พูดสภาวะตนเองเช่นนี้ ถ้าเป็นพระ เรียกอวดอุตรินะครับ
ถ้าไม่ไช่พระ ก็ถือว่า อยากเล่า อยากระบาย แต่คงไม่ได้อยากอวด หรอกนะ
ก่อนจะพูดให้คิดถึง เจตนาและประโยชน์ที่จะมี นะครับ
จิตวิปลาส
ในห้อง 'อภิญญา - สมาธิ' ตั้งกระทู้โดย จิตสิงห์, 29 ธันวาคม 2014.
หน้า 4 ของ 14
-
ปวดกระบาล
จังหวะที่หลวงตามหาบัว เล่า จิตผ่องใส แล้ว เกิดจิตสอนจิต
อันนั้น เขาทราบเป็นการทั่วไป จาก ปากพระ ที่เป็นศิษย์ใกล้
ชิด ท่านเหล่านั้นบอกว่า
จังหวะจิตแบบนั้น เป็น จังหวะของ อนาคามี กำลังเดิน อรหัตถมรรค !!
และ พอเกิด อกุศลธรรมตักเตือน( จิตสอนจิตว่า ความผ่องใสของจิต
คือ ตัวกิเลส ) จึงเป็น จังหวะ จิตเห็นจิต หรือ จิตจับพิรุธในจิตได้
หรือ ที่เรียกว่า เห็นทุกขสัจจ จึงเกิดการ โน้มไปเห็น ธรรมชาติอีก
สิ่งหนึ่ง ที่ไม่ได้เกิดจากปัจจัย
การไป ก๊อปปี้ ฟังธรรมเพื่อก๊อปปี้ มันจะ เฝ้นหาธรรมที่ คนเถียง
ไม่ได้มาสมอ้าง สุดท้าย โง่สุดๆ ไป หยิบเอา อรหัตถมรรค มาสวมตัวเอง
เรียกว่า เอาถาดทองมารองหมาเยี่ยว !!! [ เอาคุณธรรมของครู มารองรับกิเลส อยากมี อยากเป็น ]
**************
ส่วนการเป็น โพธิสัตว์ การเป็น โพธิสัตว์ เหตุมันมาจาก ความกตัญญู
( ดูเรื่อง พระมหาชนก ก็ได้ ....นั่นคือ พระโพธิสัตว์ ท่านสอน พระโพธิสัตว์
ด้วยกัน ท่าเรียกหากัน ให้เข้ามาสู่ เมือง !!! ??? )
โพธิสัตว์ ไม่สำเร็จแม้แต่ โสดาปฏิมรรค ไม่ตัดกิเลสสักแอะ แต่ใช้ จักรวรรติ
สูตร ครอบงำ โลก(รูป นาม) ทั้งหมดเอาไว้ เขาจึงพูดว่า ภูมิจิตเหมือน
อรหันต์
ฟังธรรมไม่เป็น เห็นแต่ ก๊อปปี้ มั่วซั่วๆ ใครเขาพูดอะไร ดูเหมือนมีคน
ค้านไม่ขึ้น ก็ไป ขนมาประดับว่า กูมีอย่างนั้นๆ -
ทีนี้ หากเข้าใจการเห็น ก็ควรให้แจ่มแจ้ง เห็นก็คือเห็น ไม่ใช่ตา ไม่ใช่สี ไม่ใช่ความหมายของวัตถุที่เห็น
ส่วนที่ไประลึกได้ในการเห็น ก็เป็นเรื่องทางมโน เพราะรู้ได้ทั้ง ๕ ทวาร
ตรงนี้ก็ควรกำหนดรู้โดยความต่าง รู้ทางตา รู้ทางใจ
มโนวิญญาณไม่ใช่สัญญาขันธ์ นี่ต้องเข้าใจว่า หทัยวัตถุเป็นที่จิตเจตสิกอาศัยเกิดเท่านั้น
เรื่องคนตาบอด และบอดภายหลังต่างกันมากนะ พิจารณาดีๆ เรื่องจักขุวิญญาณ
บางคนตาดีแต่กลับมองไม่เห็น ก็มี
ปล่อยให้ความคิดบังตา ก็มี -
การเคารพในพระธรรมวินัยนั้นง่ายนิดเดียวครับ แค่พูดความจริง เอาความจริงมาพูดเพื่อให้คนอื่นรับรู้และเข้าใจแต่ในความเป็นจริง นี่คือการเคารพต่อพระพุทธเจ้า สูงสุดแล้วครับ
การให้ธรรมความจริงเป็นทาน ชนะการให้ทั้งปวง -
สติปฏฐานเป็นทางสายเอก เป็นทางไปสู่ความบริสุทธิ คือนิพพาน
พึงทราบว่า สติปฏิปัฏฐานไม่ใช่มรรค เป็นทางไปสู่มรรค เป็นเหตุให้มรรคเกิด
ผู้เจริญสติปัฏฐาน ดับกิเลส เป็นตทังคปหาน
เมื่อเข้าสู่มรรคญาณปหาน ตรงนั้นจึงเรียกว่า มรรคบุคคล ดังนี้
ถูกแล้ว แม่ยำในกำหนดรู้ทุกข์ยังอยู่ในสติปัฏฐาน
แต่เป็นระดับอสัมโมหสัมปชัญยะ คือมีนามรูป ไตรลักษณ์เป็นอารมณ์ ไม่คลายออกจากปรมัตถ์
รู้แล้ว รู้เลยนี่ก็ยังไม่ใช่มรรค เป็นเพียงหมายเอากำหนดรู้นามรูปเบื้องต้นเท่านั้น -
