ไม่มีอาจารย์สอนนั่งสมาธิ จะนั่งเองได้ไหมครับ

ผมอยากนั่งสมาธิอ่ะครับ แต่เคยได้ยินว่าถ้าไม่มีคนสอนหรือไม่มีอาจารย์ห้ามนั่งนะ อย่างงี้แล้วผมจะนั่งสมาธิเองได้เยไหมครับ หรือควรจะไปฝึกตามสถานปฏิบัติธรรมก่อนดีครับ ขอบคุณครับ

 

นั่งได้สิครับ แค่กำหนด พุทโธ ทุกลมหายใจเข้าออก

ไม่เห็นจะยากตรงไหน

ข้อมูล วิธีการ มีให้ศึกษามากมายทั้งฮาร์ทก็อปปี้และซอฟต์ก็อปปี้

 

เห็นเขาบอกมาว่านั่งโดยไม่มีอาจารย์ควบคุมนี่ระวังจะเสียสติ มันจริงไหมครับ?

 

อาจารย์เป็นแสงส่องทาง
เส้นทางต้องก้าวเดินเอง
เมื่อไม่เห็นเส้นทาง ก็หาแสงสว่างที่เหมาะกับจริตตน แล้วก้าวเดิน

สำหรับผม เมื่อเดินเอง เมื่อห่างจากแสงสว่างนั้น
หาอุบายรวมจิตที่ฟุ้งซ่าน ที่เหมาะกับจริตตน เพื่อผลนั้น
เรียนรู้ที่จะทำลายความฟุ้งซ่านเหล่านั้น เพื่อกำหราบเหล่านั้น

ทำดีอย่างไรก็ดี อนุโมทนาด้วยครับ

 

จริงอยู่ที่ตัวเราเองทั้งนั้นเลยค่ะ อาจารย์ก็แค่ชี้แนวทางให้เรา ถ้าเราไม่ทำ มันก็ไม่ได้ผลอะไร

แต่อย่างไรก็ดี การรู้วิธีนั่งที่ถูก การเข้าใจลำดับของจิต การแก้ปัญหาเฉพาะหน้า และสภาวะธรรมต่างๆ ก็ควรศึกษาไว้เป็นพื้นฐานค่ะ ลองฟัง link ที่ให้ไว้ข้างล่างประกอบ เวลานั่งก็ได้ค่ะ หรือ จะไปเข้า course อบรมการนั่งพื้นฐานตามสำนักปฎิบัติที่ต่างๆ ให้รู้แนวทางเพื่อมาทำเองต่อที่บ้านก็เป็นความคิดที่ดีค่ะ

- เสียงอ่าน "วิธีทำสมาธิแบบหลวงปู่มั่น" เล่าโดย พระอาจารย์มหาบัว ญาณสัมปันโน วัดป่าบ้านตาด
- วิธีทำสมาธิแบบหลวงพ่อพุธ http://www.fungdham.com/sound/put.html

 

การปฏิบัติที่ไม่มีอาจารย์เลยเป็นไปไม่ได้หลอกครับ.......เกิดมาทำอะไรไม่เป็นเลยให้ทำได้เลยมีไม.......ครูบาอาจารย์เป็นองค์ประกอบสำคัญมากในการปฏิบัติ.....ครูบาอาจารย์เป็นกัลญาณมิตรที่ดีต่อศิษย์.....

แต่ครูบาอาจารย์ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงแต่ว่าต้องมีครูบาอาจารย์ที่ต้องเป็นบุคคลเสมอไป.....ในสมัยนี้ มีสื่อมากมาก เกี่ยวกับการปฏิบัติ ไม่ว่าจะเป็นหนังสือ เทป ซีดี คลื่นวิทยุ ทีวี......ซึ่งพระธรรมเทศนาส่วนใหญ่นั้นก็ล้วนมาจากครูบาอาจารย์ท่านต่างๆที่มีชื่อเสียงและเป็นที่ยอมรับจากศิษย์.....ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของธรรมเนื่องในการดำเนินชีวิตเพื่อความผาสุก หรือ ธรรมปฏิบัติเพื่อคลายจากความทุกข์และเข้าใจสภาวะของความเป็นจริงในชีวิต......ซึ่งผู้ที่รับฟังสามารถที่จะน้อมนำมาปฏิบัติได้เลย......ยกตัวอย่าง......

