อนี้
กะเราเลย ฯ
[๕๙๐] แม้ครั้งที่ ๒ ... แม้ครั้งที่ ๓ พ่อบ้านนักเต้นรำนามว่าตาลบุตร
ก็ได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์เคยได้ยินคำของ
นักเต้นรำ ผู้เป็นอาจารย์และปาจารย์ก่อนๆ กล่าวว่า นักเต้นรำคนใดทำให้คน
หัวเราะ รื่นเริง ด้วยคำจริงบ้าง คำเท็จบ้าง ในท่ามกลางสถานเต้นรำ ในท่าม
กลางสถานมหรสพ ผู้นั้นเมื่อแตกกายตายไป ย่อมเข้าถึงความเป็นสหายของ
เทวดาผู้ร่าเริง ในข้อนี้พระผู้มีพระภาคตรัสอย่างไร ฯ
[๕๙๑] พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ดูกรนายคามณี เราห้ามท่านไม่ได้แล้ว
ว่า อย่าเลยนายคามณี ขอพักข้อนี้เสียเถิด ท่านอย่าถามข้อนี้กะเราเลย แต่เรา
จักพยากรณ์ให้ท่าน ดูกรนายคามณี เมื่อก่อนสัตว์ทั้งหลายยังไม่ปราศจากราคะ
อันกิเลสเครื่องผูกคือราคะผูกไว้ นักเต้นรำรวบรวมเข้าไว้ซึ่งธรรมอันเป็นที่ตั้ง
แห่งความกำหนัด ในท่ามกลางสถานเต้นรำ ในท่ามกลางสถานมหรสพ แก่สัตว์
เหล่านั้นมากยิ่งขึ้น เมื่อก่อนสัตว์ทั้งหลายยังไม่ปราศจากโทสะ อันกิเลสเครื่องผูก
คือโทสะผูกไว้ นักเต้นรำรวบรวมเข้าไว้ซึ่งธรรมเป็นที่ตั้งแห่งโทสะ ในท่ามกลาง
สถานเต้นรำ ในท่ามกลางสถานมหรสพ แก่สัตว์เหล่านั้นมากยิ่งขึ้น เมื่อก่อน
สัตว์ทั้งหลายยังไม่ปราศจากโมหะ อันกิเลสเครื่องผูกคือโมหะผูกไว้ นักเต้นรำ
ย่อมรวบรวมไว้ซึ่งธรรมอันเป็นที่ตั้งแห่งโมหะ ในท่ามกลางสถานเต้นรำ ในท่าม-
*กลางสถานมหรสพ แก่สัตว์เหล่านั้นมากยิ่งขึ้น นักเต้นรำนั้น ตนเองก็มัวเมา
ประมาท ตั้งอยู่ในความประมาท เมื่อแตกกายตายไป ย่อมบังเกิดในนรกชื่อปหาสะ
อนึ่ง ถ้าเขามีความเห็นอย่างนี้ว่า นักเต้นรำคนใดทำให้คนหัวเราะ รื่นเริง
ด้วยคำจริงบ้าง คำเท็จบ้าง ในท่ามกลางสถานเต้นรำ ในท่ามกลางสถานมหรสพ
ผู้นั้นเมื่อแตกกายตายไป ย่อมเข้าถึงความเป็นสหายแห่งเทวดาชื่อปหาสะ ความ
เห็นของเขานั้นเป็นความเห็นผิด ดูกรนายคามณี ก็เราย่อมกล่าวคติสองอย่าง
คือ นรกหรือกำเนิดสัตว์เดียรัจฉาน อย่างใดอย่างหนึ่ง ของบุคคลผู้มีความเห็น
ผิด ฯ
[๕๙๒] เมื่อพระผู้มีพระภาคตรัสอย่างนี้แล้ว พ่อบ้านนักเต้นรำนามว่า
ตาลบุตรร้องไห้สะอื้น น้ำตาไหล พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ดูกรนายคามณี เราได้
ห้ามท่านแล้วมิใช่หรือว่า อย่าเลย นายคามณี ขอพักข้อนี้เสียเถิด อย่าถามข้อนี้
กะเราเลย ฯ
คามณี. ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์ไม่ได้ร้องไห้ถึงข้อที่พระผู้มี-
*พระภาคตรัสอย่างนี้กะข้าพระองค์หรอก แต่ว่าข้าพระองค์ถูกนักเต้นรำผู้เป็นอาจารย์
และปาจารย์ก่อนๆ ล่อลวงให้หลงสิ้นกาลนานว่า นักเต้นรำคนใดทำให้คนหัวเราะ
รื่นเริง ด้วยคำจริงบ้าง คำเท็จบ้าง ในท่ามกลางสถานเต้นรำ ในท่ามกลางสถาน
มหรสพ ผู้นั้นเมื่อแตกกายตายไป ย่อมเข้าถึงความเป็นสหายของเทวดาชื่อปหาสะ
ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ พระธรรมเทศนาของพระองค์แจ่มแจ้งยิ่งนัก ข้าแต่พระองค์
ผู้เจริญ พระธรรมเทศนาของพระองค์แจ่มแจ้งยิ่งนัก พระผู้มีพระภาคทรงประกาศ
ธรรมโดยอเนกปริยาย ดุจหงายของที่คว่ำ เปิดของที่ปิด บอกทางแก่คนหลงทาง
หรือตามประทีปในที่มืดด้วยหวังว่า คนมีจักษุจักเห็นรูป ฉะนั้น ข้าแต่พระองค์
ผู้เจริญ ข้าพระองค์นี้ขอถึงพระผู้มีพระภาคกับทั้งพระธรรมและภิกษุสงฆ์ว่าเป็น
สรณะ ข้าพระองค์พึงได้บรรพชาอุปสมบท ในสำนักของพระผู้มีพระภาคนาย
นฏคามณีนามว่าตาลบุตรได้บรรพชา ได้อุปสมบทในสำนักพระผู้มีพระภาคแล้ว
ท่านพระตาลบุตรอุปสมบทไม่นาน หลีกออกจากหมู่อยู่ผู้เดียว ไม่ประมาท มีความ
เพียร มีใจแน่วแน่ ฯลฯ ก็แลท่านพระตาลบุตรเป็นพระอรหันต์องค์หนึ่ง ใน
จำนวนพระอรหันต์ทั้งหลาย ฯ