อย่างนี้ถือว่าจริงได้ไหม
มันเป็นเรื่องทิฏฐิตนมากกว่า ธรรมวินัยไม่มีอะไรง่าย เพราะถ้าง่ายจริงแล้ว
การศึกษาพระไตรปิฎก หรืออ่านพุทธภาษิตสักประโยคนึง ก็ควรบรรลุธรรมนานแล้ว -
ทางสายเอกคือมรรค เพื่อสู่ผล
รู้แล้วคือรู้เลย ต้องกลับมารู้ มาระลึก มาคิดอีกมั้ย ต้องจำมั้ย ไม่ต้อง มันคือมรรคที่เป็นผลแล้ว
คิดว่าหลวงพี่น่าจะเข้าใจได้นะครับ -
คำว่าถูกแล้วถูกต้อง ต้องตามความเป็นจริงตามกฏแห่งกรรมเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องอ้างพุทธพจน์หรืออ้างพระพุทธเจ้า เพราะพระพุทธเจ้าท่านสอนมาอย่างนี้ ตลอดมา -
-
ถ้าจำได้ การระลึก การจำก็มี
ต้องถามว่ารู้นั้น ขณะจำได้นั้นเป็นเรื่องราวความหมายไหม
ถ้ารู้เป็นเรื่องราว ขณะนั้นความคิดก็มี
ทั้งหมดนี้ปัญญากำหนดรู้ไหมว่าเป็นสภาวะธรรมที่แตกต่างกัน ไม่ใช่คน สัตว์
พูดถึงมรรค ถึงผล ต้องพูดเรื่องกิเลส สังโยชน์ -
-
ขันธ์ ธาตุ อายตนะ อริยสัจ ปฏิจสมุปบาท ทางพ้นทุกข์พวกนี้ พุทธองค์ก็ทรงพบมาสั่งสอน
มันมีอยู่ ๒ ประเภทที่ควรข้ามเสีย คือ
การกล่าวพุทธพจน์ กลับว่าผู้นั้นติดตำรา
การกล่าวสภาวะ กลับว่าผู้นั้นไม่พุทธพจน์
ดังนั้นควร เทียบเคียงว่าลงกันได้ไหม หากขัดกัน ให้เชื่อพุทธพจน์ไว้ก่อน
จะเป็นประโยชย์ตน และประโยชน์ผู้อื่นด้วย -
-
ไม่รู้เหตุปัจจัย ย่อมไม่แทงตลอดความเกิดดับ
มรรคผล ยังไม่พูดถึง
เพราะอะไร เพราะเหล่านี้เป็นวิปัสสนาญาณ
บางคนคิดว่าผ่านสภาวะมามาก แต่ปัญญารู้อะไรเกี่ยวกับนามรูปบ้าง ตรงนี้สำคัญมาก
การปฏิบัติธรรม ต้องไม่รีบร้อน ไม่รีบเร่ง
ค่อยๆคลายกิเลสหยาบ กลาง ละเอียด ด้วยศีล สมาธิ ปัญญา
ขณะนี้รู้ไหมว่าติดข้อง รู้ไหมว่าสภาวะธรรมเกิดอยู่ แม้รู้อยู่ก็ยังเป็นตัวเราที่รู้ รู้นั้นยังเป็นเรา
ก็ต้องหมั่นกำหนดรู้ ระลึกรู้กันตรงปัจจุบัน ขณะนี้ -
-
ทีนี้เมื่อก่อนปรินิพพาน ทรงกล่าวว่า ธรรมและวินัยจะเป็นศาสดาแทนเรา
ธรรมและวินัยอยู่ที่ไหน ตอบว่าอยู่ในพระไตรปิฏก พระสรุเสียง คำสอนยังรอผู้ฟังเสมอ
ให้มองข้ามตำราไปเลย อุปมาเหมือน
เห็นพระพุทธรูป แทงไปที่พุทธคุณ
เห็นพระไตรปิฏก แทงไปที่ธรรมคุณ
เห็นพระสงฆ์ แทงไปที่สังฆคุณ
อย่าไปติดที่เปลือกนอก -
จิตที่วิปลาสเท่านั้น ที่เห็นว่าเที่ยง ว่าเป็นเรา ว่างาม
ตามที่โยมว่า ไม่สงสัยในสภาวะธรรมใดๆเลย สงสัยบ้างไหมว่าทำไมถึงไม่สงสัย ^^ -
นี่คือ เรื่องเหตุปัจจัย หรือ การมีมรรคใดๆเกิดกับ ใจวิปัสสนาของเขาคนที่อ่านนั้นบ้าง -
มันเคลื่อนของมันเพราะแรงกรรมอยู่ตลอดเวลา
ที่ไม่สงสัยเพราะ รู้แล้วว่า ถึงสงสัยไป ก็ไม่เกิดประโยชน์ใดๆ และถึงไม่สงสัย คำนี้หมายถึง เพราะเข้าใจ จึงไม่สงสัย -
ถ้าเป็นวิปจิตัณญู การได้ฟัง ได้อ่าน ทำความเข้าใจ ก็สามารถแทงตลอดในธรรมได้
แต่ไหนมา พุทธองค์ทรงในอนุสาสณีาฏิหาร์ในการแสดงธรรม คือฟังให้เข้าใจ สัตว์บรรลุนับไม่ถ้วน
นี่คืออานุภาพแห่งการฟัง แล้วเข้าใจ
ปัจจุบัน ทั้งอ่าน ทั้งฟังยังไม่เข้าใจ แล้วจะไปปฎิบัติ
ก็เหมือนวิศวกรที่เรียนไม่ดี แล้วรีบรับงาน
หน้า 4 ของ 14