ธรรมด้านการปฏิบัติในเวบนี้นั้น......ก็มีมากมาย.....ครูบาอาจารย์ท่านก็ได้สอนอย่างละเอียด ไม่ว่าจะการเริ่มต้น ขั้นกลาง และขั้นสูง.....ซึ่งสามารถใช้เป็นแนวการปฏิบัติได้เลย....โดยไม่ต้องไปกังขา.....ซึ่งสิ่งสำคัญที่ว่าเราจะทำจริงหรือเปล่าเท่านั้น.....ซึ่งพระธรรมเทศนาต่างๆ...ตลอดจนครูบาอาจารย์ท่านต่างๆ....ต่างได้รับความเคารพว่าเป็นพระผู้ปฏิบัติดี...และเข้าถึงได้จริง.....

ผมไม่ปฏิเสธว่าการมีครูบาอาจารย์ที่เป็นบุคคลนั้นมีความจำเป็น......แต่สิ่งหนึ่งที่สำคัญคือ.....หนึ่งในชีวิตนี้ถ้าเราจะหาครูบาอาจารย์ที่เมตตากับเรา....และถูกจริตเข้ากับนิสัยของเรา...เป็นของที่หาได้ง่ายๆใหม.......แล้วจะรอจนกว่าที่จะหาครูบาอาจารย์ท่านนั้นพบ.....เกิดตายไปก่อนจะได้ปฏิบัติไม.....

คุณจะรอจนพบอาจารย์แล้วให้ท่านอุ้ม....เหมือนเด็กที่เดินเองไม่ได้...ไปตลอดชีวิต....ให้ท่านอุ้มคุณไปนิพพานเลยไม......ตราบใดที่คุณไม่ก้าวเท้าด้วยตัวของคุณเอง....ในวันนี้....ตอนนี้.....คุณก็คือคนเดิม เท่าเดิม และก็อย่างเดิม.....

อันนี้ฝากให้ไปพิจารณาเอา.....

 

เราก็ต้องศึกษาต้องอ่านเหมือนกันแหล่ะครับ แต่ว่าถ้าไปปฏิบัติิอยู่วัดจะดีกว่า เพราะไว้ใจตัวเองไม่ได้ ที่วัดเขาจะกำหนดเวลาการปฏิบัติเป็นระยะ แต่ถ้าเราทำเองก็ได้ แต่จะควบคุมตัวเองให้ทำได้ตลอดหรือเปล่า เพราะวันนี้ทำ พรุ่งนี้ไม่ทำมันก็ขาดช่วงเหมือนเดิม ผลของสมาธิก็ไม่เกิด บางทีสิ่งแวดล้อมก็เป็นตัวกำหนดเหมือนกัน

 

ก็ถ้าไม่รู้วิธีการเราก็ศึกษาก่อน
รู้วิธีการแล้วเราก็ทดลองดูกรรมฐาน40กอง กองนี้นี้เหมาะกับเราไหม
ลองดูจะค่อยเข้าใจขึ้นเรื่อยๆ ฝึกก็ฝึกจริงจัง
จะมีผลตลอดทาง กลัวลดลง จิตใจมั่งคงขึ้น เข้มแข็งขึ้น

ถ้ามีอาจารย์สอนก่อนดี อย่างบางวิชชาที่เราไม่แน่ใจวิธีการ นี่หาอาจารย์เคลียร์คอนเซ็ปก่อนเลย ไม่งั้นก็ลังเลสงสัย จะไม่สำเร็จแน่นอน

แต่ถ้าติดมีกิจธุระไม่ว่างเสียทีย่อมประมาทแล้ว
เห็นธุระทางโลกสำคัญ เพราะแน่นอนเราเห็นตามรูปธรรมอยู่ยังไม่เกิดปัญญาพ้นโลก ความสำเร็จทางโลกย่อมมีอยู่ย่อมหลงโลกเป็นธรรมดา

บางคนเกิดมา ตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงาน ทำงานหนัก ลูกน้อง->ลูกพี่->เถ้าแก่
คิดไปว่าเราประสพความสำเร็จแล้ว มีครอบครัว มีลูก ลูกโต ได้ทำงานดีๆ มีเงินใช้สบายๆ
นี่แหละบันทัดฐานสังคมมันต้องแบบนี้ๆต้องมีรถใหม่ ต้องมีบ้านใหญ่ ถึงจะสุข

ทำงานหนักร่างกายทรุดโทรมตายอายุ60กว่า รู้ว่าเป็นมะเร็งต้นปี กลางปีไปซะแล้ว
ว่าจะเกษียณจะทำบุญ เข้าวัด นั่งกรรมฐาน->สายไปเสียแล้วหลงโลกไปอีกชาตินึง

 