 

พระสูตรนี้ พระศาสดาไม่ได้ฟันธงว่า ตลก ดารา หรือ นักร้อง จะต้องตกนรก
ต้อง พิจารณาให้ดีนะ
จะสรุปให้ฟังแบบนี้

ประเด็น คือ

คนมาพูดว่า พวกนักเต้นรำ นี่ขึ้นสวรรค์กันหมด จะได้เป็นสหายกับเทวดา ทีนี้ พระศาสดาก็เฉยๆ ไม่ออกความเห็น ยังบอกว่า อย่าถามเราเลย ตาลบุตรก็อยากจะรู้ ก็เลยถามต่อว่า จริงไหมว่า นักเต้นรำนี้ตายไปจะขึ้นสวรรค์ไปเป็นสหายกับเทวดา

ที่พระศาสดาท่านไม่ตอบเพราะว่า จะไปทำลายความเห็นเดิม สิ้นไป อาจจะทำให้คนสับสน

พระศาสดาเลยพูดให้คิด ตรงนี้ดูดีๆ ท่านพูดให้คิด และ มีช่องให้กับนักแสดงว่า

ถ้านักแสดงรวบรวมที่ตั้งของความกำหนัด รวบรวมเป็นที่ตั้งแห่งโทสะ รวบรวมที่ตั้งแห่งโมหะ และ นักเต้นรำนั้น ประมาท แล้ว การที่จะตายไปแล้วขึ้นสวรรค์นั้น เป็นความเห็นที่ผิด
ตายไปจะตกนรก หรือ เป็นสัตว์ ต่างหาก

นี่ตรงนี้ ดูดีๆนะ อย่าไปตีความสุดโต่ง ว่า นักแสดง ตลก หรือ ดาราจะต้องตกนรก

สรุปว่า พระศาสดา กล่าวว่า ความเชื่อเดิมที่เชื่อกันนั้น ไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนั้น เพราะถ้า นักแสดงรวบรวมธรรม อันเป็นที่ตั้งของ กำหนัด โทสะ และ โมหะ และ ประมาทแล้ว ตกนรก หรือไม่ก็ สัตว์ ต่างหาก

ซึ่งหมายความว่า ถ้านักแสดง ตลก หรือ นักร้อง ไม่จำเป็นจะต้องขึ้นสวรรค์เสมอไป แต่มีสิทธิ์ตกนรก ไม่ได้หมายความว่า จะต้องตกนรก



เราอย่าไปตีความสุดโต่ง

 

พระพุทธองค์ท่านกล่าวไว้ละเอียดแล้วครับ ผมไม่ได้ตีความคำสอนพระพุทธองค์เลย
คำสอนของพระพุทธองค์ท่านชัดเจน แจ่มแจ้งแล้ว สาธุครับ..