คนเพิ่งเริ่มปฏิบัติ มีความคิดที่ต้องการปฏิบัติสมาธิ

หากมัวแต่กังวลโน่นกังวลนี่ คงไม่ต้องลงมือทำอะไรกันสักที

อาจารย์ใช่ว่าต้องเป็นบุคคลเสมอไป

คำสอนต่างๆ ที่ถ่ายทอดไว้แล้วในพระไตรปิฎก ล้วนเป็นอาจารย์ได้ทั้งสิ้น

และยังเป็นการชี้ทางอย่างถูกต้องอยู่แล้ว การเดินทางเราต้องเดินเอง

ในการเริ่มต้น นั่งไปเลยครับ ไม่ต้องคิดมาก

หากมัวแต่ค้นหาอาจารย์อยู่ ก็คงไม่ได้เริ่มปฏิบัติสักที

เมื่อมีวาสนา แสวงหาสักหน่อย คงได้พบอาจารย์ดีดีในที่สุด

ผมเข้าใจท่านที่เห็นว่า ควรมีอาจารย์ เพราะอาจหลงทางถ้าไม่มีผู้ชี้ทางที่ถูก

แต่ จขกท ถามแค่เรื่องปฏิบัติสมาธิ ซึ่งก็คงไม่ถึงขั้นฌาณในเร็ววันหรอก เราควรสนับสนุนให้เริ่มต้นไปก่อนเลย ให้มันมีสมาธิขึ้นมาบ้าง และเมื่อพบเจอสภาวะอะไร ก็ค่อยมาคุยกันในกระทู้ก็ได้

อย่าไปขวางคนที่กำลังต้องการสร้างบารมีให้กับตนเองเลยครับ...

 

ขอบคุณทุกท่านที่กรุณาตอบคําถามนะครับ

 

ส่วนตัวผมก็เริ่มจากความทุกข์ที่มากหลาย เลยสนใจทางศาสนา ก็อาศัยการอ่านเอาครับ ของครูอาจารย์ต่าง ๆ ยุคนั้นอินเตอร์เน็ตยังไม่แพร่ จะศึกษาแต่ละที ต้องแสวงหาซื้อหนังสือมาอ่านเอา อ่านมาก ๆ อ่านเข้าไว้ พอทุกข์เวทนาบีบคั้นจนอยู่เฉยไม่ได้ ต้องลงมือปฎิบัติ ที่เราศึกษามา ก็จะเป็นประโยชน์

ถ้าสะดวกทำที่บ้านก็ดี ก็ต้องทำด้วยตัวเองครับ หรือถ้าสะดวกไปทำตามสถานปฎิบัติธรรม ก็ต้องทำด้วยตัวเองอยู่ดีครับ แต่จะได้เปรียบเรื่องอาหาร สถานที่ บรรยากาศ สังคมแวดล้อมเหมาะสมขึ้นมาด้วย ก็ได้เปรียบขึ้นมากอยู่

แนะนำให้นะครับ ธรรมของครูอาจารย์ที่ยึดเป็นแนวทางได้ และเข้าใจง่าย อาทิเช่น หลวงปู่ขาว หลวงปู่เทสก์ หลวงพ่อชา หลวงปู่แหวน และอีกมากที่ไม่ได้กล่าวถึง เอา web นี้ก็ได้ครับ http://www.dharma-gateway.com/monk/preach/monk-preach-index.htm

เจริญธรรมครับ

 

ถ้าคุณไม่ใช่พวกจิตอ่อน นั่งไปเลยครับ ขอให้ตั้งมั่นและไม่กลัวในสิ่งที่จะเกิด อย่าไปกลัวอะไรที่เราคิดที่เราเห็นเพราะมันไม่ใช่ของจริง มันเป็นสิ่งที่จิตเราเติมแต่งขึ้นมาเอง ให้คิดว่าคนอื่นยังทำได้เราทำไมจะทำไม่ได้ ถ้าเขาแล้วเป็นบ้า นั่นแสดงว่าเขามีอาการมาก่อนแล้ว พอมาเจออะไรที่จิตปรุงแต่งเข้าไปอีก ทำให้อาการกำเริบ

 

คนที่ นั่งสมาธิ เริ่มต้นศึกษาเองได้ แต่ว่า ต้องคอยหมั่นไต่ถามผู้รู้ ว่าที่เรานั่งมานี้ อารมณ์แบบนี้ อาการแบบนี้ นั้นมาถูกทางหรือไม่

บางคน นั่งสมาธิ ไป ไม่ได้อะไร เพราะว่า เหมือนนั่งหลับตาเปล่า ฟุ้งซ่านไป ไม่รู้ตัว เปรียบเหมือนคน ลอยคออยู่กลางทะเล ไม่เห็นทิศของฝั่ง ก็ไปไม่ถูกทาง บางทีเห็นอะไรลอยมา นึกว่าขอนไม้ ให้จับให้เกาะได้ ก็กลายเป็นจระเข้ใหญ่ เป็นภัยกับตนก็มาก

ดังนั้น เราควรศึกษา ไต่ถาม ผู้รู้ หรือ ครูบาอาจารย์ แล้วนำมาเทียบกับสภาวะของตน
คน ไม่มีอาจารย์ เขาเรียกว่า คนอวดดี คนถือดี เราไม่ใช่ บรมครู ที่จะมีปัญญาหลักแหลมไปเสียทุกอย่าง
ดังนั้น อย่าให้เนิ่นช้า ไปหาครูบาอาจารย์ ก็จะทำให้เรา ได้เร็ว

อย่างผมนี้ มีพุทธจริต ทำอะไรไม่ชอบถาม ก็ใช้เวลานานมาก หลงไปก็หลายครั้ง ลองผิดลองถูกก็หลายครั้ง
หากไม่ได้ คุณธรรม กุศล และ ครูบาอาจารย์ มาค้ำเอาไว้ จะไม่ได้มาถึง ทางที่ถูกต้องแน่ จะต้องถูกซัดออกนอกฝั่งไปเรื่อยๆ

จำเอาไว้ว่า ยิ่งมาถูกทาง ยิ่งทำสมาธิได้ถูกทาง เราจะยิ่งเจอกับ ปัญหา ที่เราจะต้องถามครูบาอาจารย์
เพราะเราได้ประสบ สิ่งต่างๆ ด้วยตนเอง ตามธรรมชาติของผู้มีปัญญา เมื่อ เราเห็นสิ่งที่ไม่เคยพบเจอ ย่อมจะต้องอยากจะทราบว่ามันคืออะไร และ จะเดินอย่างไรต่อไป ต้องมีสติฉุกคิดว่า สภาวะนี้ดีหรือไม่ดี อย่างไร

แต่ ธรรมชาติ ของคนเขลา คือ เรารู้แล้ว เห็นแล้ว
แต่นั่นแหละ คือ ความอวดดีที่แฝงมา ปลอมตัวเข้ามาหลอกเรา อย่างที่เราไม่มีสติเท่าทัน ความแหลมคมของมัน

 

มาให้กำลังใจ จขกท ค่ะ เราก็เริ่มเองค่ะ ไม่มีอาจารย์ตัวเป็นๆ ก็อาศัยเข้ามาถามที่นี่บ้าง หาอ่านเอาจากอินเตอร์เนทบ้าง อ่านพระไตรปิฎกบ้าง เพื่อเปรียบเที่ยบ เพราะเราถือเอาพระพุทธเจ้าเป็นครูค่ะ

ส่วนตัวไม่คิดว่า การที่เราทำผิด ทำถูกจะทำให้เนิ่นช้า เพราะยังไร ก็เป็นสิ่งที่เราประสบเอง เรียนรู้เอง ใช้ความสังเกตุ พิจารณาเอาเอง บางทีทำไป รู้สึกมันทะแม่งๆ ก็หาคำครูบาอาจารย์เปรียบเที่ยบดู สุดท้ายเราก็จะรู้ได้เองว่าถูกหรือผิด เพราะ ถ้าไม่มีผิด ย่อมไม่รู้ถูกค่ะ

ข้อสังเกตคือ ถ้าเราทำถูก เราจะมีสติมากขึ้น ควบคุมระวังให้ศึล 5 บริสุทธิ์มากขึ้น เห็นกิเลสตัวเองมากขึ้น เห็นความเป็นทุกข์ของกายใจมากขึ้น เห็นอัตตา ความยึดมั่นในตัวเรามากขึ้น ทำให้เกิดความไม่ประมาทในการใช้ชีวิตค่ะ และเป็นคนดีของสังคมมากขึ้นค่ะ

ถ้าทำแล้วเครียดกว่าเดิม ฟุ้งซ่านกว่าเดิม ความประพฤติแย่กว่าเดิม อารมณ์แปรปรวนหรือรุนแรงกว่าเดิม อันนี้ต้องฉุกใจคิดพิจารณาแล้วค่ะ

ที่ชอบที่สุดคือ ทำให้ความกลัวผีลดลงค่ะ ^_^

 