 

เอ พระพุทธองค์ก็แสดงให้แจ่มแจ้งแล้วอย่าตีความแบบตามใจฉันสิครับ ทรงบอกชัดว่าถ้าแสดงไปแล้วกิเลสของคนดูเฟื่องฟูก็เป็นอกุศล ถ้าแสดงแล้วกิเลสลดลงก็ถือว่าไม่บาป แต่มีหรือครับที่ชมการแสดงแล้วใจเป็นกุศลมากขึ้น ก็คงมีแต่น้อยมาก ส่วนใหญ่ดูแล้วก็หลงไปตามบทบาททั้งผู้เล่นและผู้ดู แล้วอะไรที่เป็นกุศลมากที่สุด ก็คือใจที่ไม่ซัดส่ายไปตามราคะ โทสะ โมหะ แล้วการดูการแสดงมันทำให้ใจกระเพื่อมหรือหยุดนิ่งละ มีไหมที่ดูการแสดงแล้วใจเป็นสมาธิได้มรรคผลนิพพาน ยิ่งดูยิ่งทำให้ใจออกห่างจากนิพพาน มันก็เลยเป็นการทำลายเวลาแห่งชีวิตให้สูญเปล่า

 

ในโลกนี้ ไม่มีอาชีพอะไรหรอกที่ พุ่งตรงสู่พระนิพพานหรือ ทำให้กิเลสน้อยลง เว้นแต่พระภิกษุ
ไม่ว่า จะเป็น หมอศัลยกรรม วิศวกร นักวิทยาศาสตร์ นักออกแบบ นักศิลปะ มันมาจากความต้องการของคนทั้งสิ้น พูดง่ายๆก็คือ ทำงานสนองกิเลสคน
เราจะไปกล่าวว่า อาชีพ นักร้อง นักแสดง ตลก ตกนรกไม่ได้ มันขึ้นอยู่กับคน และไม่ใช่ว่า คนพูดตลก หรือร้องเพลงจะเป็นที่ตั้งของความมัวเมา ลองพิจารณาดูก่อนว่า เวลาเราดูละคร เราดูตลก เราเกิด โทสะ โมหะ หรือ กำหนัดหรือ

พระสูตรนั้น พระศาสดาปฏิเสธ การขึ้นสวรรค์้พราะการเต้นรำ เพราะเหตุว่าตั้งอยู่ในความมัวเมากับกิเลส ไม่ได้ทรงระบุการตกนรกของนักแสดง

 

กระทู้นี้ได้ความรู้ได้ข้อธรรมที่ดีครับ
แต่ละท่านก็ได้แสดงข้อคิดเห็นออกมา
และบางท่านก็ได้นำข้อธรรมมาแสดงด้วย

ถ้าพูดถึงอาชีพตลกอย่างเดียวมันจะไม่เป็นธรรมกับอาชีพนี้
ผมว่าเกือบทุกอาชีพในปัจจุบัน ที่พาใจเราให้ไปสู่อกุศล
(ตามข้อธรรมในกระทู้ด้านบน)

ไม่ว่าจะนักแสดง นักพูด นักประชาสัมพันธ์
นักโฆษณา ทนาย 9ล9 หรือแม้แต่หมอ
เพราะทุกคนยังต้องวนเวียนอยู่ในสังคมยังมีกิเลสอยู่
แต่คนที่จะพาเราไปลงนรกจริงๆก็คือตัวเราเท่านั้น

ถ้าเรามีสติปัญญา มีความรู้ มีครูอาจารย์ มีการศึกษาธรรมะที่ดี
มีกัลญาณมิตรที่ดี (เหมือนเพื่อนๆที่ตอบกระทู้นี้ทุกคน)
คงจะปรามๆเรามิให้ลงนรกได้ละครับ....