เป็นกำลังใจให้ครับ ผมก็ไม่มีครูบาอาจารย์ แต่หมั่นปฏิบัติเป็นนิจ โดยเฉพาะวันพระ ถ้าเรารักดีจริง สิ่งอัศจรรย์ และปวงเทวาเขาดูเราอยู่ครับ ผมเองณ บัดนี้จะทำอะไรก็เริ่มต้องระมัดระวังตัว เพราะสัมผัสผมมี เขาดูอยู่ อีกทั้งวิญญาณที่ต้องการโมทนาบุญ ในระแวกใกล้ๆเขาอยู่รายรอบตัวเรา คุณจะได้ดีแน่ ถ้ากำลังใจถึง แม้แต่พระกรรมฐานก็มาหาเราได้ ถ้าจิตคุณเชื่อมกับท่าน

 

การหัดนั่งสมาธิเอง ต้องมีวิธีปกป้องตนเองด้วย

ขออนุญาตครับ
ที่ท่าน sss12 แนะนำก็ถูกต้องแล้ว ขออนุโมทนาบุญด้วยครับ
แต่ถ้าท่านยังไม่สบายใจ กล้าๆกลัวๆ
ก็ขอให้ สวดพระคาถา “ชินบัญชร” ก่อนการปฏิบัติธรรมก็ได้ เพราะพระคาถานี้เป็นการอัญเชิญ องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่ได้ทรงตรัสรู้แล้วทั้ง 28 พระองค์ ตลอดทั้งพระอรหันต์สาวกในพุทธกาลนี้ มาสถิต ล้อมรอบและภายในตัวเรา เพื่อปกป้องผองภัยต่างๆ
การสวดอาจจะอัญเชิญเทวดาก่อนหรือไม่ก็ได้
เนื่องด้วยพระคาถานี้ ได้กล่าวพระนาม พระพุทธเจ้าเพียงพระองค์เดียว จึงไม่ต้องกังวลใจ เพราะการที่อัญเชิญ หรือ เอ่ยพระนามพระพุทธเจ้าทั้ง 28 พระองค์นั้นเป็นสิ่งไม่บังควร แม้ครูบาอาจารย์ที่มีบารมีสูงๆ ท่านก็ไม่ได้ทำบ่อยๆ ปีหนึ่งทำไม่กี่ครั้ง เพราะจะเกิดการแตกตื่นโกลาหลไปทั้งเทวะโลก
การปฏิบัติเองเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ถ้าเรามีข้อจำกัดทำให้ไม่สามารถไปปฏิบัติรักษาศีลตามวัดต่างๆได้ เพราะการจะปฏิบัตินั้น ต้องมี
ศรัทธาเป็นพื้นฐาน
มีทาน เป็น กำลัง
มีศีลเป็นเครื่องป้องกัน
จึงจะมีสมาธิ และ มีปัญญาในที่สุด
หรือท่านจะทำวัตรเช้า เย็น ตามสถานีวิทยุเสียงธรรมของท่านอาจารย์ปู่ หลวงปู่มหาบัว ญาณสัมปัณโณ
ที่ท่านจะทำวัตรเช้า เวลา ประมาณ 05 น.
ทำวัตรเย็นประมาณ 19:45 น. ท่านมี ร้อยกว่าสถานีวิทยุทั่วประเทศ แล้วค่อยปฏิบัติตามไปก็ได้ พวกเทวดาบริเวณใกล้เคียง จะได้มีโอกาสฟังธรรมร่วมกับท่านด้วย
ขอเป็นกำลังใจ และ ขออนุโมทนาบุญในความตั้งใจที่ท่านจะสร้างบุญบารมีอันสูงสุดนี้
ขอบคุณครับ
ลุงมหา

 

คนมีธรรม ก็เสวนาธรรมด้วยหลักธรรม
คนมีกิเลส ก็เสวนาธรรมด้วยอารมณ์ ตัณหา โมหะ โทสะ โลภะ

บัณฑิตย่อมรู้ตัวว่ามีธรรม หรือ มีกิเลส เกิดที่จิตใจตน เพราะเพียรเจริญสติรู้ตนเป็นนิจ จึงรู้ว่าควรกระทำ
หรือควรระงับการกระทำ และรู้ความเชื่อที่ครอบงำทิฏฐิตน รู้ละอาย มีหิริโอตัปปะ
จึงรู้ระงับการกระทำ รู้ทางแห่งความไม่ประมาท มีเหตุผล อยู่เหนืออารมณ์ มีสติ มีปัญญา

ส่วนผู้ที่ไม่เป็นบัณฑิต ย่อมไม่รู้ถูกผิดในตน เพราะไม่ได้เพียรฝึกรู้ตนเอง
เป็นเหตุของความประมาท ถูกครอบงำด้วยกิเลสก็ไม่รู้ คิดว่าเป็นธรรม ก็ทำไปโดยไม่รู้ตัวเป็นนิจ